Poesia kaiera
Sestina
Iraileko euriak estaltzen du etxea.
Argi motelpean, urteek hartutako amona
sukaldean eserita dago, eta harekin haurra,
eta haien ondoan Marvel Sutegia;
txisteak irakurtzen amona, esku artean almanaka,
barrez eta berbaz ezkutatzen bere malkoak.
Pentsatzen du bere ekinokzio-malkoak
eta euria, teilatuan gogoz kolpatzen etxea—
bien iragarle zela almanaka,
baina ezagut zitzakeen bakarra zela amona.
Metalezko teontzia kantarazten ari da sutegia.
Amonak ogia moztu eta esan du, Haurra,
tearen ordua da; baina haurra
tentuz aztertzen ari da teontziaren presio-malkoak,
zoroen pare, dantzaleku bihurtzen beltz berozko sutegia
euriak dantzaleku bihurtuko zuen moduan etxea.
Gela txukuntzeko, urteek hartutako amona
sokan eskegitzen ari da almanaka
buruargia. Txoriak nola, almanaka
orekan ari da, erdi-zabalik, eta azpian haurra
orekan ari da, eta azpian urteek hartutako amona
eta bere te-kikara, eta hura betetzen kolore marroi iluneko malkoak.
Hotzikaratu egin da eta esan du etxea
hotz dagoela, eta egur gehiagorekin bizitu du sutegia.
Gertatu behar zen, esaten ari da Marvel Sutegia.
Nik dakidana dakit, esaten ari da almanaka.
Margo-trazu irmoz marraztu du haurrak etxea
eta bihurgunez josi du bidea. Hain dago harro haurra
ze, gehitu ostean gizon bat zeinaren botoiek diruditen malkoak,
lana erakusteko asmoz bilatu baitu amona.
Baina bitartean, isilka, amona
arduratuta dagoela biziarazi nahian sutegia,
ilargitxoak jausten dira nola malkoak
orri eta orri artetik, hustuz almanaka,
eta azkenean lurreratzen haurra
ondo kokatzeaz arduratu den parterrean, atzean etxea.
Malkoak landatzeko sasoia, hasi da almanaka.
Amona kantuz ari da esnarazten sua
eta ate zeharkagaitzeko bigarren etxea marrazten haurra.
Sestina
September rain falls on the house. / In the failing light, the old grandmother / sits in the kitchen with the child / beside the Little Marvel Stove, / reading the jokes from the almanac, / laughing and talking to hide her tears. / / She thinks that her equinoctial tears / and the rain that beats on the roof of the house / were both foretold by the almanac, / but only known to a grandmother. / The iron kettle sings on the stove. / She cuts some bread and says to the child, / / It’s time for tea now; but the child / is watching the teakettle’s small hard tears / dance like mad on the hot black stove, / the way the rain must dance on the house. / Tidying up, the old grandmother / hangs up the clever almanac / / on its string. Birdlike, the almanac / hovers half open above the child, / hovers above the old grandmother / and her teacup full of dark brown tears. / She shivers and says she thinks the house / feels chilly, and puts more wood in the stove. / / It was to be, says the Marvel Stove. / I know what I know, says the almanac. / With crayons the child draws a rigid house / and a winding pathway. Then the child / puts in a man with buttons like tears / and shows it proudly to the grandmother. / / But secretly, while the grandmother / busies herself about the stove, / the little moons fall down like tears / from between the pages of the almanac / into the flower bed the child / has carefully placed in the front of the house. / / Time to plant tears, says the almanac. / The grandmother sings to the marvelous stove / and the child draws another inscrutable house.