Langabe baten otoitza

Aita,

        zeruetatik jaitsi zaitez, ahantzi ditut

amonak erakutsitako otoitzak,

gajoa, atseden hartu du jada,

ez du txukundu, garbitu behar, ez du

eguna arropaz arduratuta eman behar,

ez du gaua beilatu behar, pena eta pena,

ez dizu otoitz, eskaera, marmar gozorik egin behar.

Zeruetatik jaitsi zaitez, baldin bazaude, jaitsi zaitez bada,

gosez hiltzen naiz-eta bazter honetan,

ez dakit-eta zertarako balio duen jaio izanak,

begira ari natzaie-eta ene esku arbuiatuei,

ez dago-eta lanik, ez dago,

                                          jaitsi zaitez apur batean, kontenpla ezazu

ni naizen hau, zapata urratu hau,

larrimin hau, sabel huts hau,

ene haginetarako ogirik ez duen hiri hau, haragia

zulatzen didan sukarra,

                                     honela lo egite hau,

euripean, hotzak zigortua, jazarria,

ez dudala ulertzen diotsut, Aita, jaitsi zaitez,

ukidazu arima, begiradazu

bihotza,

nik ez dut ostu, ez dut hil, ume izan nintzen,

eta aitzitik jo eta jo egiten naute,

ez dudala ulertzen diotsut, Aita, jaitsi zaitez,

baldin bazaude, eroapena

bilatzen dut nigan eta ez daukat eta

amorrua hartu eta zorroztuko dut

jotzeko eta

odol betean egingo dut garrasi

ezin dudalako gehiago, baditut giltzurrunak

eta gizaki bat naiz,

                              jaitsi zaitez, zer bilakarazi dute

zure umea, Aita?

                           kaleko harria mamurtzen duen

piztia amorratu bat?