Ospitalekoak
Ospitalekoak
2010, nobela
240 orrialde
978-84-92468-18-8
azala: Lander Garro
Mikel Antza
1961, Donostia
 
2015, poesia
2012, nobela
1987, ipuinak
1985, antzerkia
1985, ipuinak
Ospitalekoak
2010, nobela
240 orrialde
978-84-92468-18-8
aurkibidea

Aurkibidea

Badakin?, ospitale honetara etorri nintzenean...

Ez zaidan iruditzen ospitaleekiko dudan arbuio jarrerak...

Beldurra, eragile handi, esan ohi zidanan Xabierrek...

Ez zaidan iruditzen, duela ia hiru urte kartzelan sartu gintuztenean...

Nire egoeraren eta hemen gertatu zaizkidanen berri emateko asmoz...

Duela urtebete pasatxo izango zunan...

Gaua dun. Bero hezea egiten din...

Iragan ez hain urrun haren ordezko mozorrotua...

Ospitalearen zuritasuna hilerrien belztasunaren aurrekari begitantzen zaidan...

Ospitale honetan ezagutu ditinat borondatezko bezeroak...

Sudurreko operazio hari itzuri egin eta urtebetera...

Gauetik egunera, kartzelan sartu-eta...

Amak ezkaratzera lagundu gintinan...

Haurtzaroko hausnarketak eten zizkidanan ateko zaratak...

Beti iruditu zaidan susmagarri mediku eta erizainen adeitasuna...

Xabierrek eta biok elkar ezagutu genuen egun hartan...

Xabier ezagutu nuen egun hartan gelara iristean...

Operazio osteko krisialdia gaindituta...

Galderak egiten zizkidanan Xabierrek...

Bederatzi urte izango nitinan...

Noizean behin izaten genitinan hizketaldi gatazkatsu horietako bat...

Ezkerreko hanka hautsi eta makuludun nintzenez geroztik...

Xabierrek ere ez zinan sinesten, noski...

Hona iritsitakoan, asmatutako nire jaiotzari buruzko kontakizunak...

Larrialdi gelatik atera eta gela berri batera eraman ninditenan...

Elbarri gelditu naizenez geroztik...

Christophek nire aldartea alaitzeko...

Itxi dinat kaiera...

Elbarritu ostean aldatu ninduten gela honek...

Ohean etzanda eskuin eskuko erdiko hatzari begira...

Elbarritu nintzenez geroztik Fred eta Veronique batera...

Hodeiertzari begira egoten naun...

Etsaiek nolako etorkizuna apailatu diguten bazakinat...

Arratsaldeko seietan atea ixten didatenean...

Istripu Handia baino lehen...

Erosi: 17,57
Ebook: 3,63

Aurkibidea

Badakin?, ospitale honetara etorri nintzenean...

Ez zaidan iruditzen ospitaleekiko dudan arbuio jarrerak...

Beldurra, eragile handi, esan ohi zidanan Xabierrek...

Ez zaidan iruditzen, duela ia hiru urte kartzelan sartu gintuztenean...

Nire egoeraren eta hemen gertatu zaizkidanen berri emateko asmoz...

Duela urtebete pasatxo izango zunan...

Gaua dun. Bero hezea egiten din...

Iragan ez hain urrun haren ordezko mozorrotua...

Ospitalearen zuritasuna hilerrien belztasunaren aurrekari begitantzen zaidan...

Ospitale honetan ezagutu ditinat borondatezko bezeroak...

Sudurreko operazio hari itzuri egin eta urtebetera...

Gauetik egunera, kartzelan sartu-eta...

Amak ezkaratzera lagundu gintinan...

Haurtzaroko hausnarketak eten zizkidanan ateko zaratak...

Beti iruditu zaidan susmagarri mediku eta erizainen adeitasuna...

Xabierrek eta biok elkar ezagutu genuen egun hartan...

Xabier ezagutu nuen egun hartan gelara iristean...

Operazio osteko krisialdia gaindituta...

Galderak egiten zizkidanan Xabierrek...

Bederatzi urte izango nitinan...

Noizean behin izaten genitinan hizketaldi gatazkatsu horietako bat...

Ezkerreko hanka hautsi eta makuludun nintzenez geroztik...

Xabierrek ere ez zinan sinesten, noski...

Hona iritsitakoan, asmatutako nire jaiotzari buruzko kontakizunak...

Larrialdi gelatik atera eta gela berri batera eraman ninditenan...

Elbarri gelditu naizenez geroztik...

Christophek nire aldartea alaitzeko...

Itxi dinat kaiera...

Elbarritu ostean aldatu ninduten gela honek...

Ohean etzanda eskuin eskuko erdiko hatzari begira...

Elbarritu nintzenez geroztik Fred eta Veronique batera...

Hodeiertzari begira egoten naun...

Etsaiek nolako etorkizuna apailatu diguten bazakinat...

Arratsaldeko seietan atea ixten didatenean...

Istripu Handia baino lehen...

 

 

Ohiko Diazepam eta Myolastan gaindosiak eragindako loalditik ezin esnatu nengoen batean, zein ordu zen ezin asmatuz, ilunabarra eta goizaldea berdintzen dituen argitasun ahulak lausotzen baitzuen gela, ohearen alboan izaten nuen gurpil-aulkian norbait zegoela iruditu zitzaidanan. Burua biratzeko nagia ninan, ordea. Kotoi artean bezala entzun ninan Xabierren ahotsa.

        «Ametsetan nago, noski», pentsatu nuen.

        — Nire egunerokoan aurkituko ez duan zerbait kontatuko diat —hasi zitzaidan esaten bere ahots meheaz—. Aitatxoren altzoan egin nian azken bidaia. Cadizko La Linea de la Concepcion zigor eremuan gaixorik hil eta bertan lurperatu ninditean. Amatxok ezin zian eraman ni hain urrun, lur arrotzean hobiratua egotea. Urtea joan eta urtea etorri eskatzen zioan aitatxori nire gorpuzkinen bila joateko: «Hoa eta ekar ezak semea gurera. Gure lurrean egongo ez den artean ez diat-eta atsedenik izango». Eta bila etorri zitzaidaan aitatxo. Hilerriko zaindariari eskupekoa emango zioan eta gorpuzkinak lurpetik atera eta kutxa batean eman zizkiotean. Haiek hartu eta berriro ere trenera. Anaia gazteena orduan Madrilen ikasle zegoenez, hark alokatutako ostatuan pasatu genian gaua. Beraiek biak ohe estuan, ni ohe azpian, txikitan kuku-gordeketa jolas egiten nuenean bezala, isil-isilik. Biharamunean berriro ere trenera. Donostiako Norteko estazioa helburu. Ez diat uste begia bilduko zuenik aitatxok. Zein arin eta zein astun nire hezurrak aitatxoren magalean. Triki-traka, triki-traka. «Ez egin kasurik pareko gizonari, kutxan zer ote daramazun galdetzeko irrikaz dago, egin lo plantak, baina ez zaitzala benetan loak hartu, ez nazazula askatu», esaten nioan. Zaratarik egiten ote zuten nire hezurrek? Trenetik jaitsi ahala polizia armatu bikote batek gerarazi gintian.

        — ¡Buenas tardes señor! ¿Qué lleva en esa caja?

        — Son herramientas del trabajo.

        Sinetsi egin zioan, ez zioan kutxa irekitzeko eskatu. Aitatxoren nekatu itxuragatik kupituko zitzaioan agian.

        — «Goazen etxera, aitatxo. Eraman nazazu amatxorengana, arrebatxoaren ondora. Emadazue gure lurrean atseden», esan nioan.

        Sabaira begira nengoen. Xabierren itzala gelako itzalekin nahastuta ikusten nuen. Bere ahotsa leiho zabaldutik sartzen ziren hotsen artean disolbatzen zen. Begiak itxi nituen.

        Xabierren egunerokoak lurraren gainazalera egiten duten hezur zahartuen modukoak zirela otu zitzaidan. Bakoitzak bere egia, bere historia ondo atxikita dutela.

        Buiari indar guztiz urpera eraginda ere, azkenean ur azalera egiten duen bezala, hezur zaharrok ere bakea emango dien lurraren bila egiten dute. Malkorik gabe. Hildakoen begiek ez baitute itsasorik ikusten.