
Aurkibidea
Aurkibidea
Deitorea stanley hooken apoagatik
stanley hook ostegun gau batez heldu zen Melody Springera eskuan apo bat zuela
“oi apo” esaten zion “ene apotxo kutun mortala eta morala eta korala
amaikortasun honen kezkarik gabea
izaera triste bortitzak inarrosi gabea” esaten zion
“oi zalditxo hezetasunaren kantari oi esmeralda zati”
esaten zion stanley hookek eskuan zeraman apoari
eta denek ulertu zuten maite zuela eskuan zeraman apoa
gorabehera geografiko soziologiko demografiko klimatikoetatik harago
egoera orotatik harago
“aizu enetxo” esaten zion “badaude heriotza eta bizitza eguna eta gaua itzala eta argia”
esaten zuen stanley hookek “eta hala ere maite zaitut apo
Lesboseko emakume hark arrosa goiztiarrak maite zituen eran
baina are gehiago eta zure usaina ederragoa da usaindu zaitzakedalako”
esaten zuen stanley hookek eta eztarria ukitzen zuen
ilunabar hura karraskatuz-edo, barnera sartu eta aitzinatu eta bularra histen
memoria histen bihotza itsusten zion hura
“aizu apo” esaten zion zorua erakutsiz
“beheko ahaideak ere banatuta daude ez diote ezta hitzik egiten elkarri”
“bai tristura ankerra” esaten zuen stanley hookek jendearen harriduraren aurrean
eguzki bat bailitzan sartzen zen
jendearen isiltasunaren dirdiren aurrean.
gau hartan jakina stanley hook hil egin zen
aurretik ukabilkada izugarriak eman zizkien logelako paretei
bere buruaren ordezkari gisa
artean apoak soilik apoak apo osoak
ostegunarekin jarraitzen zuela
hau guztia egia da:
bada hilezkorra balitz bezala bizi denik
beste batzuek merezi balute bezala zaintzen dute beren burua
eta stanley hooken apoa bakarrik geratu zen
Lamento por el sapo de stanley hook
stanley hook llegó a Melody Spring un jueves de noche con un sapo en la mano / “oh sapo” le decía “sapito mío íntimo mortal y moral y coral / no preocupado por esta finitud / no sacudido por triste condición furiosa” le decía // “oh caballito cantor de la humedad oh pedazo esmeralda” / le decía stanley hook al sapo que llevaba en la mano / y todos comprendieron que él amaba al sapo que llevaba en la mano / más allá de accidentes geográficos sociológicos demográficos climáticos / más allá de cualquiera condición // “oye mío” le decía “hay muerte y vida día y noche sombra y luz” / decía stanley hook “y sin embargo te amo sapo / como amaba a las rosas tempranas esa mujer de Lesbos / pero más y tu olor es más bello porque te puedo oler” // decía stanley hook y se tocaba la garganta / como raspándose el crepúsculo que entraba y avanzaba y le ponía el pecho gris / gris la memoria feo el corazón / “oye sapo” decía mostrándole el suelo / “los parientes de abajo también están divididos ni siquiera se hablan” / decía stanley hook “qué bárbara tristeza” decía ante el asombro popular / los brillos del silencio popular / que se ponía como un sol // esa noche naturalmente stanley hook se murió / antes les dio terribles puñetazos a las paredes de su cuarto / en representación de sí mismo / mientras el sapo sólo el sapo todo el sapo / seguía con el jueves // todo esto es verdad: / hay quien vive como si fuera inmortal / otros se cuidan como si valieran la pena / y el sapo de stanley hook se quedó solo