Harri Aroa

Senar kutun, buruko kolonizatzaile antzinako,

armiarma zahar gizen nahasmendu sareen ehule,

izan zaitez atsegina. Harrizko txori, granitozko uso

bihurtzen nauzu; egongela narras bat eraikitzen didazu

inguruan, eta, irakurtzen duzun bitartean, arretarik gabe

laztantzen aurpegi pikatua. Hizketa ozenez maspiltzen

didazu goizaurreko loa, hatza sartuz nire begi amestian. Eta

hala ere, esnametsetan, gizon indartsuek beren itzalak

proiektatzen dituzte; eguzki zurien pare murgiltzen dira

nire odol drabidiarraren marean; sekretuan isurtzen dira

hiri sakratuen azpiko estoldetan.

Partitzen zarenean, nire auto urdin mailatuan

joaten naiz itsaso urdinagoaren ertzetik.. Lasterka

igotzen ditut berrogei maila zaratatsuak, eta beste baten

atea jotzen. Bizilagunek behatxuloetatik

ikusten naute joan-etorrian,

euria bezala. Galde niri, galde guztiok,

zer ikusten duen nigan; galde niri zergatik deitzen

dioten lehoi, libertino; galde niri zer zapore duen

haren ahoak; galde niri zergatik kulunkatzen den haren eskua,

burua zakuz estalia duen sugea bezala, niri pubisetik heldu

aurretik. Galde niri zergatik erortzen den zerraldo nire

bularren gainera, errotik moztu zuhaitz tantai bat legez, eta

lo hartzen. Galde niri zergatik den bizitza labur, eta maitasuna

are laburrago; galde niri zer den estasia eta zer prezio duen…