Poesia kaiera
Xanpua
Harrietako eztanda geldiak,
likenak, hazten doaz,
gris, astindu zentrokideak zabalduz.
Adostu dute
ilargiaren bueltako eraztunekin bat egitea, nahiz eta
gogora dezakegunetik ez diren aldatu.
Eta zeruek zainduko gaituztenez
hori gertatzen den arte,
lagun maite, presatsua eta pragmatikoa
izan zara;
eta begira zer gertatzen den. Denbora ez baita ezer
malgua ez bada.
Izar uxoak zure ile beltzean,
formazio argitsua osatzen,
nora doaz tropelean,
hain goiz, hain zuzen?
—Zatoz, uztazu garbi dezadan metalezko konketa handi honetan;
higatua eta distiratsua da, ilargia legez.
The Shampoo
The still explosions on the rocks, / the lichens, grow / by spreading, gray, concentric shocks. / They have arranged / to meet the rings around the moon, although / within our memories they have not changed. // And since the heavens will attend / as long on us, / you’ve been, dear friend, / precipitate and pragmatical; / and look what happens. For Time is / nothing if not amenable. // The shooting stars in your black hair / in bright formation / are flocking where, / so straight, so soon? / —Come, let me wash it in this big tin basin, / battered and shiny like the moon.