Mugarri estaliak

CASTILLO SUAREZ

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 2000 Castillo Suarez

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2000ko urria

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Bidaia antolatuak

Bonba bat daukat ene bihotzean

eta segituan eztanda egingo du.

Ez zaitez badaezpada ondoan jar

bihotz puskaren batek harrapatuko zaitu bestela

eta nire seguruak ez ditu horrelakoak ordaintzen.

Autogupidaz betetako emakume bakartiak

ez gara oso osasuntsuak;

are gehiago, gure gaitza kutsakorra da eta,

halabeharrezkoa denez bizitzea,

pena litzateke zuk nire eritasuna harrapatuko bazenu,

oraindik txertorik ez baita aurkitu horretarako.

Normalitatea Belfasteko kaleetan

Emakumeak autobusaren zain

Batzuek leihotik begiratzen dute arretaz

Ordenagailuan idatzi eleak ez dira poesia

Poesia hormetan idatzita dago

Andreok ez dira konturatzen ordea

Haiek ez dakite Bobby Sands poeta zela

Nik «Zaharra zara Bilbo» kantatzen dut nire kolkorako

Ba al dakite non dagoen Basque Country?

Bilbo bai jakina

Bilbon Guggenheim Museoa dago.

Poztuko nintzateke

negar egin duzula jakitean.

Gustatuko litzaidake

zure malkoak ikustea

masailetatik behera irristatuz.

Bakarrik zaudela ikustean

mespretxuzko begirada bota nahiko nizuke,

nire gorroto guztia islatuko lukeen

begirada sarkorra.

Nik beste sufritzea nahi dut

nik beste maite ez nauzulako.

Ametsak hiltzen dira

palmondo baten pean

eta hiltzaileak

hamazortzi urteko neskato bat

bahitu du

bere begi urdinekin.

Nik ez dakit zein den

pagatu beharreko erreskatea.

Euskal Herriko lorategi batean

usteltzen diren palmondoek

erakutsi didate

Al Kahira-ko argia

gehiegizkoa dela

promesak betetzeko.

Hegazkina hartu.

Zer egin nezakeen bestela?

Hitz debekatuak

asfalto bustian

desegiten dira

eta laino bihurtzen

edo fosforo hautsa.

Bizkarra miazkatzen dizut

nire galdera guztiak ezabatuz

eta berriak eginez,

jakinda

erantzunak

poeta zaharren hitzetan baino

ez ditudala aurkituko,

inoiz ez zure ezpainetan.

Atzoko mina berpizteko beldurrak

amildegiraino eramaten gaitu

horditurik,

gure nahi guztiak

puzten dituen

horditasuna...

Berriz musukatuko ez ditugun ezpainek

gure gogoan hartzen dute bizileku

hilero alokairua ordaintzen.

Eta nire neuronen argindarrarekin

zentral elektrikoa eraikiko dut

elektrizista on batek

zirkuitu egokia egin dezan.

Eta deprimitu guztien enbaxadore

izendatuko dut neure burua

gomuta gozoen itsasoaz bustitako lurraldeetan

bizi direnen eskubideak

errespetatuak izan daitezen.

Eta noraezean dabilen marinela izanen naiz,

etxera bueltatzen ez dena,

behin lurrean egonda

berriz itsasoratuko ez dela badakiena.

Eta malenkonia eta maitasunezko ekuazioak

egiten dituen matematikoarengana

abiatuko naiz

erantzun guztien galderak ezagutzeko asmoz.

Gure gogoaren kaxoiak

giltzaz ixten ditugu

aro berriak

behin eta berriz irekiz.

Ez dakigu ezin dela

deus ere ahaztu;

beste kaxoi batean

sar dezakegu bizitakoa,

besterik ez.

Pentsamenduak

ordenatzen ditugu

horien artean

zein den okerra

jabetzeko,

ohartu gabe

ez dagoela

pentsamendu okerrik,

lotura makurrak baizik.

Etorkizunerako planak

egiten ditugu

jabetu gabe

erabakirik garrantzitsuenak

oharkabean

hartzen direla.

Egin ezazu behar duzuna

duintasunez bada;

pentsa ezazu nahi duzuna,

ni zure alde egongo naizela beti

gure ametsak lili kolorekoak direla

badakidalako aspaldi.

Eta astero-astero

40 minutuz begiratuko ditut

zure begi urdinak

kristal baten atzean.

Eta ulertzen ez badut ere

maiteko zaitut

betiko.

Frigorifikoan laranja zimelduak egunkari orrialdeetan bildurik.

«Banoa, lana daukat» ohar zimurtua bioleta olioz bustita.

Kafea. Nirekin hartu nahi al duzu bat?

Dena itsaskor. Dena zu.

Dena lanera joateagatik. Dena sukalde zikinean.

Noiz hartuko dute atseden burla egiten duten erromes galduek?

«Nirekin etorriko zara egunen batean,

udaberrian-edo, eguraldi hobearekin».

Vendo Volvo 440. Buen estado.

Ez dut sekula tangorik dantzatu.

Horregatik edukitzen ditut giltzak hatzen artean,

behar ez ditudala jakinagatik.

Hilotza ikusteko ilara konfliktiboa desegin zen egunean

ez zintudan ikusi plazan paseatzen.

Esanen nizukeen:

«Erakutsi dakidan guztia,

ez dakidana ez baitut jakin nahi».

Se necesita pescadera en hipermercado de Pamplona.

Treneko irakurleak:

liburua besapean eramaten dutenak

ingurukoek ikus dezaten

zeinen intelektualak diren.

Loak hartzen ditu

eserleku gogorretan

eta amets egiten dute

ametsak eskuragarriak balira bezala.

Amets kimikoak

izaten dituzte,

serotoninaren jario artifiziala

eragiten dituzten horiek.

Geltokietan eros daitezke

nahi izanez gero

treneko irakurleak bezain faltsuak diren

amets kimikoak,

irakurleok lerroen artean bilatzen

saiatzen badira ere.

Kontatu didate

dagoeneko ez zarela nitaz akordatzen,

ahaztu zaizula nire izena;

niri ez, ordea.

Egunero esnatzen naute zure hitzek,

zure ahots leunak

nazioarteko albisteak kontatuz.

Pi-pi-pi egiten duten

iratzargailu horietako bat

erosteko asmoa daukat

ea niri ere zure izena ahazten zaidan.

Pentsamendua moldatzen dutenek

sortu egiten dutela esaten dute

eta oroitzapenak gordetzen ere ez dakite.

Ez dakite bidaiariak

deskubritu gabeko paisaiak

aurkitzen dituztenak direla.

Horregatik idazten dituzte bidaia liburuak

oroitzapenak gorde nahian.

Eta zertarako oroitzapenak

modernotasunaren tradizioan.

Eta zertarako «maite zaitut» efimeroak xuxurlatu,

azturaren iraungitze-data daukatenak itsatsirik.

Maite ditugu eskuliburuak

idatzitakoaren laburpena diren aldetik

eta beldur diegu poeta gazteei,

haiek baitira bidaia guztien desantolatzaileak,

gure sentimendu ezkutuekin

hipoteka etnizista-biologikorik ez dutenak.

Sendatu nahi dugu geure larrimina

sentimendu eta oroitzapen guztiak

modu zientifikoz aurkeztuz arrotzei.

Berdintasunaren teoria.

Gure bidaia iniziatikoa atzeratzen dugu

malko berrien beldurrez.

Esparruen teoria.

Gure bidaia legitimatzen duten bidelagunak

bost duroko hitzekin.

Hiru ontzien uztardura.

Teoriak

Teoria adulteratuak

Militanteak

Militante teorikoak

Utopiak

Utopia politikoak

Mugak

Muga artifizialak

Eman iezadazu maitasunaren

definizio sinple bat. Esadazu

zergatik ote diren hizkuntzak

horren konplexuak. Bidearen

zati bat elkarrekin egiten ahal

dugu: turistok ezagutzen dugu

etxera bueltatuko garen unea.

Metaliteratura egiteaz

akusatzen naute eta nik

poesia Gasteiztik

Iruñera doan autobusa dela

esaten diet,

Altsasun besterik gelditzen

ez dena.

Idatzi,

idatzi zerbait,

txarra dela esango badizute ere,

edo salgarria ez izanagatik.

Idatzi,

zuk idatziko ez duzuna

nik ezin dudalako

idatzi,

behin-behineko kontratuarekin

ari bainaiz zure poemak idazten.

Geltokian itxaroten ditugu

hitz xumezko trenak,

desesperatuen erresuman

greba dagoela badakigun arren.

Begirada sarkorreko neskatxek

galderak egiten dituzte.

Paradisura sartzeko biderik zuzenena

Nafud-eko basamortutik igarotzen dela

gogoratzen dute.

Lilien usain iheskorrak

aldarrikatzen dituzten testamentuak egiten ditugu.

Barrena asetzeko ele mikatzak ez dira aski,

izan ere, teilatuetan pausatzen dira

euri tantekin batera.

Gure itxura orekatua mantentzen

hiriko murraila handiak

berreraiki genituen, ihes egiteko aukerak murriztuz.

Barkamena eskatzen dugu behin eta berriro,

ezinbestekoa baitugu barkamena aurrera jarraitzeko.

Bakarrik bizi nahi dut

aberatsen urbanizazio ordenatuetan

(Unifamiliares en Gorraiz.

Adosado. Parcela de 400m2).

Arrosa ura.

Gogoan al duzu noiz ezagutu genuen elkar?

Uholdeak urte hartan kalte handia ekarri zuen.

Ahoa odolez betea neukala ez zinen jabetu.

Ez zinen ezertaz jabetzen.

Ilea nahasiko dizut hatzez hemendik aurrera.

Zalantzaz betetako kristalezko poteak.

Azido nitrikoa.

Maitasuna zedarritzen dute

Alboan ditut kritikarien iritzi zitalak

Alboan ditut mespretxua eta indiferentzia

Alboan zu

Alboan ni

Zuk, adibidez.

Ordu atzeratuak

gordetzen zenituen sobera ere

egur gogorreko kaxa batean

odol ilunez estalirik.

Ez baitu odolak gauza oro estaltzen.

Ez baitu odolak jende guztia asaldatzen.

Batzuetan denok izaten dugu gogoa

zer eginen zenuke nire alde galdetzeko,

arratsaldetan maitasun egiaztapenak egiteko

hurrengo egunean lanera joan aitzinetik.

Zenbatetan garaiz heltzen gara

berandu heldu nahi dugulako,

maitasuna delakoan

konfirmazioa behar duen bakarra.

Nork ez ditu bide bazterrean utzi lekuko barik

begirada gordinak ustel daitezen,

ustez biografiak asmatzeko behar ez direlako,

asperdurak ohar koadernotan

islarik ez eduki arren

(soilik arrasto antzemanezinak

eta salneurriaren etiketak

atzeko aldean itsatsirik).

Sarritan sinpleegiak direlako

nahi genituzke erantzun konplexuak,

deskodetze prozesuarekin

zer egin ez dakigula.

Egunsentien babeslekuan

identifikatu gabe

arbuiatzen bazaituzte,

ez zaitezela abiatu

esparru berriak konkistatzera,

ez baitituzte bisitariak ametitzen

etsipenetik hurbil badaude.

Jo ezazu inorenak ez diren tokietara,

ni han izanen naiz

torturaren lekukoengandik ihesi,

zu bilatzeko adorerik gabe.

Zer axola du

non bizi garen,

toki guztietan

erosketa kronikoak

egin baditzakegu;

erosketa duinak,

gure soldataren mugak

hautsi gabe.

Gure bizitza

kontatzeko modukoa ez bada,

eguraldia bada

aldatu nahi genukeen

gauza bakarra,

zer axola dute

buruan eginen nizkizukeen

ferekek...

Baina, non duzu burua?

Larunbat arratsaldeetan bideoa alokatzea

nahikoa litzateke iragana birziklatzeko,

lagunei xehetasun nazkagarriak partitu ordez.

Publizitatera dedika gintezke bestela:

kanpainak irudikatu

kapitulu amaierako hutsune mingarriak betetzeko.

Alabaina, ez ginateke ausartuko lana uztera;

seietan zer egin behar dugun ez jakitera,

urdin pentsatzera,

etorkizunak abandonatuko gaituelakoan.

Esadazu gaur bertan

maite nauzunetz

konfirmatu beharra baitaukat

hesi berria paratzen hasi baino lehen...

Beti da 1985

nire auzoan

eta zin dagizut

koloredun argazkiak gordetzen ditudala.

Kale txuri-beltzak daude

eta bizilagunak galdu egiten dira

atari ezezagunen artean

turistak bailiran.

Dudatan nago.

Izan ere, baliteke nire auzoa

ez izatea nirea.

Badaude bi sentimendu oinarrizko

oinarrizkoak eta koloreztatuak

koloreztatuak eta desagerraraziak

berriz agertuak eta atzenduak

jatorrizko sentimenduak

bi aldiz aipatuak edo ikasiak

Badira behin-behineko harremanak

ez-ohiko bideak hartzera garamatzatenak

aztarnak uzten dituztenak

errugaberik ez dutenak

katastrofismorik gabekoak

behin-behineko harreman eternalak

Berritasunerako ihesaldiak

Antzuak dira

Antzuak amaigabeak direlako

Ez dagoelako

Beldur mataza amaigabeak baino

Gauza idorragorik

Ezagunak dakarren beldur baliogabeaz

Beldur neurgaitzaz

Eraikita daude ziutateak

Ziutate ordenatu bezain itogarriak

Gustatuko litzaidake

Nirea dela jakingo ez banu

Estaziorik ez balu

Nire bidaidea

Ezagutuko ez banu

Ordubete barru garraxizko suteek

itxura normaleko pertsonen bizitzak

kiskaliko dituzte.

Bila itzazue zergatiak orduan.

Errautsen artean

epaiketetan erabil daitezkeen hitz delikatuak

azalduko dira.

Norbaitek originaltasunez jokatuko du

barkamenaren kontzeptua aldarrikatuz,

bere etimologia ikertuz.

Ordubete barru edo, batek daki,

dagoeneko hasi da

modako tabernaren batean.

Oroimenean toki propioa hartu didate

lapurtutako kontzeptuek,

diskurtso kritikoa

legitimatzen dutenek

kalte-ordainik eskatu gabe.

Haatik, erretratu perfekturik ez dago;

jakituria osoaren jabeak

pertsonen arteko amildegiaz ohartuak dira.

Horiek ongi ezagutzen ditut nik gizasemeen jokabideak

ezagunei kontatzen dabiltza begi drogatuekin.

Nik sistematikoki baztertzen ditut

aholkurik espero gabe,

ez baitakit ulertzen ez ditudan gauzei

nola aurre egin.

Gordintasuna saihesteko

planik ez zenuen,

sumina narkotizatua izan dadin

iragazkirik ere ez.

Ez zenekien zenbat denboraz geldituko zinen,

geldituko zinen ere zalantza zenuen,

baina beste batengan

zure puska bat aurkitzeko

esperantzaz

izenak apuntatu zenituen

liburu baten azken orrialdean,

eta inor ez da oraindik

orrialde horretara iritsi.

Gela huts bat eta mundua inguruan

Gela huts bat eta zu alboan

«Inork ezin du honetaz ezer jakin»,

alegia, munduari egokitzeaz batera

lortzen den zorionaz,

intentsitaterik gabekoa baita,

aurkikuntza asegarri eta nazkagarriak bilatzera

betiko zaudetelako kondenaturik,

kanpoan ezin aurkituz barrenean ez datzana.

Nik lehengusua daukat,

ileapaindegi batean lan egiten du,

oso pozik dago, gainera.

Duintasunez atera zaitezte kalera lantokitik

ezer gertatuko ez balitz bezala,

orduak pasatzen direlako zuek zaudetenean,

zuek ez zaudetenean pasatzen direlako orduak.

Baina poema guztiak

bakardadeaz ari dira,

isolaturik egongo ez bagina,

ez genituzkeelako lagun hartuko

eta gure 79m2-ko etxean

beren txokoa laga

ugal zitezen,

poema definitiboa aurki zezaten.

Zergatik konpartitu behar ditugu

sekretu lazgarriak

edota saihestu behar ditugu

berradiskidetze nahiak,

hiru karrileko autobiatan datozenak

atsedenik hartu gabe.

Zer dela eta dugu ezinbestekoa

elkarren berri izatea

herri desberdinetan bizitzea

erabaki bagenuen,

jende txukuna izatea

lortu nahi bagenuen

plaza biribildun hiritan.

Beharbada ez dago beste biderik

autopista ez beste.

Zu zara

gezurra esateko tentaldia,

babesik gabe geratzearen beldurrak eragin duen

nortasun interesgarria erakusteko saiakera.

Zu dira eta ez ni

familia tradizional itogarriak,

besteen istorioen asmatzaileak,

istorio propioen ikasleak,

aldaketarik gabeko istorio salgarriak finean.

Zu zara ni,

baina ez duzu nahi.

Ez dira nigana iritsi

epeltasuna barreiatzen duten gorputzak.

Gelako espazio osoa beteagatik

bat-bateko erabakiaren ikara dute eta

antiseptiko usaina barreiatzen dute nahi gabe.

Ez dakite nirekin zer egin

inoiz ez dakitelako zer.

Gorputzaren berri estatistikoak

bakarrik ezagutzen dituzte.

Ziurtagirien bila dabiltza apika

egunerokotasunari

aurre egin ahal izateko.

Orainak kendu die usaina

lore guztiei

eta mendizaleen bonbonek

oxigenoa.

Babesa eta izena galdu ondotik

aurkitu nituen nire baitan arrosa horia

eta galtzeko prest nengoen mila fereka.

Perfume lurrinduak utzitako arrasto batez lagundurik,

arrangura hesitu nuen

askatasunak eskaintzen duen konkista odoltsuaz.

Alabaina, nire neurriko galdera aurkitzeko

esperantza gutxirekin jarraitzen dut.

Etsaien ugaltze-arriskua sumatzera kondenaturik nago.

Apika zu zara nire etsairik handiena,

tren geltokietan beti aurkitzen dudan aurpegi estrainioa.

Gogoeta egunetan behin eta berriz

dena ahazten saiatzen naiz horregatik.

Hilko zintuzket promesa zaharren pozoiaz,

malkoen bakarrizketa infinitoaz,

esperantzak dakarren amodio mingarriaz.

Hilko zintuzket, baina aingura daukat ene bihotzean.

Lanbroa,

maindire zikinak,

besarkadak etxe atarian.

Agian

zu zinen

desagertutako azken gorpuaren alboan zetzan

gaztea,

ahoan irribarrea zuen hura.

Larriminaren amildegian,

indarra eta ahuleziaren mugatik gertu

polizia gabeko aduana antzemanezinean...

Zugatik

hiltzen dira adierazpen publikorik gabe

sumendiak maindireen artean,

zaratarik ateratzen ez duten laztan likitsak,

begi isilak.

Esku dardaratiek

gorputzen berrezagutze mantsoa,

ortodoxiak eskatzen duen izendatzea

geldiarazten dute.

Hatz puntek nahi gabe gozamena zedarritzen duten arren

maitasuna irakurri eta plazerra ebats daitekeelakoan

daude nire ezpainetako zimurrak.

Hitzak datoz ate joka zaurituen paradisura

hausnartzeko beta nahikoa ematen.

Batzuk hotel itogarrietan gelditzen dira esperoan.

Besteak, aldiz, deitu gabe heldu dira,

maitasuna erabakita izaten baita dekretuz.

Barrenean gelditzen zaizkigu akanpaturik;

heriotzara kondenatzen gaituzte

maletarik gabe eta huts usainarekin.

Buruz dakizkigun hitzak dira

gure alde deus ere erraten ez dutenak

baina gotorleku hartzen gaituzte.

Dokumentu galduetan adierazitakoa

berreskuratzeko adorerik gabe dabiltza ihesi

gure nortasunaren maitasun zantzuak

ezin aditzera emanez.

Egia biribilek ez naute harrapatuko ez nautelako ezagutzen.

Izan ere, nire ilearen kolorea ez da lehengoa bezalakoa,

orain beltzagoa da.

Gainera, lasaitasunez eginen dut arnas

neure burua eskaparateetako kristaletan begiratuz.

Egia gordinak heldu dira,

baina ez dira kristalotan islatuko

aitorpenak saihesten nabilelako aspaldi.

Hitzak heldu dira baina ez ikusiarena eginen dut.

Muga ondoko herri batean bizi gintezke

Eta elkar maitatzen ikasi

Horrela ez ginateke atzerritar sentituko

Kotxe alokatua gida genezake

Eta bidean idatzitako txostenak desagerrarazi

Damua atzendu eta sentimendu berriak eraikiz

Ipuin berriak idatz genitzake

Zer naizen dioten sententzia orriak

Atzeko aldetik erabiltzen beti ere

Oinazeari eusteko ezagutza nonbaiten aditurik

eta baita itzultzeko unea ezagutzeke ere

pilatu zitzaizkizuen abian jarri gabeko plangintzak.

Gu ez gaituzte harrapatuko errepikatzen zenuten

alde egiteko erabakiak berandu hartzen direla jabetu gabe.

Bitartean auzokoak ez dabiltza marmarrean ohi bezala;

auzokoek badakite nola balkoian paratu

aspaldian ahaztutako frogen errebindikazioak;

ez dakite, ordea, gure sufrimendua hautazkoa den ala ez.

Bizirik aterako banintz gela karratu honetatik

seinaleak egingo nizkieke erbesteratuei

errukirik gabe bakardadeari eusten badiote bederen.

Gero orube abandonatu batera joanen ginateke denok;

bateraezintasun aitorpenak oro bertan behera utzita

eraikiko genuke geure ziutatea

leihorik gabeko etxeekin.

Nire alde esanen nizukeen

Lekukoek esan ohi duten oro

Adorez erantzungo dizkizut

Zure isiltasunak eginiko galdera guztiak

Azken aitorpena izanen dela agintzen dizut

Gorroto ditudalako froga aringarriak

Nirea baita gorrotoa

Nirea baita maitasuna

Udaberriak abandonatu duen

haize laranja dabil.

Zakar guztiak barreiatu ditu

zarata monotono batez;

karrikak jende gutxirekin gelditu dira,

leihoak gainezka.

Nor sartu ote zaigu gurean?

Nork utzi digu berritasun hori guztia

apaletan pilaturik?

Nik gutun mingarriak idazten

ikusi nuen,

garaipena agerian uzten duten horiek,

hari ez baitio haize laranjak beldurrik ematen.

Gutunak idazteari ekingo diot nik ere

badakidalako erantzunik jasoko ez dudala;

«ezezaguna» boligrafo gorriz idatzirik

bueltatuko dizkidate

erbeste eskari sekretuak.

Nondik ote dator

haize laranja itogarri hori?

Mugarriez bestaldean

ez du zure abizenak helbiderik;

lore ttikiz betetako parajeak besterik ez daude

eta kanpamenduren bat tarteka.

Mugarriez bestaldean

ez dute poetek kontsulta materialik,

horregatik ez da han poetarik.

Maileguan hartu ninduten

hil ninduten esaldiek.

Errepikatu aurretik ordaindu nituen

eta aurreratu zidaten heriotza.

Zauriak konpartitu ditzagun

ospearen kontinentea atzean dugula;

zauriak eta ez malkoak,

horiek berehala lehortzen dira eta.

Preso hartzen ahal gaituzte ospitaleetako langileek,

baina ekarri gaituen ontziaren kolorea ez dute jakingo sekula.

Ni morea zu orobat, ni haustura zu berria.

Aitor dezakegu gure iragana hondoratu zela,

baina ez dugu amore emango

azalpenak nahi dituztelako,

ez arrazoiak.

Egun galduak ditut gogoan

zurekin nagoenean.

Izan ere, eromena zor dizut

eta igande arratsaldeak nire bihotzean.

Aitortu nahi ez badut ere,

senargai bila nabil aspaldi honetan,

alaitasun dekretatuaren bila, apika.

Nire herrian arrotza naiz

eta eskertuko nuke mutila kanpokoa balitz,

horrela hemendik alde egiteko aitzakia izango nuke.

Ez zaiteztela larritu:

gustatzen zaizkit hasierak

sugandila bezalakoa bainaiz,

isatsa behin eta berriz hazten zaien horietakoa.

Gainera, gaizki aterako balitzait,

esperientziak erakutsi dit

ez dagoela sufrimendu amaigaberik.

Bakardadeak ez nazala gailen;

horixe da nire anbizio bakarra.

Aspaldiko partez,

gaur goizean ikusi zaitut

eta, egia esan,

galdutako kartera

bueltatzen dizutenean bezala

sentitu naiz:

hasieran ilusio handiz

hartzen duzu,

baina, gero,

kartera irekitakoan

hutsik dagoela

ohartzen zarenean,

desilusioa besterik

ez duzu sentitzen.

Harrigarria

zure bizitzaren ardatz zenuenak

desilusioa besterik

ez sorraraztea.

Lasaigarria,

bestalde,

karterarik gabe

lasai asko

bizi zaitezkeela

jakitea.

Maite dugu

ulertzen ez duguna

eta maite dugunari

uler gaitzan

eskatzen diogu.

Ahalegin antzuak

egiten ditugu

maite nahi ez duguna

ez maitatzearren

eta, lortzen ez dugunean,

fribolitatez

estaltzen dugu

gure sufrimendua.

Badakizu ez naizela

naizen bezalakoa,

Mediterraneoko ur epeletan

galdu baitzen nire isla gardena.

Istanbulen nago

probokazio imintzio ororen zain,

patxadaz betetako

anfora koloreztatuen edukia

itsasoko uretan isuriz.

Zure itsasontzia urrutitik ikustean

orduan hasiko da lasaitasuna urrituz

eta anfora horiek

berriz ere beteko ditut,

emeki.

Menderatuko ditugu

mendebaldetik datozen

haize epelak,

esentziaz betetakoak.

Ez gara ikaratuko

itzulbiderik ez dagoela jakitean,

ez dugulako sorterrira itzuli nahi.

Ez da ezinbestekoa sorterrira itzultzea.

Ni ez naiz

negar egiten duten horietakoa.

Badakidalako

indiferentziaz bakarrik

lor nezakeela bere arreta.

Badakidalako

ni bezalakoa dela:

behin zerbait lortutakoan

arbuiatu egingo duela;

soilik ezinezkoa dena

nahi duela,

hain zuzen,

ezinezkoa delako.

Horregatik egiten dut negar,

nahiz eta ez naizen

negar egiten duten horietakoa.

Kontatuko dizuet nire historia,

munduko itsaslapurrik zitalarena,

besteei ondasunak lapurtzen zizkiena

harik eta bere duintasun guztia

ebatsi zioten arte.

Ez zen printzesa bat izan,

errege boteretsu baten alaba,

arotz xume baten iloba baizik.

Berak esan zidan

Mediterraneoko itsasoaz landara

bazeudela lur emankorragoak;

berak erakutsiko zizkidala

merkatari aberatsen etxeak zeintzuk ziren.

Eta nik sinetsi egin nion.

Sinetsi egin nion

bere begien berdetasuna bezalakorik

inoiz ez nuelako ikusi,

bere jenio biziak

beste aukerarik ez zidalako ematen.

Nirekin etorri eta

ezer gabe utzi ninduen

itsaso bizi batek bustitako esparruan

ezer gabe ez nintzela ezer esanez.

Soneto bat egidazu

bi hizkuntza ofizialetan idatzirik

ea honela bake prozesuan

zerbait aurreratzen dugun.

Kalteak ordaintzea aukerakoa dela

belaunaldi berriek ez dakitenez,

etsipenean erortzen dira.

Horregatik nahiago ditut fakturak,

Brooklyngo loft batean

bizi naizelako aspaldi,

ez gertu eta ez urruti.

Ez dut neure burua entregatuko

propaganda bitarteko gerra honetan.

Poemak idaztera dedikatzen jarraituko dut

arreta handiz ez baitut ibili nahi.

Batzuetan ezinbestekoa da gezurra esatea

edo ezer ez esatea.

Agian problema handiegirik ez dut izan

azkenaldian;

horregatik zubi erraldoietatik

ez naiz sekula pasatzen.

Ohar sekretuak

ofizialki Azerbaijan diren eskualdeetan.

Frogak.

Ez dut neure burua entregatuko

propaganda bitarteko gerra honetan.