Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
itzulpena: Juan Garzia
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-68-0
 

 

Ispilua

 

Zer habil, ispilu tai gabe setan,

bikoiztuz, anaia misteriotsu,

esku-zirkinok oro hain asmotsu?

Zer itzalean islak brist-brist betan?

 

Beste nia haut hi, greko hark aipu,

barrandan betidanik. Zelatan hor

ur ziurgabe zein kristal iraunkor

leunetan, itsu naizen berdin baitu.

 

Hi ikusi ez baina jakiteak

areago izutzen; azti bena,

magiaz biderkatzen dakik dena,

garena, zertan gaituen zorteak.

 

Ni hilik, bikoiztuko duk beste bat,

gero beste bat, beste bat, beste bat.

 

Al espejo

¿Por qué persistes, incesante espejo? / ¿Por qué duplicas, misterioso hermano, / el menor movimiento de mi mano? / ¿Por qué en la sombra el súbito reflejo? // Eres el otro yo de que habla el griego / y acechas desde siempre. En la tersura / del agua incierta o del cristal que dura / me buscas y es inútil estar ciego. // El hecho de no verte y de saberte / te agrega horror, cosa de magia que osas / multiplicar la cifra de las cosas / que somos y que abarcan nuestra suerte. // Cuando esté muerto, copiarás a otro / y luego a otro, a otro, a otro, a otro...