Poesia kaiera
Poesia kaiera
Juan Gelman
itzulpena: Bego Montorio
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-58-1
Juan Gelman
1930-2014
 
 

 

Eme zitala

 

utzi ninduen / zerura joan zen /

iduneko batez bilduriko eztarri ederreko hura /

ezti-eztiak ditu ezpainak /

baina mikatza da /

ezpatak ateratzen zituen begietatik /

zorterik gabeko gizonak hiltzeko zorrozten dituen lantzak /

keinuak egiten dituzte haren begiek /

antsiaz beterik dago / orein egartsua bailitzan /

haren bekainak / edo adarrak / edo ortzadarrak /

Noerekiko ituna gogorarazten du / uholdea amaitu zeneko seinalea /

egarri bazara /

bere hodeiei agintzen die bihotza kristalez bete diezazuten /

 

salomón ibn gabirol

 

La pérfida

me dejó | se fue al cielo | / la de bella garganta envuelta en un collar | / tiene labios dulcísimos | / pero ella es amarga | / sacaba espadas de sus ojos | / lanzas que afila para matar a los hombres sin suerte | / sus ojos hacen señas | / está llena de ansias | como venado sediento | / su ceja | o arco | o arcoiris | / recuerda el pacto con Noé | la señal que el diluvio acabó | / si tenés sed | / ella ordena a sus nubes inundar tu corazón de cristales |