
Absentzia
Beharko dut altxatu bizitzaren zabala
oraino ere baita zure ispilu:
goizero beharko dut hura berriz eraiki.
Urrundu zinenetik,
zenbat leku diren hor jada alferrikako,
eta zentzugabe, nola
argiak egunez.
Arratsaldeok, zure irudiaren nitxo;
musikok, non aldiro zenidan itxaroten,
garai hartako hitzak,
neure eskuz jo eta beharko ditut hautsi.
Zer sakan ezkututan dut gordeko arima
ez dezan hark handik ikus zure absentzia
eguzki latz halako, ilunabarrik gabe,
behin betiko hortxe distiraz urrikalgaitz?
Zure absentziak nau inguratzen
nola sokak zintzurra,
itsasoak azpira doana.
Ausencia
Habré de levantar la vasta vida / que aún ahora es tu espejo: / cada mañana habré de reconstruirla. / Desde que te alejaste, / cuántos lugares se han tornado vanos / y sin sentido, iguales / a luces en el día. / Tardes que fueron nicho de tu imagen, / músicas en que siempre me aguardabas, / palabras de aquel tiempo, / yo tendré que quebrarlas con mis manos. / ¿En qué hondonada esconderé mi alma / para que no vea tu ausencia / que como un sol terrible, sin ocaso, / brilla definitiva y despiadada? / Tu ausencia me rodea / como la cuerda a la garganta, / el mar al que se hunde.