Ur ertzeko bisontea

 

Nork dio ezkontzak soilik biren kontua izan

behar duela? Nirearen giro epela ez zitzaion

zor gizon bakarrari, ezpada biri;

bi maizterkide desberdin

gela estu batean:

bata sorbatzaren bizkar samurra,

bestea aho zorrotza.

Bai, bestea benetan gogorra zen;

begi txikietan desira eta heriotza zeuzkan,

baina zuztarrak bota nituen haren leiho koskan

eta kaktus basa setati bihurtu nintzen,

sinetsiz, sinetsiz, euritan

zer xede sekreturi segika

joaten nintzen haren atera,

elkarrekin kulunka, elkarrekin zanbulu

egitera, korridoreko ispiluaren ondoan.

Baina gero, etxera itzuli eta bidezko ohean

nentzala, gizonari besoez oratu ezinik

loari ere oratzen ez niola,

isiltasuna marmarti jausten entzuten nuen

nola jausten den harea zuria, eta,

gau luzeetan, ilargiaren haloa zahartzen

eta herdoiltzen ikusi nuen. Baina

zergatik kontatu berriz ipuin hil bat?

Apenas datorren harira orain.

Isiltasunezko harea pilen pean dautza ehortzita

nire oin markak, bestearen gordelekurainoko

harrapakin aztarna lausoak.

Egunero berritzen ninduen haren irritsak;

egunero hartzen zizkidan errentan nire birjina gerrialdeak…

Malko bat xukatzen nuen

haren ateko aldaba jo baino lehen.

Azken egun deliberatu hartan

esan nion: agur esatera etorri naiz…

Urteak eta urteak igarota, goiz batez,

bibliotekako liburuekin itzultzean,

lasterka joan nintzaion.

Bat-batekoa izan zen, bai, oso bat-batekoa,

udako eguzkiak oso urrutiko putzu bati

emandako zaplada bizkor bat bezalakoa.

Dar-dar bat haren irribarrean, kaixo;

ordura arte ohartu gabe nengoen ezen,

jada ez izaki jainko bat,

jada ez izaki ur ertzeko bisonte iluna,

agure baten izari apalera

uzkurturik zegoela, eta seme bat hain

berriki galduta, mina eta oinazea baizik

ez zeukala jada begi txiki haietan.