iTSASALDiA

 

Trokel errepikatuak

          erlojuak eta Eguzkiak

aurpegi bera eta gurutze bera

barritzen eben

txanpon iheskorrak egin ebezan

 

          Bazterrak eta Itsasoak

lepo unanimeak ezkutatu ebezan

          betiko ihes luzearen

permutatzaile

 

          Diagrama urkatu bat daukogu

branka eta Haize Arrosa biratu eben

ostertzeko haril guztiek karelatua

 

          Egunsentiak flotean jasotako

untzi anonimoen hazurduran

          iluntzearen arrutan galduak

          iraun eben beti

apar berak eta ubera berak

 

          Faroek eta izarrek berrargitaraturiko

irratigramen alkar trukatze honek

          morse bardinaren letra bardinen

ugaltze monotonoa emon euskun

 

          Haizearen azken bolada izan zan

gomuta guztiez orriuldu ginduzana?

 

          Munduak

                      honez gero ez daki

jira jakin bat barritu baino

          klandestino urratu ditu

almanaken orri ustebakoak

 

          Gure esku suizidekaz

          zabalduko doguz ekaitzen karruselean

munduko lau haizeak

 

          Artean

                      lemazainak

Ezinora emongo dau branka

 

          Bihotz nagituak barriztuko doguz

monotoniak kronometratzen

          Bela lotsorretan

          orrizkatzen dau haizeak

leit-motiv ezabagaitzen albuna

 

          Minuteruak

                      (tiki-taka)

itsasaldien konpasa hartu dau

 

 

TRAVESÍA

Troqueles reiterados / o reloxe o Sol / alcuñaron moedas efímeras / que repetían todas / a mesma cara e a mesma cruz. // A costa e o Mar / escamotearon unánimes dorsos / permutadores da mesma / lonxincua evasión. // Temos un estrangoado diagrama / repasado por tódolos novelos do horizonte / que viraron a proa e a Rosa dos Ventos // Na fasquía dos barcos anónimos / postos a flote pola madrugada / estraviados no roteiro do serán / persistiron sempre / a mesma foula e o mesmo ronsel // Este intertroque de radiogramas / que reeditaron os faros e as estrelas / dounos a multiplicación monótona / das mesmas letras do mesmo morse // Foi a derradeira rafega de vento / quen nos desfollou de tódalas lembranzas? // O Mundo / que xa non sabe / mais que repetir unha volta consabida / rachou clandestinamente / as follas imprevistas dos almanaques // Cas nosas mans suicidades / espallaremos no carrusel dos ventos / os catro puntos cardinaes // Mentreas / o timoel / arrumbará proa a Ningures // Repetiremos os nosos corazóns / cronometrando monotonías // Nas velas indecisas / folle o vento un indelébel / álbum de leit-motivs // O minuteiro / (tic-tac) / asumeu o compás das travesías.

 

 

© Manoel Antonio

© itzulpenarena: Iñigo Aranbarri / Koldo Izagirre

 

 

"Manoel Antonio / Lauretarik lauretara" orrialde nagusia


www.susa-literatura.com