Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
itzulpena: Juan Garzia
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-68-0
 

 

Gauaren historia

 

Belaunaldiz belaunaldi dute

gizonek eraiki gaua.

Hastean, itsumen eta loa zen

eta arantzak oin biluzia zaurtzen

eta otsoen beldurra.

Ezin jada jakin nork zuen forjatu hitza

argi-abar biak zatitzen dituen

ilunpezko bitartearentzat;

ezin jada jakin noiz izan zen

izartegiaren adierazgarri.

Beste batzuek sortu zuten mitoa.

Parka lasaien amatzat zeukaten,

zeinek baitute patua ehuntzen,

eta ardi beltzak zizkioten sakrifikatzen,

eta oilarra, haren amai-iragarlea.

Hamabi etxe zizkioten eman kaldearrek;

mundu infinituak, Portikoak.

Hexametro latinoek zuten moldatu,

eta Pascalen izu-laborriak.

Luis Leongoak harengan du ikusi bere arima

ikaratuaren aberria.

Agorrezin dugu orain sentitzen hura,

antzinako ardo bat nola,

eta ezin dio inork so egin bertigo gabe

eta betierekotasunez kargatu du denborak.

 

Eta ez zen, hara, izango,

tresna ilaunok gabe, begiak.

 

Historia de la noche

A lo largo de sus generaciones / los hombres erigieron la noche. / En el principio era ceguera y sueño / y espinas que laceran el pie desnudo / y temor de los lobos. / Nunca sabremos quién forjó la palabra / para el intervalo de sombra / que divide los dos crepúsculos; / nunca sabremos en qué siglo fue cifra / del espacio de estrellas. / Otros engendraron el mito. / La hicieron madre de las Parcas tranquilas / que tejen el destino / y le sacrificaban ovejas negras / y el gallo que presagia su fin. / Doce casas le dieron los caldeos; / infinitos mundos, el Pórtico. / Hexámetros latinos la modelaron / y el terror de Pascal. / Luis de León vio en ella la patria / de su alma estremecida. / Ahora la sentimos inagotable / como un antiguo vino / y nadie puede contemplarla sin vértigo / y el tiempo la ha cargado de eternidad. // Y pensar que no existiría / sin esos tenues instrumentos, los ojos.