Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
itzulpena: Juan Garzia
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-68-0
 

 

Xaloa

 

Goizalba orok (omen) daki miragarririk

gai denik makotzeko zori tematiena;

bada giza oinatzik ilargian barrena;

urte, miliak horra lo-ezinak hautsirik.

 

Urdinean zelatan bost jendaurre-lokamuts

eguna itzalpetzen. Zerik ez da ez denik

besterik, aurkakorik edota ezarenik.

Ustekabe xumeak ditut nik zer mira huts.

 

Zurgarri dut nik giltzak zabaltzea atea,

zurgarri esku hauxe zinezko izatea,

zurgarri azkon zorrotz grekoak zart botea

Eleatik itura inoiz ez iristea,

 

Zurgarri dut ezpata krudela zer den eder,

arrosaren usaina zein den arrosaren ber.

 

El ingenuo

Cada aurora (nos dicen) maquina maravillas / capaces de torcer la más terca fortuna; / hay pisadas humanas que han medido la luna / y el insomnio devasta los años y las millas. // En el azul acechan públicas pesadillas / que entenebran el día. No hay en el orbe una / cosa que no sea otra, o contraria, o ninguna. / A mí sólo me inquietan las sorpresas sencillas. // Me asombra que una llave pueda abrir una puerta, / me asombra que mi mano sea una cosa cierta, / me asombra que del griego la eleática saeta / instantánea no alcance la inalcanzable meta, // me asombra que la espada cruel pueda ser hermosa, / y que la rosa tenga el olor de la rosa.