Poesia kaiera
Felinoa
Hain ikur gutxi ditugu motibo gisa erabiltzeko
gure sorkarietan! Gure artearen oihala
antzinako diseinu bat eginez eta deseginez
ehuntzen dugu: lurra, eguzkia, hosto horitua,
oinazea, gaixotasuna, heriotza eta, jakina,
maitasun kanbiakor zerbait. Oinarri horien
artetik hedatzen dira, amairik gabe, miriadaka
arrotzen ñabardura eta forma zehaztugabeak,
umontziaren besarkadaren aurretik heldu ziguten
hustasunak, hilobiak itxi ostean edukiko gaituzten
espazioak edo su gorriaren otordu bizkorra,
lore bizi-laburra erauzten ari ginen bitartean
ez ikusia egin genien iratze hosto-galkorrak.
Itsaso bat dago auhenka itsasoaren azpian,
zeru bat gure izartegiko errezel zurrunen atzean,
euri bat gogor eta luze botatzen duena udako
euriaren barruan. Beldur naiz beste bat bizi dela
nigan, biki bat jaio gabe utzia, izenik gabe, aitortu
gabe, porrotak garraztua, eta ilberri begiez
sastakatzen dit aurpegia, eta sarri askotan
bihurtzen nau erdi gizaki erdi felino.
Feline
We have so few symbols to use as motifs / in our creations. We weave the fabric / of our art, settling and unsettling an ancient / design, the earth, the sun, the yellowed leaf, pain, / illness, death and of course some inconstant love. / Amidst these basics stretch out without an end / the indeterminate hues and shapes of myriad / unknowns, the vacancies that held us before / the womb’s embrace, the spaces that shall contain us / after the closure of graves or the red fire’s / rapid repast, the deciduous ferns that / we ignored while we wandered plucking short-lived / bloom. There is a sea wailing beneath the sea, / a sky behind the taut drapes of our firmament, / a rain that rains hard and long within the summer-rain. / Another lives in me, I fear, a twin left unborn, / unnamed, unacknowledged, bitter with defeat, / and, she with her new-moon eyes stabs my face / and turns me so often, half human, half feline.