
Ispilua
Zer habil, ispilu tai gabe setan,
bikoiztuz, anaia misteriotsu,
esku-zirkinok oro hain asmotsu?
Zer itzalean islak brist-brist betan?
Beste nia haut hi, greko hark aipu,
barrandan betidanik. Zelatan hor
ur ziurgabe zein kristal iraunkor
leunetan, itsu naizen berdin baitu.
Hi ikusi ez baina jakiteak
areago izutzen; azti bena,
magiaz biderkatzen dakik dena,
garena, zertan gaituen zorteak.
Ni hilik, bikoiztuko duk beste bat,
gero beste bat, beste bat, beste bat.
Al espejo
¿Por qué persistes, incesante espejo? / ¿Por qué duplicas, misterioso hermano, / el menor movimiento de mi mano? / ¿Por qué en la sombra el súbito reflejo? // Eres el otro yo de que habla el griego / y acechas desde siempre. En la tersura / del agua incierta o del cristal que dura / me buscas y es inútil estar ciego. // El hecho de no verte y de saberte / te agrega horror, cosa de magia que osas / multiplicar la cifra de las cosas / que somos y que abarcan nuestra suerte. // Cuando esté muerto, copiarás a otro / y luego a otro, a otro, a otro, a otro...