Poesia kaiera
Poesia kaiera
Juan Gelman
itzulpena: Bego Montorio
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-58-1
Juan Gelman
1930-2014
 
 

 

Zer dakigu?

 

Poemaz, ezer ere ez. Iristen da, dardaratzen da

eta pospolo itzali bat karraskatzen du.

Zerbait ikusten zaio? Ezer ere ez. Esku bat

luzatzen du tinko heltzeko

kardantxilo baten ahotsetik pasatzen diren

denboraren olatu txikiei. Zer

hartu du? Ezer ere ez.

Hegaztia joan egin da

entzun ez zen hartara

gomutarik eta itxaron-nazazurik

gabe biraka ari den gela batean.

Izen asko daude eurian.

Zer daki poemak? Ezer ere ez.

 

¿Qué se sabe?

Del poema, nada. Llega, tiembla / y raspa un fósforo apagado. / ¿Se le ve algo ? Nada. Tiende una / mano para aferrar / las olitas del tiempo que pasan / por la voz de un jilguero. ¿Qué / agarró ? Nada. La / ave se fue a lo no sonado / en un cuarto que gira sin / recordación ni espérames. / Hay muchos nombres en la lluvia. / ¿Qué sabe el poema ? Nada.