Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
itzulpena: Juan Garzia
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-68-0
 

 

Norbait tangoari mintzo

 

Tango, nik ikusi baihaut

arrasti hori batean,

dantzan labana-dantzan

trebe zirenen artean.

 

Maldonadoren tangoa,

ur-eskas eta basatzaz;

tango txistukatua

zalgurditik iragaitzaz;

 

axolagabe, ozarra,

beti aurrez aurre so,

gizon bihoztun denaren

ditxa haiz, haren gozo;

 

tango noizbait zoriontsu

ni izan naizen modura;

oroitzak diostanez

lagun dela ahanztura.

 

Atzo horretatik zenbat

bizipen biona dena;

partidak eta samina

maitasun ukatuena.

 

Hilik nengokek ni, eta

hik dantzan segi berdin,

Buenos Aires hirekin:

hi haiz, tango, gure seta.

 

Alguien le dice al tango

Tango que he visto bailar / contra un ocaso amarillo / por quienes eran capaces / de otro baile, el del cuchillo. // Tango de aquel Maldonado / con menos agua que barro, / tango silbado al pasar / desde el pescante del carro. // Despreocupado y zafado, / siempre mirabas de frente. / Tango que fuiste la dicha / de ser hombre y ser valiente. // Tango que fuiste feliz, / como yo también lo he sido, / según me cuenta el recuerdo; / el recuerdo fue el olvido. // Desde ese ayer, ¡cuántas cosas / a los dos nos han pasado! / Las partidas y el pesar / de amar y no ser amado. // Yo habré muerto y seguirás / orillando nuestra vida. / Buenos Aires no te olvida, / tango que fuiste y serás.