Poesia kaiera
Arraina
Arraintzarra harrapatu nuen
eta batel ondoan izan nuen eutsita
uretatik erdi-kanpo, nire amua
ahoaren txoko batean ondo sartua zeukala.
Ez zen borrokatzen ari.
Aurretik ere ez zuen inongo borrokarik egin.
Pisu dilindari eta marmartia zen,
hebaindua eta agurgarria
eta arrunta. Han eta hemen
azal marroia zintzilik zuen zerrendatan
horma-paper zaharra bezala,
eta marroi ilunagoko marrazkia zeraman
horma-paperak bezala:
arrosa beteen formako siluetak,
denborak zikindu eta ezabatutakoak.
Errosetoi lima-kolore finen itxurako
lanpernek tantotua zen
eta itsas-zorri txiki-txikiz
leporaino betea,
eta haren azpian bi edo hiru
alga berde eta zarpail zeuden zintzilik.
Zakatzak oxigeno beldurgarria
arnasten ari zirelarik
—zakatz beldurgarri horiek,
odolez gogortuak eta gaziak,
ebaki gaiztoak egiteko modukoak—
lumen eran bildutako haragi zuri latzaz
pentsatu nuen,
hezur handiez eta hezur txikiez,
haren errai distiratsuetako
gorri eta beltz biziez,
eta peonia handi baten antzerako
igeri-maskuri arrosaz.
Begietara begiratu nion;
nireak baino askoz handiagoak ziren
baina xaloagoak, eta horituak,
irisak sendotuta eta beteta
arrain-kola zahar eta marratuzko
lenteetatik ikus zitekeen
aluminio-paper herdoilduz.
Apur bat mugitzen ziren, baina ez
nire begiradari eutsiz.
—Argirantz makurtzen den objektuaren
antz handiagoa zeukaten.
Haren aurpegi iluna miretsi nuen,
matraileko mekanismoa,
eta orduan ikusi nuen
azpiko ezpainetik
—horri ezpain deitzerik bazegoen—
arma-itxurako bost pita-zati
zahar, zakar eta busti zeudela zintzilik,
edo lau eta itzulgartza oraindik lotuta
zeukan hari-buru bat,
eta haien bost amutzarrak
ahoan irmo iltzatuta.
Pita berde bat, zirpilduta amaieran
apurtu egin zuelako, bi pita lodiago,
eta hari fin, beltz bat
apurtu eta arraina aske utzi zuen uneko
tentsioak eta hausturak kizkurtua oraindik.
Xingola zirpildu eta dardarkariko
dominen antzera,
bost ileko jakintsu-bizarrak
hartzen zion matrail mindua.
Begira eta begira aritu nintzaion
eta garaipenak bete zuen
alokatutako bateltxoa,
kindurtzako putzuan hasi,
non olioak ostadarra zabaldua baitzuen
herdoildutako motorraren inguruan,
eta herdoil laranjak hartutako azpiroinera,
eguzkiak arraildutako tostara,
kordek lotutako toletetara,
kareletara —harik eta guztia
izan zen arte ostadarra, ostadarra, ostadarra!
Eta askatu egin nuen arraina.
The Fish
I caught a tremendous fish / and held him beside the boat / half out of water, with my hook / fast in a corner of his mouth. / He didn’t fight. / He hadn’t fought at all. / He hung a grunting weight, / battered and venerable / and homely. Here and there / his brown skin hung in strips / like ancient wallpaper, / and its pattern of darker brown / was like wallpaper: / shapes like full-blown roses / stained and lost through age. / He was speckled with barnacles, / fine rosettes of lime, / and infested / with tiny white sea-lice, / and underneath two or three / rags of green weed hung down. / While his gills were breathing in / the terrible oxygen / —the frightening gills, / fresh and crisp with blood, / that can cut so badly— / I thought of the coarse white flesh / packed in like feathers, / the big bones and the little bones, / the dramatic reds and blacks / of his shiny entrails, / and the pink swim-bladder / like a big peony. / I looked into his eyes / which were far larger than mine / but shallower, and yellowed, / the irises backed and packed / with tarnished tinfoil / seen through the lenses / of old scratched isinglass. / They shifted a little, but not / to return my stare. / —It was more like the tipping / of an object toward the light. / I admired his sullen face, / the mechanism of his jaw, / and then I saw / that from his lower lip / —if you could call it a lip / grim, wet, and weaponlike, / hung five old pieces of fish-line, / or four and a wire leader / with the swivel still attached, / with all their five big hooks / grown firmly in his mouth. / A green line, frayed at the end / where he broke it, two heavier lines, / and a fine black thread / still crimped from the strain and snap / when it broke and he got away. / Like medals with their ribbons / frayed and wavering, / a five-haired beard of wisdom / trailing from his aching jaw. / I stared and stared / and victory filled up / the little rented boat, / from the pool of bilge / where oil had spread a rainbow / around the rusted engine / to the bailer rusted orange, / the sun-cracked thwarts, / the oarlocks on their strings, / the gunnels—until everything / was rainbow, rainbow, rainbow! / And I let the fish go.