Une bateko mina

 

Bat-batean eta

ustekabeko gaiztakeriaz

harrikatutako hitzek urratu egiten

didate harrotasunaren berniza,

harik eta pikotxean jartzen den

arte, kaleko animalia bat nola,

kontzientzia ilunaren erretenen ertzean.

Tatxarik gabeko itxura baten barruan,

apaingarri ikusezinek min egiten dute,

eta nire burua elbarri ikusten dut,

makuluak besapean,

begiez

amultsutasun eske,

maitasun eske…

Altxatu egin behar dut,

partitu

proszenioetako

argi horietara,

gainera etortzen zaidan

jendetzaren zalapartara

eta txalo zaparrada gorgarrira;

landatar ikasi gabeen

besarkadara,

baldintzarik gabe

ematen baitute maitasuna,

eta haien besapeko usainera:

horietara itzuli behar dut…

Gorritzeko beren denbora

hartzen duten astigarretara,

harkaitz kolosaletara,

pinu eta urkietara,

laku zilarkaren

dirdaira,

basoko

aire dardartira,

beren kreatzailearen izena

oihukatzen duten hegaztiengana.

Deskubritzen dut

ez naizela inorena,

eta inoiz ez naizela izango.