GALDER PEREZ

Hiru geltoki lurrun

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.eus/ebook

© 2020 Galder Perez

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2020ko maiatza

Edizio hau: 2020ko maiatza

Ganbila:

      Bildumaren koordinatzailea: Oier Guillan

      Edizio taldea: EHAZE-Antzerkizale elkartea

      Bildumaren diseinua eta maketazioa: Metrokoadroka

EHAZE:

      53 posta kutxa / 20002 Donostia

            Telefonoa: 675 945 734

            Elektroposta: info@ehaze.eus

            Webgunea: http://www.ehaze.eus

Susa:

      317 posta kutxa / 20800 Zarautz

      Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

      Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

            Telefonoa: 943 83 26 55

            Elektroposta: susalit@armiarma.eus

            Webgunea: http://susa-literatura.eus

Sar Hitza

EHAZE

      GANBILA bildumaren helburuetako bat izan da, hasieratik, euskal sortzaile garaikideen ahotsa azalera ekartzea, liburuak dauzkan dohainak antzerki idazletzan dabiltzan ahots ugarien zerbitzura jartzea. Izan ere, asko eta sakon, zirtolari eta zorrotz dabiltza antzerkian hainbat egile dramaturgiagintzan, baina orain arte gutxi izan dira liburura iritsi direnak. Horren adibide argia izan daiteke Galder Perez.

      Aktore, zuzendari, idazle, esatari… publiko aurreko jardunbide ezberdinetan ezagutu izan dugu liburu honen egilea. Kasu askotan irribarre bati lotuta oroituko dugu, umorea izan delako sarri bere obraren ardatza. Ildo horretan, ezin aipatu gabe utzi Ane Zabala adiskide, oholtza lagun eta bidaidearekin osatu duen ibilbidea. Txikira hordago egin izan dute biek, eta Euskal Herriko oholtza ugari zeharkatu dituzte, publikoaren konplizitatea erdietsiz. Atzera eginez gero paperean bakarka ez, baina lehenago ere heldu izan zaigu Galder Perezen testuak irakurtzeko aukera: Cafe Bilbao sari ezaguna irabazi zuen birritan, Eztenbako trikuak (2001) eta Krotos 2.0. (2003) lanekin, eta Teatro Laburreko Sariak 2001-2010 bilduman jaso zituen Artezblai argitaletxeak. Aurten hirugarren aldiz jaso du saria Lurrun minez testuarekin, eta 2020ko udaberrian zen estreinatzekoa, liburu honek argia ikustearekin batera. Lerro hauek idazteko unean koronabirusaren krisialdiaren ondorioz bertan behera geratua da hitzordua, baina aurrestreinaldia behintzat bai, egina dute La Fundición aretoan.

      Antzerkigintzan, Gilkitxarorekin eginiko ibilbideaz gain, Galder Perez profesional oparoa dela ikusi ahal izan dugu, enkarguz zuzendutako lanetan. Ez hori bakarrik, idazle gisa beste aktoreek sarritan gorpuztu dituzte haren hitzak, besteak beste, liburu honek dakartzan Lurrun minez eta Morbus Operandi (liburu honetan, Off the record) obretan. Bi lan hauek eta Lau metrora testu antzeztugabearekin elkartuta osatu dugu esku artean duzun liburu hau. Hiru lanok ez dakarte egileari ezagutu izan diogun umore marka baina, era berean, egilearen kezkak islatzen dituen unibertsoa osatzen dute: homosexualitatea, zentsura, Mozal legea, kazetaritzako ustelkeria… umoretik sobera urrun ibili gabe, hala ere.

      EHAZEko edizio taldea osatzen dugunon ustez, Hiru geltoki lurrun liburuak aktualitateko gaiak dakartza paperezko oholtzara, euskal teatroko izen garrantzitsu baten lanaren lagina eskaintzearekin batera.

Trakatan-trakatan

ANE ZABALA

      Oso gazte ginelarik lurrunezko trenean abiatu genuen bidaia. Bizitzan trena behin pasatzen omen da soilik eta hartu beharra dago, bestela, dena lurrundu eta zureak egin du. Lanbro artean gogoratzen badugu ere, ikastolan erakutsi ziguten teatroaren trena, euskararen eta literaturaren motor bezala. Gero ikasiko genuen benetan zer gehiagok osatzen duen teatroa. Garai horretan, literatur irakasleak gure antzerkirako zaletasuna eta pasioa ikusirik, Gabriel Arestiren antzerki lanak irakurtzea proposatu zigun. Baita erronka bota ere, antzezlana muntatzea. Ausardiaz hartu genuen trena. Orduan inor gutxik esperoko zuen berrogei urte bide berean emango genuela trenbide honetan aurrera.

      Bizitza bera pasioz eta plazerez hartu izan ditugu beti, baita teatroa ere. Bidaia honetan abiadura motelean gozatutakoa edo sufritutakoa eta leihoetatik ikusitakoa izan dugu hizpide. Literaturaren izen handi horien lehenengo testu haiek taularatu ostean, Galder idazten hasi zen. Taldearentzat espresuki eraikitzen zituen antzezlanak. Neurrira eraikitako soinekoak josten zituen: motza eta erosoa, edo xehetasunez beteriko soineko luzea eta panpoxa, nahiaren edo gogoen araberakoa beti. Ordutik hitza izan du lanabes.

      Aitortu behar dut liburua zabaltzen duen testu hau idaztea ardura handia dela niretzat, mugimenduan doan tren honetako bidaian lagun izan bainaiz, teklak ez baitira sekula nire ardura izan. Nik haren hitzak eta pertsonaiak gorpuztu izan ditut. Esaterako, zortzi begi izatearen aldarria egin dut lau dimentsiotako komedian, Karmele Fernandez praktika amaigabeetan dabilen kazetaria izan naiz, komunikazioaren inperioak gidatzen dituzten ezkutuko botereei erreparatu arte. Askotan komediazko trenean, baina irribarre deseroso edo mingarria eragiten duten pertsonaien azaletan beti. Tunel ilunetan bizi diren pertsonaiak agertokietako fokuen argitasunera eraman ditu Galderrek, kolore biziz batzuetan eta itzal handiz besteetan. Ameslariak ere izan dira lurrunetik argitara etorritako pertsonaia batzuk: Honolulu leku bat dela aldarrikatu dutenak, adibidez, edota adarretatik zintzilik bizitzea hautu egokia dela erakutsi diguten sasi-astronauta maitagarriak.

      Bidaiak ez du helmuga zehatzik, garrantzitsuena bidaia bera baita. Zenbat gozatu izan dudan hitzetik gorputzera doan bidean pertsonaiei bizia ematen; infinitu gehi mila gozatu dut. Existitzen ez diren zenbakiak asmatu ditugu: lehenengo Deustuko gaztetxean, Erriberako Blokin etxe okupatuan gero, eta Bilbo gaineko gure lokalean, Arbolantza auzoan, lantegi mekaniko langileen alboan ondoren. 80ko hamarkadan alderdi komunistak zinema aretoa eta batzar gela zituen lau pareten artean sortu genituen gure azken antzezlanak, Otxarkoagan. Agian, horregatik da politikoa gurea teatroa. Hormek hitz egiten badute ere, entzutea izaten da inportanteena, tunel ilunetako hotsak aditzea. Marx eta Lenin ere bertan biziko ziren, lurrunezko lau pareta horien artean. Batek daki nola iritsi ziren bertara. Gu Bilbo zeharkatuz iritsi ginen, trenbideak lotsaz bezala ezkutatzen dituen gure hiriak eragin handia izan baitu bidaia honetan.

      Azpiegitura handiek gure herria hartzen dute. Txikia bada ere, agintariek sinetsarazi nahi digute beharrezkoak ditugula, ezinbestekoak direla bidean jarraitzeko. Kulturak ere azpiegitura erraldoiak beharko ditu barrenak arrotzek okupatu ditzaten. Gure trenbidean azpiegiturak sinple bezain aberatsak izan dira. Galderrek idatzi, taldean irakurri, jolastu, entseatu, bilatu, sortu eta herriz herri, plazaz plaza, geltokiak bilatu eta tuneletatik ateratakoa erakutsi. Trena hartu eta Euskal Herria zeharkatu dugu. Ikusle bakar bati edota ehun laguni emanaldia eskainiz. Barre eginez, barrea eragiten, pentsarazten eta, batez ere, gure buruaz trufa egiten. Gureaz berba egin, geure burua taulan irudikatu; azken batean, abiadura pausatu.

      Hasieran lagun askok okupatu genuen bagoia: aktoreak, teknikariak, bertsolari psikologoa, idazlea, lau hankako zuzendari iletsu fina… Hamaika ginen. Geltokiren batera iritsi eta bertan lurrundu ziren batzuk, eta ondoren besaulkietan lagun handi izan dira beste batzuk, lurrunak magia bezala pertsonak eraldatuz. Trenak bere martxa hartuta dauka eta aurrera jarraitu dugu, hurrengo geltokian beste lagun bat gure zain zegoela jakinda. Hala ere, zigilu propioa duten pertsonaiak eta istorioak sortu ditugu, lurrunezko tren batek soilik eraman eta eraiki ditzakeen arimak.

       Oraingoan beste formatu batean dator sormena. Eskuotan duzu. Ukitu eta usaindu. Hiru geltoki dituzu irakurgai. Abiadura handiko trama hauekin gozatzea opa dizut, irakurle. Guk bidaia hori egin izan dugu eta aitortu dezaket sekula lurrunduko ez den plazerez betetako bidaia izan dela.

      Helmugara iristerakoan jakizu bidaia ez dela sekula bukatuko. Lasai egon, trena galduz gero, hutsartean deriban geratuko gara, lurrun artean bezala, eta etorri behar bada etorriko da hurrengo trena, drama, traka, algaraka.

LURRUN MINEZ

2020ko udaberrian zen estreinatzekoa, baina koronabirusaren krisialdiaren ondorioz, beste hainbeste antzezlan bezala, bertan behera geratu zen. Aldez aurretik, Zinegoak jaialdiaren egitarauan lana guztiz bukatu gabe partekatu zen ikusle talde batekin, 2020ko martxoaren 6an, Bilboko La Fundición aretoan.

Lantaldea

Testua: Galder Perez.

Zuzendaritza: Olatz Gorrotxategi.

Musika: Joseba B. Lenoir.

Antzezleak: Pelayo Serrano, Gaizka Chamizo, Jon Koldo Vazquez.

Zuzeneko zaratak, musikak eta hitzak: Joseba B. Lenoir.

Argiztapen diseinua: Paco Trujillo.

Eszenografia diseinua: Olatz Gorrotxategi.

Eszenografia egileak: Gorlan.

Ekoizpen laguntzaileak: Loraldia, Zinegoak eta La Fundición Aretoa.

Ekoizleak: Gaizka Chamizo eta Jon Koldo Vázquez.

Argazkiak: Klaus Ambruster.

Pertsonaiak

Alex: 30 urte inguru

Jesus: 19 urte inguru

Oskar: 44 urte inguru

(Akzioa “Daviden Erreinua” izeneko gizonezkoen sauna batean gertatuko da. Eszenatokiaren barneko aldean azuleju zuridun horma handi bat. Hormaren kontra bankua. Idulki baten gainean, Michelangeloren David estatuaren erreplika. Giro lurruntsua.

ALEX sartzen da kaleko arroparekin jantzita.)

ALEX (Daviden estatuari zuzentzen zaio): Kuku! Hau ustekabea, e? Gaur ez ninduzun espero? Hemen naukazu, bada… Gau berezi honetan behar nauzulako eta nik ere behar zaitudalako... (David-i musu ematen dio) Ez nuen bakarrik egon nahi. (Goiko arropa eranzten hasiko da) Gure amari hots egitekotan izan naiz. Baina, zertarako? Ez neukan bere erretolikaren osteko depresioa jasateko inongo gogorik. (Goxo) Beraz, bakarrik gaude, bakar-bakarrik, zu eta biok. Beti gaude bakarrik. Egon! Berehala naiz hemen, laztana. Zaude hor tente-tente eta lekutik mugitu barik…

(ALEX irteten da. Bueltan datorrenean bularra biluzik dakar. Pozik antzean dator, Gabon kantari. Kopa bat eta xanpain botila bat ekarri ditu.)

ALEX (estatuari): Irribarre egingo bazenit, sikiera, edo begirada txiki bat bota behintzat… (Hitz egiten duen bitartean zapatak eta galtzak erantziko ditu) Ixo! Hitz bat ere ez, bai, bai, badakit zer esango lukeen amak! (Amarena imitatuz) Ondo al zaude, seme? (Ironiko) Bai, ezin hobeto, ama. (Ama imitatuz berriro) Eta noiz etorriko zara bisita egitera, bihotza? Ondo jaten duzu? Zaindu zaitez, arren. Maite zaitut, maite zaitut! Zaitugu! (Asper eginda) Nik ere maite zaitut, zaituztet, ama… (Estatuari begira) Tira! Xanpaina lez, zeu zara nire atsegin iturri bakarra, maitea. (Erlaxatzeko asmotan edaten du eta etzaten da. Baina ez du bere burua baretzea lortzen. Zutik jarriko da presaka berriz ere) Detaile txiki-txikia falta da! Zeuretzat sorpresatxoa. Stop! Zaude hor, maitea, tente-tente eta lekutik mugitu barik!

(ALEX irten eta jarraian sartuko da, gorbata gorria janzten ari dela.)

ALEX (gorbata erakutsiz): Gustuko duzu, polita? Egoerarako aproposena. Merezi duzu! Horixe eta askoz gehiago ere bai. Hain zara fidela… Eta neu, horren larru-merkea! (Etzango da, apurka lasaituz) Hau lasaitasuna… Hala behar du gaur, ezta? Gau baketsua eta zoriontsua.

(Segundo batzuen bueltan JESUS sartuko da. Neguko arropa darama. Sauna barrura begirada botako du eta ziztu bizian irtengo da berriz. ALEX, zerbait entzun duelakoan mugituko da. Inguruan ezer ikusten ez duenez etzaten da berriz ere.)

ALEX: Zeharo total eginda ote nago dagoeneko? Hau ahulezia, maritxu… Xanpain apurrarekin mozkortu naiz, nerabe aspergarri arruntak bezalaxe?

(JESUS berriz ere agertuko da. Oraingoan ALEXek ikusiko du.)

ALEX: Aizu, zaude hor! Nire paranoia zelakoan nengoen!

JESUS (lotsaz): Barkatu.

ALEX: Ni zoratu nahian zabiltza, ala?

JESUS: Sentitzen dut.

ALEX (goxoago): Ez, ez du axola, ez duzu ezer sentitu beharrik, pinpirintxo horrek… (Etena) Hau ustekabe ederra… Gaurkoan, eta ordu hauetan, bakar-bakarrik egon beharko nuela uste nuen. Baina, zorionez, hasi da feria! A, barkatu harreran egon ez izana, laztana, baina gaur lokalak itxita egon beharko luke. (Zerbaitez ohartzen da) Ene bada, bero itzela izan behar duzu horrenbeste arropa jantzirik… Hemen ez duzu beroki, alkandora, galtza, galtzerdi ezta galtzontziloaren beharrik ere! Biluzik bizi berotasuna aurkitzeko!! (JESUS ezer esan gabe begira geratuko zaio) Zer duzu, bada? Ai, mutiko, hori da hori begiratzeko modua… Gustuko nauzu…?

JESUS (azkar): Ez, ez, zera…

ALEX (moztuz): Tira! Bazenuen gezurra esaterik, ni pixka bat poztearren behintzat, gaurko Gabon esker sari gisa… (JESUSengana hurbilduz doa) Zu, aldiz… Neure oparia zara, polit hori? (JESUSek atzera egiten du. ALEX gero eta gehiago hurbilduko zaio) Zer du moxolo honek…? Larrugorritzeko laguntzarik behar duzu?

JESUS (aldenduz): Non daude aldagelak?

ALEX (azafaten antzera): Sarreran sartu eta ezkerretara. Toallak eskegita aurkituko dituzu. Eskuoihal txikitxoa gerrian janzteko da. Armairu pare batek giltza jarrita dute. Horietako batean arropak utzi eta giltza har ezazu. Ez da hain zaila, ezta? Zor dizkidazun hogei euroak gero emango dizkidazu. Beno, utzi ezazu, gaurkoz gonbidatuko zaitut, majo. Zure moduko gaztetxoek deskontua duzue gainera...

(JESUS irtengo da. ALEX bakarrik geratuko da berriz ere. Oraingoan ez da etzango. Alde batetik bestera ibiliko da, pozik, gabon kantaren bat abesten. Bitartean, irtirintxo, gerri-oihala ondo jartzen du.)

ALEX (estatuari): Ai, David, hau erregalia! A ze mutil katxarroa etorri den... Berria gainera, aizu. Freskoa! Buztanberoa lasaitzeko beharra duen horietakoa. Gazteegia? Niri bost! Zer diot bost? Bost txortaldi! Gehiegi gizajoarentzat… Kar-kar-kar! (Abesten hasiko da eta bat-batean geratuko da) Tira, ez zaitez jeloskor jarri, maitea, zeharo ohituta egon beharko zenuke honezkero. Gainera, laztana, zu baino ez zaitudala maite jakin badakizu. Baina hain zara harrizkoa eta gogorra… eta niri, ordea, hain erraz jartzen zait eztena harrizkoa eta gogorra…! Ja! Ja! Ja!

(ALEX hankak gurutzatu eta kopa eskuan duela besoak luzatuta esperoan eseriko da. JESUS gerri-oihala jantzita sartuko da. ALEXen kontrako aldean eseriko da.)

ALEX: Lasai, egon. Ez zaitut horren azkar jango eta. (Elkarri begiradak) Kopatxo bat nahi duzu? Etxearen kontura! Nagusia ez dagoenez gero neuk agintzen dut! Xanpaina ala beste zer edo zer nahiago?

JESUS: Ez dut ezer nahi. Eskerrik asko.

ALEX: Zu zeu, maitea… (Etena) Egia aitortuko dizut, ez nuen horren goiz inortxo ere espero. Gaur ez nuen ireki behar, baina etxean telebista ikusten geratzeko gogorik ez nuenez gero hemen nago. Gau hau gorroto dut, baina… Barreneko minak ahal bezain azkar pasa eta kito! (Isilunea. Elkarri begiradak) Lehenengoz etorri zara leku honetara, ezta?

JESUS: Bai, bai.

ALEX: Bai, bai, bai, bai, bai… Besterik esaten ez dakizu?

JESUS (zakar antzean): Zer!?

ALEX: Ezer ez, aizu… Lasai. Zure modukoek, hona etorri beharrean, Grinderra nahiago duzue, noski. Baina etorri zara! Ongi etorri, beraz, Daviden erreinura, laztana. Sexual free buffet! (Topa egiteko asmoz JESUSengana hurbilduko da, baina honek ez du koparik) Kontrakoa esan didazun arren kopatxoa ekarriko dizut. Topa egin behar dugu. Gainera, ez duzu nik den-dena edatea nahiko, ezta, maritxu horrek? (Lizunki) Tira, agian, edan beharrean, den-dena jan diezazuket… Zer deritzozu? (Barrez hasiko da) Stop! Zaude hor, maitea, tente-tente eta lekutik mugitu barik…

(ALEX irteten da. JESUS bakarrik geratu da. Urduri dago, zer egin ez dakiela hara eta hona begira. ALEX kopa batekin dator. Xanpaina zerbitzatu eta JESUSi eskainiko dio.)

ALEX: Ea horrela pixkatxo bat erlaxatzen zaren… (Topa egiten dute, ALEXek bozkarioz eta JESUSek lotsaz. Edaten dute. Elkarri begiradak.) Eta zure izena?

JESUS: Jesus. (Edaten du)

ALEX (barrez lehertu): Ja! Ja! Ja! Ez! Ai ene, ez! Ez! Jesus? Ez da posible! Txantxetan, ezta? Jainko maitea, behar genuena… Horixe da! Jainko maitea bera! Jesus gaur gauez etorri da ni ikustera, ni salbatzera, o, jaio da! Sinestezina! Aparta! Bikaina! O, ene Jesus! (JESUSen aurrean belaunikatuko da kantari) Eskerrik asko, jauna, bihotz-bihotzetik! Eskerrik asko, jauna, orain eta beti! Ja! Ja! Ja! (Barre algaraka JESUSi) Ni Alex naiz. Urte askotarako. (Musu emateko hurbiltzen zaio baina JESUSek eskua luzatzen dio bostekoa emateko) Beharbada miraria egiteko gai zara. Egunen batean horma hauek bertan behera bota nahiko nituzke. Ateak zabal-zabalik utzi eta bertan dagoen lurruna aske utzi, lurrunari airean zehar labaintzen eta hegal egiten utzi. Zabaldu eta hedatu dadila marika lurruna urrun, urrunera oso; gure izerdi eta isuriekin batera, hiriko kaleetan zehar dena bustitzera joan dadila eta geure lurruna larru bilaka dadila, kaleko jende denak berarekin bat egin dezan, mundua geure larruzko lurrunarekin kutsatutako lurra bilakatu arte! Baina astunegia da lurruna eta hemen gelditzen da. Hala ere, hori da nire desioa.

(OSKAR sartzen da. Kale arroparekin jantzita dago.)

OSKAR (sarreratik): Gau honetarako desio polita da. Baina gure amets eta desioetako hainbeste eta hainbeste bete ezinik geratzen dira.

(ALEX pozarren OSKARrengana hurbiltzen da.)

ALEX: Ene, gure Olentzero, maitea! Horra, horra!

OSKAR: Dagoeneko jakin beharko zenuke mundua ez dela arrosa kolorekoa.

ALEX: Bla, bla, bla! Eta zuk, ez duzu etxekoekin afaldu behar, ala?

OSKAR (txantxetan): Goseak jota egon, banago...

ALEX: Leku egokira etorri zara orduan!

OSKAR: Badakit, bai.

ALEX: Aizu, eta nola jakin izan duzu gaur ireki dudala?

OSKAR: Intuizioa.

ALEX: Bai, femeninoa, Mari Domingi!

(Barre algaraka, besarkada eta musuka hasiko dira biak. JESUS ikusi bezain pronto OSKARrek zirrara moztuko du. Urduritasun nabarmena. OSKARrek eta JESUSek elkarri begiratzen diote.)

OSKAR: Aupa.

JESUS (lotsaz): Aupa…

ALEX (ezertaz jabetu gabe): Honek badu parranda itxura handiagoa behintzat.

OSKAR (ALEXen gorbata seinalatuz): Dotore jantzi zara, gero…

ALEX: Gauak hala merezi du.

OSKAR: Nik ere hobe nuke uniformea janztea. (Kanpora doan bitartean) Gaur ez duzu lanik egin behar ala? Bezero dirudizu.

ALEX: Zapaltzaile tirano zekena zeu ere?! Zuk agindu behar duzu beti! Ba, ez, maitea, momentuz ez dut lanik egin behar. Gau honetako borondate onak kutsatuta lokala ireki dut eta estasiari entregatu diot neure burua, arima eta, batez ere, gorputza!!! Bakarrik egongo nintzelakoan! Ja! Ja! Ja! (OSKARri mainatsu) Arropa eranzten utziko al didazu? (JESUSi) Zaude hor, maitea, tente-tente eta lekutik mugitu barik.

(OSKAR eta ALEX irteten dira. JESUS bakarrik geratu da. Urduri. Jaikiko da eta toki guztietara begira ibiliko da. Alde egin nahi duela ematen du, baina, azkenean, geratuko da. Daviden estatuari so geratuko zaio. ALEX sartu, beste kopa bat hartu eta JESUSi emango dio.)

ALEX (ipurtarin): Azkenean Gabon gau beroa espero baino lehenago hasiko da. Hau pagotxa! Patuaren gutizia ote? (JESUSi begira) Alaitu ezazu aurpegi hori, mutil, miraria bete egin dela dirudi, o ene Jesustxo…

(JESUSek kopari trago luzea eman eta gehiago eskatuko du.)

JESUS: Ezaguna duzu?

ALEX: Oskar? Jakina. Gehiegitxo gainera... Oso aspalditik. Jakingo bazenu... (Isilunea) Benetako maitasuna existitzen dela uste duzu?

JESUS: Izango da…

ALEX: Eta kasualitaterik?

JESUS: Hori ez, ez dago.

ALEX: Hau kasualitatea! Gauza bera uste dut nik ere. Ja! Ja! Ja! Ai… Zeini okurrituko zitzaion maitasuna sexuarekin bateratzea? Planeta honek jasaten duen gaitz eta min handienetakoa da. Baina, gaurkoa desio onen gaua omen da, ezta? Zure jaiotzaren gaua da! (Topa egiteko kopa altxatuz) Gure desioak bete daitezen!

(ALEXek eta JESUSek topa egiten dute. OSKAR sartzen da orduan.)

OSKAR: Falta denari itxaron gabe topa egitea gustu txarrekoa da.

ALEX: Barkatu, laztana. Topa egin dezagun berriz ere, bada! (Kopak betetzen ditu) Lelokeria galanta, zer esan behar eta gau zoriontsua eta baketsua desiratzekotan nintzen…

OSKAR: Esan egin duzu ba.

ALEX: Faltsukeria hutsa. Gainera, ez dakit gau hau zoriontsua ote den. Ezta bakea bera ona den ere… Nik gerra maite dut. (JESUSi) Esate baterako, zu zoriontsu bizi al zara?

JESUS (gogorki moztuz): Bakea eman, bale?

ALEX: Ai, ene! (OSKARri) Ikusten? Ez daukat nola edo hala Gabon zoriontsua eta baketsua opatzeko eskubiderik. Goragale pixka bat ematen dit, gainera.

OSKAR: Zerk? Zoriontasunak ala bakeak?

ALEX: Gabon gau honek.

OSKAR (erabakitasunez): Gu hirurongatik, bada!

(Topa egiten dute.)

ALEX (JESUSi): Zintzo jokatuko dut zurekin, moñoño. Ni neu bertan giroa alaitzeko kontratatuta nago, ez beste ezertarako. Daviden erreinuko Matraka Erregina elektrikoa nauzu!! (Kubiterara begiratzen du) O, ene, jela urtu egin da! Beno, ni ere bai, pitinka-pitinka urtuz noa... Eta zuek? Sorbalda gainetik ur freskotxoa botatzerik nahi duzue? (Isilune urduria) Ongi da. Jela ekarriko dut. Eta xanpain gehiago ere bai. Eta zuek… Zaudete hor tente-tente eta lekutik mugitu barik! (Kantari doa kanpora)

(JESUS eta OSKAR bakarrik geratuko dira lehenengoz. Elkarri begiradak. Irribarre egiteko gogoa dutela dirudi, baina estutasunak galarazi egiten die.)

OSKAR: Ondo?

JESUS: Hemen.

OSKAR: Ez duzu etxekoekin afaldu behar?

JESUS: Ez, ez.

OSKAR: Arruntena izan ohi da.

JESUS: Arruntena?

OSKAR: Ez duzu berriketan aritzeko gogorik, ezta?

JESUS: Ez dakit zertarako etorri naizen.

OSKAR: Baina etorri zara. Jakingo duzu zergatik. Eta hemen gaude.

(ALEX alai eta ozen kantari dator.)

ALEX: Xanpainarekin hasi eta... gerokoak gero! (Zerbitzari sexyarena eginez) O, ene, zein maritxu panpoxoak gaurkoan nirean… Edan ezazue xanpaina eta freska ezazue gorputza! Zorroztu itzazue berdelak! Zuen desioak betetzeko irrikan nauzue. Xanpainak dauzkan burbuilak beste desio betetzeko prest, maritxuok…!!! Voulez-vous coucher avec moi? (JESUSek barre algara botatzen du) Ene bada, haurtxo politak barre egiten daki! Topa! Ez da espero genuen bezain maribixigua!

OSKAR: Eta oso irribarre polita dauka, gainera…

ALEX: Etorkizunagatik!

OSKAR: Gu hirurongatik.

ALEX: Berriro?

OSKAR: Zergatik ez?

ALEX: Egia da! Zergatik ez?

(Topa egiten dute. JESUSek, lotsatuta, edan nahi du baina kopa hutsik dauka.)

ALEX: Nik beteko dizut behar duzun hori guztia, laztantxo. (Sentsualki) Badakizu, zuen desioak betetzeko irrikan nago…

(ALEX JESUSengana goxo hurbiltzen da, baina JESUSek alde egiten dio.)

OSKAR: Ez ezazu mutila aspertu…

ALEX (haserre): Nola?

OSKAR: Uzteko mutila lasai.

ALEX: Jeloskor zaude ala?

OSKAR: Tira, bota egidazu xanpaina niri ere, mesedez.

ALEX: Zer dugu, bada? Ez ezazue esan zuek ere bake bila etorri zaretela.

OSKAR (barrez): Eta? Zergatik ez?

ALEX: Plaza honetan bakea desioa da. Desioa eta kito! Esan bestela, ze demonio egiten ari zareten hemen Eguberritan? Gabon gau baketsuan etxean goxo-goxo geratu beharrean norbaiten eta, batez ere, zerbaiten bila etorri zarete hona, ez da hala?

OSKAR: Hala da, bai. Ez nuen bakarrik egon nahi.

ALEX: Ba aurkituko duzu norekin gabon kantak abestu eta, batez ere, elkarri panderoa jo!

OSKAR (irri eginez): Plan txit polita.

ALEX (aldaketa): Ihesean ari zara, laztana.

OSKAR: Ihesean?

ALEX: Hori esan dut, bai. Ihesean.

OSKAR: Zer jakingo duzu zuk, bada!

ALEX: Begira, batzuetan oso aspergarria zara. Gaurkoz soilik bada ere, utz itzazu kontuak haurrentzat. (Ironiko) Gizon artean omen gaude hemen. (JESUSi) Eta zu, bila al zabiltza, ihesean... zertara etorri zara bestela?

JESUS: Etenik gabe korritzera, no te jode!

ALEX: Jesusen ama, haurtxo polita hazi da…! Ala ba, eragiok, mutil, aurreko danbolinari. Barrabilak erre artean, barrabilak erre artean, txipli-txapla pun! Armairuan gordeta oraindik?

JESUS: Armairua, armairua! Sinplekeria galanta!

ALEX (bere kolkorako): Kakakume halakoa…

JESUS: Grinderrean zenbat eta mutil gehiago ezagutu, zenbat eta mutil gehiagorekin txortan egin, are eta hutsago sentitzen naiz.

ALEX: Daviden erreinuan benetako haragia existitzen da, polita.

JESUS: Bai, noski, ikusi, ukitu eta sentitzen dena, ezta? Kaka puta!

ALEX: Ba bai, hala da. Haragi hezea… (Emekiro) Gomendio bat: erlaxatu zaitez, xalant hori, eta lurrun magikoarekin batera zure koskabiloak hego bihurtu eta hegan egin ezazu… Bertan dena da pribatua.

OSKAR (edari gehiago botatzeko zutituz): Pribatuegia akaso, baina zenbait gertaera publiko egiten badira okerrago.

JESUS: Bada, bai.

OSKAR: Haatik, hemen luma arinak gara.

JESUS: A, bai, benetan?

OSKAR: Lurruna bezain arinak. Inertziak gasa bihurtutako ur tantak, fisikoak eta metafisikoak. Baina zientziaren egiak ez dira gure bizitzaren egiak beti.

ALEX: Txalo irakasleari! Arbelean jarri behar gaituzu orain gure ipurditxoen bistarekin gozatzeko ala?

OSKAR: Tira! Ez al ginen parrandan? Zer? Tekilarik badago, Alex?

ALEX: Tekila fin-fina, maitea!

OSKAR: Dastatu egin beharko orduan.

ALEX: Beroaldiari aurre egiteko erremediorik onena. Hori bai, gero tenperaturak berriz ere gora eta gora egiten du ezinbestean... Eta hirurok baretu egin beharko dugu beroaldia, noski… Ja! Ja! Ja! (Zutitzen da irteteko gertu) Joan beharko dut tekilaren bila, beraz, zaudete hor tente-tente eta lekutik mugitu barik. (Badoa)

(OSKAR eta JESUS berriz ere bakarrik geratu dira. Elkarri begiratzen diote. Irribarre egiten dute.)

OSKAR: Gabon gau xelebrea, ezta?

JESUS: Pixka bat bai…

OSKAR: Ordutik... Zera...

JESUS: Ordutik zer?

OSKAR: Esan nahi dut, anbienteko lekuetan ez zaitut sekula ikusi.

JESUS: Ez daukat halako tokietara etortzeko ohiturarik.

OSKAR: Ya, marikoiegia leku hau, ezta? Orduan Grinderra soilik...

JESUS: Bai. Jakin nuen, ordea, zuk bai, zuk etortzeko ohitura duzula. Betidanik ala bixio berria da?

(ALEX, tekila botila dakarrela, mexikarren antzera oihuka sartzen da.)

ALEX: ¿Qué pasó, güeys? Pues aquí les traje la tequilita nomás… Ja! Ja! Ja! Sentitzen dut, laztanok, baina limoirik ez dago. Edan egin dezagun marikoikeriarik gabe! (ALEXek tekila zerbitzatzen du) Zeren alde egingo dugu orain? Ala kontra? Beno, egia esan, ez dakit tekilarekin topa egiten den ala ez. Bai! Zergatik ez?

(Topa egiteko momentuan, argia joan eta ilunaldia gertatzen da. Hirurak itzaletan ikusiko ditugu.)

ALEX: Mekagoendios!! Ui, barkatu, Jesus... Ja! Ja! Kontuz ibili. Aurrena tekila edan ezazue, tanta erdia erori gabe, ados? Goazen! Nasdrovia!!! Ai, ene, ez, ez, ez!!! Errusiarrek esaten dute hori, eta gero basoa lurrera bota egiten dute eta hor lurrean dena kristalez beterik, eta gu ortozik... Ez! Ez dut odola atsegin. Beno ba, orduan, topa egin dezagun, airearekin batera? Ez, ez, ez! Lurrunarekin topa egin dezagun! Eta zeren alde orduan?

OSKAR eta JESUS: Gure alde!

(Iluntasunean edaten dute hirurek.)

ALEX: Nagusi kabroi zikin horren errua da argi mozketaren kontua. Ziur naiz. Fakturak ordaindu gabe oporretara alde egin du. Zerria!

OSKAR: Nola moztuko dizuete argia orain, bat-batean?

ALEX: Bistan da, maiteak. (Grinatuta) Deskalabru hutsa da toki hau! Egun batean den-dena utzi eta beste edonora joango naiz. Ongi izorra dadila kabroi zikin hori. Ea zenbat irauten duen Daviden erreinuak ni gabe!

OSKAR: Iluntasunean ez da horren gaizki egoten…

ALEX: Arrazoi duzu, gelaz aldatu dugula dirudi… Mmm... Jesustxo maitea, ziur naiz, ez zara inoiz gela ilunean izan, ezta?

JESUS (lehor): Ba ez.

ALEX: Gaurtik aurrera ezingo duzu gauza bera esan, ordea. Arnasestu soinua eta semen usaina baino ez zaigu falta! O! O! O!!! A! A... Aaaa!!!! Baiiiii!!! Ja! Ja! Ja!

OSKAR: Itzela da iluntasuna. Imajinatzen betiko izatea?

ALEX: O, ene, falta genuena! Hemen dator berriz ere eskola oneko aitona Metafora.

OSKAR: Begiak itxita bizi ditugu orgasmoak.

ALEX: Oker zabiltza, maitea. Detailerik txikiena galdu gabe ere begira egotea da onena.

JESUS: Nik ezer ez ikusteko begiak ixten ditut beti.

ALEX (goxoki): Ai, txotxo, pena da, gero. Zure gaitzak diagnostikorik ez duela susmatzen hasia naiz honezkero. (Zutitzen da) Argiaren kontua konpontzen saiatuko naiz. Beste tragoxka bat edateko gogoa daukat. Ea ez dudan ezerekin estropezu egiten. (Iluntasunean ibiltzen hasten da) Ez dut ezertxo ere ikusten. (Argia ikusten du urrunean) O, bai, zer edo zer ikusi dut, han, urrunean! Ene Jaungoikoa, Belenera gidatzen gaituen izarra ote da? O, ez, larrialdietako irteera. (Irtetera doa) Zaudete hor tente-tente eta lekutik mugitu barik. (Irteten da)

(OSKAR eta JESUS berriz ere bakarrik geratu dira, oraingoan, ilunpean. OSKAR apurka-apurka JESUSengana hurbiltzen joango da. Sakon arnas egiten dute biek. Hitzik ez dago, baina elkar sentitzen dute. OSKARrek eskua JESUSen belaunean jartzen du. Gero, JESUSen aurpegia eta burua laztantzen ditu.

Argia pizten da ezustean. OSKARrek azkar kentzen ditu eskuak JESUSengandik. OSKAR zutitzen da eta ALEX irten den lekura hurbiltzen da azkar.)

OSKAR (kanpoan den ALEXi disimuluan): Egundoko artista zara, Alex!

ALEX (bueltatzen): Hori aspaldi bazenekiela uste nuen, maitea.

OSKAR: Zer gertatu da, ba?

ALEX: Ideiarik ez. Besterik gabe joan, eta besterik gabe etorri.

OSKAR: Egunotako gabon argi eta bonbilla mordoaren ondorioa izango da matxura. Sekulako abusua, despilfarro itzela horrenbeste argitxorekin. Zer eta denak iluntasunean bizitzeko gainera.

ALEX: Topa egin dezagun! Abusuaren alde?

OSKAR: Despilfarroaren alde?

JESUS: Iluntasunaren alde?

ALEX: Ilunpeko despiporrearen alde! (Tekila zerbitzatzen du)

JESUS: Egunero dago irekita leku hau?

ALEX: Urteko egun guzti-guztietan, maitea, gaur izan ezik! Miraria gaurkoa, beraz. Ja! Ja! Baina ez pentsa hemen maitasuna aurkituko duzunik. (Davidi keinua eginez) Hobe museo edo eliza batean maitemintzea...

OSKAR: Edo supermerkatu batean, ala parkean, ederra benetan!

ALEX: Edo institutuan, ezta? (Etena) Berdin da. Egia esan, garrantzitsuena hemen zaituztedala da eta, bihotz-bihotzez, etorri izana eskertzen dizuet.

OSKAR: O, o, o, melengatxo jarri da gero gure erregina…

ALEX: Harpa jotzen ala?

OSKAR: Zu hala ari zarela dirudi…

ALEX: Ba ez. Behingoz, benetan ari naiz. (Goxoki hitz egiten die) Hemen dugu Jesus haurra, jaiotzaren ostean, hegodun uso baten haziarekin mutil puska eder bilakatuta. (JESUSen bularra laztantzen du) Lurrun arteko laino gazte xarmanta… Eta bestetik, (OSKARrengana doa) aitona Metafora, horren babesle eta jakintsua… (Beste biak limurtu nahian hitz egingo du) O, hirurak elkarren osagarriak garela uste dut, e, zer diozue…? Ni horrenbeste behar izanik eta zuek horren borondate ona izanik… Merezi dudan ofrenda zarete, bai… Egin dezagun sakrifizioa, bada!!!

(Sedukzio jokoa egiten hasiko dira. ALEXek gorbataren strip-teasea egingo du oso modu erotikoan. Apurka besteengana hurbiltzen da eta hiruren arteko laztan jokoari ekingo diote. Gerri-oihalak kentzekotan direnean, JESUSek jokoa moztuko du.)

JESUS: Geldi, geldi, geldi.

ALEX: Zer?

JESUS: Ez dudala nahi.

ALEX: Tira, laztantxo, primeran hasi gara eta…

JESUS (gogor moztuz): Ez dudala nahi, joder!

ALEX (gorbata berriz jantziz): Umegorriak potroak irakiten utzi dizkigu. Marikoldarra...

OSKAR (JESUSi): Ez da ezer gertatzen, lasai.

ALEX: Nola ezetz.

OSKAR: Zer duzu?

ALEX: Behin hasita ezin akelarrea moztu.

OSKAR: Adar joka ari ginen, ezta? Jolasean. Baina antza Jesus, ba...

ALEX: O, noski, Jesus, Jesus! Erruki, Jesus, erruki!

JESUS: Ze erruki eta ze erru-ondo! Nazka-nazka eginda nago! Potrotaraino nago, entzun?

ALEX (seko harrituta): Zer duzu ba, moxolo?

JESUS (haserre bizian): Ostia, moxolo! Ezagutzen dut zuen sermoi jokoa. Kaka zaharra! Zuek ere gaizkia eta ongia zer den erakutsi behar didazue? Leku puta guztietan berdin-berdinak zarete!

(JESUS okada izugarri baten eraginez, bere onetik aterata, kanpora irteten da presaka. OSKAR JESUSen atzetik joatekoa da, baina ALEXek bidea moztuko dio.)

ALEX: Nora zoaz?

OSKAR: Mutila laguntzera noa.

ALEX: Haurtxo polita lagundu behar al du jaun zuriak?

OSKAR: Ez, zure hitz zuriak entzun behar ditut, ezta?

ALEX: Morroi horrek ondo izorratu digu, maitea.

OSKAR: Alex…

ALEX: Gaua zeharo petraldu du. Ikuskizun negargarria mukizuak eskaini diguna, bai horixe.

OSKAR: Alex.

ALEX (entzungor): Edaten jakingo balu sikiera…

OSKAR (gogor): Alex!

ALEX: Zer duzu?

OSKAR: Mutila gaizki dagoela dirudi.

ALEX: Mutikoa txahala botatzera doalako negar egin behar al dugu, maitea?

OSKAR: Jode, Alex, baina zer duzu? Ez dago ondo.

ALEX (bere onetik irtenda): Esan, zer duzu zuk, e? Ez dagoela ondo? Soilik berarentzat dituzu begiak. Errazegi ahazten gaituzu besteok. Umetxoaren aita pontekoa izan behar duzu orain? (Etena) Ez dago ondo? Ondo? Ea ba, zu, zer? Ondo al zaude zu? Eta ni?

OSKAR: Muturra berotuta zaude, Alex.

ALEX: Eta zu bertako mutilaren lumarik ederrena erortzeko esperoan zaude.

OSKAR: Zertaz ari zara?

ALEX: Liluratuta zaude erabat berarekin eta, horregatik, aingerutxoaren hegala hautsi nahi duzu.

OSKAR: Alex…

ALEX: Bai, noski, mutil txintxoa dirudi, dudarik gabe.

OSKAR: Zer diozu?

ALEX: Gogoko dituzun zure ikasleak bezalaxe.

OSKAR: Erregina izatetik gorteko bufoia izatera pauso txikia dago. Eta zuk eman duzu pausoa. Mokordo polita zurea gaurkoa.

(JESUS agertzen da.)

JESUS: Armairuko giltza galdu dut. Ezin dut jantzi eta kalera irten nahi dut.

ALEX (JESUSi baldarki): Ba aurkitu ezazu giltza, majo. Isuna jarri beharko dizut bestela.

OSKAR (adiskidetu nahian): Alex…

ALEX (bereari zatarki eutsiz): Berrogeita hamar euroko isuna giltza galdu izateagatik.

JESUS (erasoa joz): Askatasunaren erreinua den honetan zigorra existitzen da, hortaz.

ALEX: Inork ez du esan aske bizi garenik.

JESUS (harropuzkeriaz): Ba jakin ezazu, ez daukat xentimorik!

ALEX (maltzurkeriaz): O, gaixoa, aitatxok ez dio haurtxoari Gabonetako paga eman.

JESUS: Hara! Potroak gehiegitxo berotu dizkidazu dagoeneko, kaikua! (ALEXengana zuzenduko da indarkeriaz)

ALEX: Ez ni ukitzera ausartu, sasi-izaki! Oilar halakoa… (Eten larria) Xanpain gehiagoren bila noa.

(ALEX irteten da. JESUS eta OSKAR bakarrik geratu dira. JESUS bestearengandik urrun eseriko da, urduri, zer esan ez dakiela. OSKARrek lurrean dagoen giltzatxoa hartu eta JESUSengana gerturatzen da.)

OSKAR (giltza emanez): Hona hemen zure giltza.

JESUS (giltza hartuz): Eskerrik asko.

OSKAR: Armonia gaur gauekoa, e?

JESUS: Bai… Ederra egiten dut beti. Den-dena izorratzeko sekulako gaitasuna daukat.

OSKAR: Ez esan hori.

JESUS: Zu ere ederki izorratu zintudan.

OSKAR: Nik izorratu zintudan zu. Hala ere, hil artean ahal bezain beste bizi behar da. (Isilune luzea) Erru-minez?

(Besteek ikusi ez dutela ALEX barrura doa eta entzuten geratuko da.)

OSKAR: Damu zara?

JESUS: Damu? Zertaz?

OSKAR: Egin genuenaz.

JESUS: Eta zu?

OSKAR: Kaleratu banindute ere, ez. Eta zuk, nola bukatu zenuen han?

JESUS: Imajina ezazu. Denen ahotan zegoen gurea. Ez zidaten erraz jarri.

OSKAR: Zure berri izan nahi nuen, baina gauzak gehiago konplikatzea litzateke. Kabroi bat naizela esan nahi badidazu hauxe duzu aukera.

JESUS (lizun eta jostari): Kabroia...

(Isiltasuna. JESUS astiro zutitzen da. JESUSek OSKARri eztiki begiratzen dio. JESUS irtengo da, OSKARri eztiki begira.)

ALEX (alai antzean barrutik): Parranda!!! Gaua jaio berri da, maiteak! Gora bihotzak eta zakilak!!!

(OSKAR kanpora doa JESUS joan den leku beretik.)

ALEX (barrutik oihuka jarraitzen du): Etxeetatik afalostean ateratzen den jendeak benetako Belen ezagutuko du azkenik. Ardo beltza ere eramango dugu, Jesusen biberoi gisa. Paregabea, ezta? Jesukristo bere odola den biberoiarekin, eta maritxua, gainera, noski. Ja! Ja! Ja!

(ALEX takoidun zapata gorriak jantzita sartzen da. Soinean Gabonetako girlandak eta argitxoak. Ardo botila ere badakar. Bakarrik geratu dela ohartzen denean inguruan zenbait buelta ematen du takoidun zapata gorriekin.)

      Lurrean bizi direnak lurrikararen beldur diren bezala, Matraka Erregina Elektrikoa lurrunikararen beldur da. Lurrunikararik balitz, lurruna lurrunduta urrunera joango bailitzateke. Hain gara lurrunkorrak…

(Soinean dituen argitxoak lurrean uzten ditu. Eldarnioak jota bezala girlandekin dantzan hitz egiten jarraitzen du.)

      Goazen urrun, lurrun! Lurrunduz goaz, urrun, hodei bihurtzen gara, zurrut! Hodei-mendi zuri borobilak, buztan kiribilak, semen puztuaren bila... txotx!!! Ur zuria! (Abestuz) Maritxu, nora zoaz, eder galant hori? Iturrira, Bartolo, nahi baduzu etorri... (Girlandak lurrean uzten ditu. Abestuz) Iturrian zer dago? (Oihuka) Gutizien iturri oparotik ardotxo zuria edan dezagun den-dena lurrundu aurretik!!! (Abestuz) Biok edango dugu, nahi dugun guztia... (ALEXek Davidi begiratzen dio eta estatuarengana hurbiltzen da. ALEXek goxoki gorbata gorria janzten dio Davidi) Xarmant zaude, maitea. Kanpoan kea baino ez da eta ni ez nago lurrun minez bizitzeko prest. Berriz ere bakarrik gaude.

(ALEXek xanpain botila esku artean hartzen duela, JESUS agertzen da.)

JESUS: Barkatu…

ALEX: Hara. Badirudi ez dugula bakarrik egoteko eskubiderik.

JESUS: Mesede bat…

ALEX: Umetxoak ez du nik pixoihala aldatzerik nahi izango, ezta?

JESUS: Kondoiak nahi ditut.

ALEX: Kondoiak?

JESUS: Bai.

ALEX: Oso erabilgarriak, bai.

JESUS: Emango al dizkidazu, bai ala ez?

ALEX: Zergatik ez da etorri bera?

JESUS: Berari galdetu beharko zenioke hori.

ALEX: Berak badaki non gordetzen ditudan.

JESUS: Nahi baduzu nik hartuko ditut, baina ez dakit non dauden.

ALEX: Ezta jakin beharrik ere. Amatxok txokolatea non gordetzen duen jakitearekin nahikoa izango duzu zuk, noski.

JESUS: Aizu, nazka-nazka eginda nago zurekin.

ALEX: O, gure Jesustxo…

JESUS: Zer duzu, inbidia?

ALEX: Entzuteko falta zitzaiguna, ave maritxu halakoa! Inbidia? Nik?

JESUS: Zoaz popatik hartzera!

ALEX: Nirekin nahi zenuke zuk hori, ume mokoa!

JESUS: Zurekin? Ja! Agertu naizenetik zuk nirekin nahi duzu, bai, baina erabat bakarrik moldatu beharko zara. A, noski, baina hori ez da problema izango zuretzat. Guztiz ohitua egon behar duzu eta.

ALEX: Alua!

JESUS: Zurekin ez du inork ezer nahi. Oskar ere zurekin aspertuta dago. Ez zara konturatu?

ALEX: Zaude isilik.

JESUS: Isilik egoteko? Bai zera! Orain arte zuk baino ez duzu hitz egin.

ALEX: Begira, ume mokoa, ez dut halakorik zertan jasan!

JESUS: Jasan? Nik bai jasan dudala zurekin, harro puta. Nazka-nazka eginda naukazu, urdanga merke horrek! Zure memelokeria guztiak entzun behar izan ditut gau osoan, beraz, orain zuk niri entzuteko momentua da. (Ironiaz) O, baina, tamalez, beste batean beharko du, orain oso zeregin ederra zain daukadalako. Eta kondoirik eman nahi ez badidazu, ez zait axola, Oskarrek eta biok primeran pasatuko dugu berdin-berdin. Entzun egidazu adi, laztana. Oskarrek nirekin nahi du eta kito. Onar ezazu. Dagoeneko, gainera, ederto batean zupa-zupa egiten aritu gara. Mmm… Zuk diozun bezala, o, a, o! Oihuak egin ditugu, bai, plazeraren plazerez! Eta Matraka erregina negargarria bere zulo ilunean bakarrik uzten dugun bitartean, nik oraintxe ipurtzulotik zulatua izan nahi dut! Aurkituko ditut nik kondoiak. Entzun al didazu, neskazahar horrek!

(ALEXek nerbio eztanda batean botila hartu eta JESUS kolpatuko du buruan. Lurrera ziplo eroriko da. Odola.)

ALEX: Ai, ene, kaka! Kaka! Ze ostia… (JESUS esnatu nahian) Aizu, mutiko, mutil… Ai, ai! Ai! Kaka! Kaka!!!

(ALEXek arrastaka aterako du JESUS. Argi batzuk itzaltzen dira. Eszenatokian argi gutxi geratzen da. Tartean, ALEXek lehen ekarri dituen Gabonetako argitxoak daude lurrean botata, piztuta oraindik. OSKAR agertzen da.)

OSKAR: Jesus! Jesus! Alex?

(ALEX presaka sartzen da. Estropezuka dator takoidun zapata gorriekin.)

OSKAR: Non dago mutikoa?

ALEX: Ze mutiko?

OSKAR: Jesus non dago?

ALEX: E?

OSKAR: Alex, ostia! Non dago mutila?

ALEX: Ba… Zera… Zure mutikoa joan egin da.

OSKAR: Zer?

ALEX: Bai, hanka egin du, Oskar. Utzi egin zaitu.

OSKAR: Zer diozu? Zaratak entzun ditut.

ALEX: Baietz ba! Ume moko bat baino ez da. Oskar… Konturatu naiz, badakit bera ere zure ikasle izandakoa dela.

OSKAR: Zer diozu?

ALEX: Entzun dizuet. Baina ikusten? Besteak bezala joan egin da. Ni ez, ordea. Ni hemen nago.

OSKAR: Joan dela…? Kaka zaharra!

ALEX: Lurrunak dakarrena, lurrunak darama.

OSKAR: Ez hasi, mesedez…

ALEX: Eta gu biok zer? Momentu ederrak pasa izan ditugu elkarrekin. Ez al da hala? Esan, ez al da hala? Batzuetan nirekin pozik zinela ere sinetsi egin nuen. Hala zen, ezta?

(ALEX OSKARren gainera botatzen da, besarkatu nahian. Tarte batean horrela badaude ere, OSKARrek zatarki bultzatuko du ALEX.)

ALEX (etsipenak jota): Esan zerbait!

OSKAR: Behar bazaitut, badakit non aurkituko zaitudan. (Kanpora ateratzen da)

ALEX: Oskar! Oskar! Zaude! Zatoz! Oskar! Oskar!!!

(ALEXek bere burua lurrera botatzen du etsipenak jota. Negar zotinka hasten da. Tartetxo baten ostean erabakitasunez zutituko da. Lurrean dauden argitxoak eta girlandak soinean jarriko ditu berriz. Ardo botila hartuta Daviden estatuara hurbiltzen da.)

ALEX: Ez zenuen kanpora atera behar, ez. Xarmant zaude. Gainera, esan dizut, kanpoan kea baino ez da eta gu ez gaude lurrun minez bizitzeko prest. Azkenean, bakarrik gaude. Gu biok. Xanpainak kalte egin dizu, laztana. Ardo beltza edan behar izan dugu, zeure odola.

(ALEXek ardo botilatik trago luzea hartzen du. Musika hasten da. ALEX, takoidun zapata gorriak jantzita, bakarka dantzan hasten da, botila eskuan duela, tarteka edanez. Daviden estatua zegoen lekua argiztatzen joango da leunki. David beharrean, JESUS ikusiko dugu, gorbata gorriarekin urkatuta.

ALEXek JESUSen gorpuaren inguruan dantzan jarraituko du eta ardoa botako dio JESUSen gorpuari, barre eta negar arteko dantzaldi eroan. Musika leunduz doa eta pitinka-pitinka iluntasun osoa.)

LAU METRORA

2017ko maiatzean, Usurbilgo geltokian Mozal legearen aurkako protesta batean parte hartzen ari zela, tren batek oso zauri larriak eragin zizkion gazte bati. Gertaera horretan inspiratutako antzezlana da hau.

(Ospitale bateko logela. Ohean, etzanda, koman dago GAZTEA. Aulkian, eserita, egunkaria eskuetan, loak hartuta, EMAKUMEA. GIZONA sartuko da, loreak eskuetan.)

GIZONA: Arratsalde on.

(EMAKUMEAk lo jarraitzen du.

GIZONA ohera gerturatuko da, poliki. Orduan, EMAKUMEA esnatu eta eskuetatik egunkaria eroriko zaio.)

GIZONA: Barkatu... (Eroritako egunkaria bueltatzen dio EMAKUMEAri) Zer moduz dago?

EMAKUMEA: Zein?

GIZONA: Zera... (Ohean dagoen GAZTEA seinalatuz) Bera.

EMAKUMEA: Ez dago. Hamar egun daramatza koman.

(Isilunea.)

      Femurra hautsita, pelbisa hiru zatitan puskatua, bizkarreko orno batean fisura, saihets-hezur batek birika kaltetua, buruan sekulako kolpea, eta erredurak...

GIZONA: Eta...

EMAKUMEA: Eta zauriak.

GIZONA: Eta medikuek... Zer diote?

EMAKUMEA: Medikuak ez dira sekula bustitzera ausartzen. Esnatuko ote den ere ez dakite. Eta itzartzekotan, ezin jakin izan ditzakeen kalteak, ondorioak, eta... Eta horixe diote.

(Isilunea.)

GIZONA: Loreak ekarri dizkiot.

EMAKUMEA: Ikusi ditut. Utz itzazu hor. Nahi duzun lekuan.

(GIZONAk, baldarki, loreak mahaitxoaren gainean utziko ditu.)

EMAKUMEA: Barkatu.

GIZONA: Bai?

EMAKUMEA: Zu...?

GIZONA: Bai...?

EMAKUMEA: Nor zara?

GIZONA: Gidaria.

(Isilunea.)

      Neuk gidatzen nuen trena egun horretan.

(Isilunea. EMAKUMEA aulkitik jaikiko da.)

GIZONA: Ez nekien aproposa ote zen...

      (Isilunea.)

      Loreak ekartzea, esan nahi dut...

EMAKUMEA: Epaiketan ikusiko gara.

GIZONA: Oraindik ez dakigu epaiketarik egongo den.

EMAKUMEA: Zuk beharbada ez. Berak, ordea, esnatzen bada, epaiketa izango du inputatu gisa.

(Isilunea.)

      Badakizu? Horrelako trenak pertsonek gidatzen zituztela pentsatzen nuen. Hezur eta haragizko pertsonek, bizidunek, bihoztunek. Ez makina hotz, basati eta itsu batek.

(Isilunea.)

GIZONA: Ulertzen dut.

EMAKUMEA: Zer ulertzen duzu zuk?

GIZONA: Zure mina.

EMAKUMEA: Ja.

GIZONA: Esan nahi nizun; egun horretatik, une horretatik, zera, istripua, edo ezbeharra, edo ditxosozko zera hura gertatu zen unetik epaitua sentitzen naiz.

EMAKUMEA: Zergatik esan nahi zenidan, zugatik ala koman dagoen nire alabagatik?

      (Isilunea.)

            Esan behar dizut; ni ere epaitua sentitzen naiz, une oro. Ama bezala epaitua. Ez       hiltzaile bezala, noski.

GIZONA: Nik ez dut inor hil.

EMAKUMEA: Zu zinen gidari orduan, eta bera hilzorian dago orain. Albokoak eskertuko ditu loreak. Agur.

(EMAKUMEAk GIZONAri loreak bueltatuko dizkio. GIZONA, ordea, ez da aterako. EMAKUMEArengandik urrun dagoen aulkian eseriko da, loreak eskuetan.)

GIZONA: Zer zaude, hementxe, gau eta egun?

EMAKUMEA: Egunpasa eta gaupasa.

(Isilunea.)

      Zuk? Baduzu seme-alabarik?

GIZONA: Nik ere alaba.

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Amarentzat umea edukitzea gauza ederra da. Oraintxe bezala, beti lo zegoenean, bularra ematen nion. Eta oharkabean, umea emakume bilakatuz joan zen, pixkanaka, baina hain azkar. Hurbileko ama zena isilpeko ama bihurtzen da, ezkutuan egon behar du. Alabaren bizitzaren eta bizimoduaren itzalean. Halako zeozer gertatu arte; orduan ezkutuan zegoen ama argitara dator berriz ere.

(Isilunea.)

      Aitek ez duzue gu bezala bizi gurasotasuna.

GIZONA: Ez dut uste... Zera, ez nago ados.

EMAKUMEA: A, ez?

GIZONA: Ez... Baina ez dut uste honetaz hitz egitera etorri naizenik. Ala, bai?

EMAKUMEA: Ez. Arrazoi duzu, ez zara horretaz hitz egitera etorri. Edo bai?

(Isilunea.)

      Gerturatu eta begiratu egiozu.

(Isilunea.)

GIZONA: Kostatzen zait.

EMAKUMEA: Hasieran kostatzen da, bai. Baina ez izan kezkarik, ez diozu begietara zuzen begiratu beharrik, ez ditu irekitzen eta.

(Isiltasuna. GIZONA ohera gerturatuko da.)

EMAKUMEA: Esan. Ze distantziatara zegoen nire alaba zuregandik? Metro batera? Bi metrora?

(Isilunea.)

      Lau metrora baino gutxiago bai, behintzat, eta ondo ikus zenezakeen, ezta?

GIZONA: Ez nuen ikusi... Kabinatik nik ezin nuen ikusi. Ez nuen ikusi! Trena geratu nuen, geltokian, bidaiariak igo eta jaisteko... Baina bera ez nuen ikusi. Gazte batzuk soilik ikusi nituen, trena pintatzen... Grafitigileak zirelakoan... Baina bera ez. Nik ez nuen bera ikusten! Kabinatik aurrera lau metrora dagoena ez da ikusten...

(Isilunea.)

      Horregatik, grafitigileak zirelakoan, jarri nuen trena martxan. Bera ez nuen trenbidean ikusi... Ez nuen ikusi.

(Isilunea.)

      Hogeita hamar kilometro aurrera jarraitu nuen. Ezer gertatu ez balitz bezala. Zumaiara iritsi arte ez nintzen ezertaz ohartu.

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Gela honek, zenbat metro izango ditu, lau metro karratu?

GIZONA: Halako zerbait.

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Zenbat min sartzen den lau metrotan.

(Isilunea.)

      Eta hori ikusten duzu? Mina ikusten al duzu?

(Isilunea.)

GIZONA: Hamar egun dira trena hartzen ez dudala. Ordutik. Imajinatuko duzunez, ez naiz lanera bueltatu.

EMAKUMEA: Ja.

GIZONA: Bajan nago.

EMAKUMEA: Noski.

GIZONA: Egia esan, ez dakit sekula bueltatuko ote naizen... Lanera, esan nahi dut. Zera, treneko lanera...

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Zure alabak...?

(Etena.)

GIZONA: Bai.

EMAKUMEA: Zenbat urte ditu?

GIZONA: Hamazazpi. Berak... Zenbat?

EMAKUMEA: A, hori ere ez dakizu!

GIZONA: Esan zidatela uste dut... Baina dena gertatu zenean... Bada... Dena ilun, lainotuta ikusten nuen...

EMAKUMEA: Hogei.

GIZONA: Zer?

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Hogei urte. Zer iruditzen?

(Isilunea.)

      Ez duzu ezer esan behar?

GIZONA: Egia da, bai. Esan zidaten. Hogei urte.

(Isilunea.)

      Nahi bazenu... Ni... Etor naiteke... Zaintzera... Nahi bazenu.

EMAKUMEA: Zer, errematatzeko?

GIZONA: Zu etxera joan zaitezen, hemen gera ninteke.

EMAKUMEA: Bere hiltzaileak hobeto zainduko duelakoan?

GIZONA: E... Ez dago hilik.

EMAKUMEA: Ez. Ez dago. Bizirik dagoen ere ezin jakin.

GIZONA: Ez dago hilik.

(Isilunea.)

      Momentuz behintzat, ez.

EMAKUMEA: Ikusten? Zuk ere hil egingo dela pentsatzen duzu! Zera, zer da, hau, nola esan... Berriz erailtzearen xarma ospetsu hori, ezta? Inor akabatzea oso erakargarria dela entzun dut.

GIZONA: Aizu... Esan dizut... Nik ez nuen bera ikusten, ezin nuen bera ikusi. Istripua izan zen.

EMAKUMEA: Istripu guztietan errudunak izaten dira.

GIZONA: Gertatutakoa izugarri sentitzen dut... Baina... Esan dizut, ezin nuen bera ikusi.

EMAKUMEA: A, hori da! Horixe da, ezta? Ez zatoz barkamen eske, berari errua botatzera baizik!

GIZONA: Ez, mesedez, ez gaizki ulertu...

EMAKUMEA: Primeran ulertu dut.

GIZONA: Ez, zera... Istripu guztietan ez du zertan errudunen bat egon. Gertatu da... gertatu delako. Hori da ezbeharra; gertatu behar ez zena gertatu zen... Eta... Eta kito.

EMAKUMEA: Eta kito? Ikasgai ederra. Hori da, eta kito. Orain ez didazu esango, gauzak gertatu behar direlako gertatzen direnik, ezta?

GIZONA: Ez, ez...

EMAKUMEA: Bai. Horrela konpontzen da dena... Gauzak horrela dira eta kito... Gertatu behar dira eta kito.

(Isilunea.)

      Gure alabak ez zuen “eta kito” batekin konformatu nahi... Hori badakizu, ezta?

(Isiltasuna. GIZONAk alde egiteko saiakera egingo du.)

EMAKUMEA: Ba al dakizu zergatik geratu nahi izan zuen trena?

GIZONA: Bai, pintada bat egiteko. Ez deritzot, gainera... Ez dut esan nahi gaizki iruditzen zaidanik, baina...

EMAKUMEA: Alaba epaitzen? Besterik ez genuen behar! (Amorruz egunkaria hartu eta orriak pasatzen hasiko da) Zuk periodikoa irakurtzeko ohitura duzu?

GIZONA: Interneten.

EMAKUMEA: Internet.

GIZONA: Bai.

EMAKUMEA: Sekulakoak eta bi esan omen dituzte gure alabaren gainean interneteko sareetan.

GIZONA: Baita niri buruz ere. Baina... Baina nik ziurrenik merezita daukat.

EMAKUMEA: O, faborez, ez! Ez zaitez jarri bekatari fededun gisa orain, ez, arren. Biktimarena ez.

(Isiltasuna. GIZONAk oheari so egingo dio.)

GIZONA: Lotan dagoela ematen du...

EMAKUMEA: Koman dago.

GIZONA: Nik egun hartatik ez dut begirik bildu.

EMAKUMEA: Nik lo seko egiten dudala uste duzu ala?

(Isilunea.)

      Baina nahiago lorik ez egin. Loak hartuko banindu, amets gaiztoak etorriko lirateke. Eta badut errealitatearekin nahikoa. Ezingo nuke amesgaizto gehiago jasan.

(Isilunea.)

GIZONA: Istripua, edo ezbeharra gertatu zenetik, nik ez dut zaborra ateratzen... Sukaldea zabor poltsez beteta daukat. Kristoren kiratsa darie. Baina ez dut zarama kalera atera nahi. Eta kalera irtetea ere... Asko kostatzen zait kalera ateratzea. Hona etortzeko ere sekulako ahalegina egin behar izan dut.

EMAKUMEA: Ahalegina? Zoaz, bada, etxera eta atera zaborra eta zure kaka guztia! Zu etxean egon zaitezke. Niretzat bera gabe, etxerik ez da. Eta hau ere, ez da etxea. Antza denez alabarik eta etxerik gabe geratu naiz... Tren batek eraman ditu nire alaba eta etxea. Ze bitxia trenaren metafora: trena badoa, trena galdu duzu... Metaforetako trena gauza ederrez kargatuta omen doa beti. Eta orain nik izan dudan gauzarik ederrena trenak eraman du. Hori ote da nire patuko trenaren metafora?

GIZONA: Galdera askok erantzunik ez du.

EMAKUMEA: Ez du, ez. Edo mina ematen du.

GIZONA: Galderek ala erantzunek ematen dute min?

EMAKUMEA: Biek.

(Isilunea.)

      Alabak ez zeukan nik bezalako zalantzarik. Ausarta zen.

GIZONA: Da. Ausarta da.

EMAKUMEA: Berak gauzak oso argi zituela uste dut. Oso. Nik baino argiago bai, behintzat. Eta ez naiz bere adina neukan garaiez ari, ez. Gaurkoaz ari naiz. Ekintzaren bezperan ere, gauzak nik baino argiago zituen. Arriskua egon zitekeela pentsatu arren, ez zen gerta zitekeenaren beldur. Bere ausardiaren laurdena banu sikiera!

GIZONA: Zuk, bazenekien... Alabak hori egin behar zuela ba zenekien?

(Isilunea.)

      Esan, bazenekien?

EMAKUMEA: Eta jakin banu ere, zer?

GIZONA: Baina, orduan, bazenekien?

EMAKUMEA: Zer axola zaio tren gidariari hori?

GIZONA: Bazenekien?

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Eta jakin izan banu zer! Ezer aldatuko zukeen horrek?

(Isilunea.)

      Baina orain esan zuk, gaizki iruditzen al zaizu?

GIZONA: Gaizki zer?

EMAKUMEA: Alabak eta kideek egindakoa. Edo egiteko asmo zutena. Trenean pintada egitea, alegia. Gaizki iruditzen al zaizu?

GIZONA: Hori?

EMAKUMEA: Bai, hori. Gaizki iruditzen al zaizu? Esan!

GIZONA: Ez. Beno... Ez dakit. Ez dakit...

(Isilune luzea.)

      Badakizu zer pentsatzen dudan... Badirudi bizitza begiak itxita bizi dugula, zapi ilun batek begiak estalita edo. Egunero asmatu eta irudikatu behar dugu bizitzen ari garena iluntasun batean ezkutatuta gaudelako. Momentuan ezin ezer ikusi...

(Isilunea.)

      Argiak denbora behar du. Begietako zapia kentzen laguntzen du denborak. Gertatutako guztiari eta iraganari denbora pasatuta begiratu behar zaio.

EMAKUMEA: Iraganari?

GIZONA: Denborarekin, bai, orduan soilik ikus daiteke atzera. Denbora behar du eta denborarik ez daukagu.

(Isilunea.)

      Alabak ere, esnatzen denean, denbora beharko du gertatutakoa ulertzeko; guk denok bezala.

EMAKUMEA: Ja... Atzera begira?

GIZONA: Bai, hori da.

EMAKUMEA: Eta zuri!? E, zuri!?

GIZONA: Niri ere denborak lagunduko dit. Denoi lagunduko digu.

EMAKUMEA: Ez. Zuri! Ea zapi puta hori nork jarri zizun zuri!

GIZONA: Nola?

EMAKUMEA: Alaba ez ikusi eta bertan harrapatzeko begiak estalita zeramana zu zinen!

GIZONA: Esan dizut, ez nuen ikusi!

EMAKUMEA: Zure zapi ilun ditxoso hori zenuelako!

GIZONA: Ezin nuen ikusi!

EMAKUMEA: Iluntasunean zeunden ezta!?

GIZONA: Aizu...

EMAKUMEA (GIZONArengana gerturatu eta kolpeka): Zuk martxan jarritako trenak nire alaba aurretik eraman zuen! Zure errua da. Ze zapi eta ze ostia! Ze iragan! Etorkizuna nahi dut, alabarentzat. Zure tren madarikatu horrek nire alaba zapaldu zuen. Zuk! Alaba birrindu zenuen! Zuk!

GIZONA: Uste dut hau dena ez dela ideia ona izan. Ez. Hau ez da ideia ona izan. Ez da ideia ona izan. Ez. Ezin dut gehiago.

(GIZONAk loreak hartzen ditu. GAZTEAri musu ematen dio eta irteerara doa.)

EMAKUMEA: Nora zoaz?

GIZONA: Honek ez dauka zentzurik. Alde egiteko esango diot.

EMAKUMEA: Ez, zaude, zaude! Oraindik ez. Zaude... Gera zaitez pixkatxo bat gehiago gurekin. Mesedez...

(Isilunea.)

      Baina orain zu, gera zaitez zu. Ez dakit bera ikusteko prest ote gauden.

(Elkar besarkatuko dute. Oso luze eta estu. Ondoren, EMAKUMEAk musu emango dio GIZONAri. Loreak eroriko dira.)

EMAKUMEA: Bai. Egin behar dugu.

GIZONA: Miren, ni ez, ni ez nago prest. Nik ezingo dut berarekin egon.

EMAKUMEA: Zer?

GIZONA: Ezingo diot begietara begiratu, ezingo dut.

EMAKUMEA: Baina zuk proposatu zenuen hau guztia egitea...

GIZONA: Bai, baina ohartu naiz... Ni ez nago prest. Ezingo dut.

EMAKUMEA: Martin...

GIZONA: Ezingo dut.

EMAKUMEA: Baina bere azalean egon zara... Bere larrua izan zara oraintxe!

GIZONA: Erabat galduta nago. Eta baita zu ere. Oraindik ez gara inorekin hitz egiteko kapaz izan. Ez etxekoekin, ez lagunekin... Eta berarekin hitz egin behar dugu, berarekin hain justu?

EMAKUMEA: Egingo dugu. Martin. Ni orain bai, prest nagoela uste dut.

GIZONA: Ni inoiz baino gutxiago, ordea.

EMAKUMEA: Esateko duena entzun behar dugu. Entzun behar dugu... Eta egia badio?

(Isilunea.)

      Ala zuk baduzu esateko beste zeozer, Martin?

GIZONA: Zer?

EMAKUMEA: Zerbait gehiago esateko beharra duzu?

GIZONA: Zer esan, zeren gainean?

EMAKUMEA: Zuk, Martin, zuk. Gure alabaren gainean. Esan. Esan egia. Zerbait esateko duzu? Gaizki iruditu al zitzaizun?

(Isilunea.)

      Esan, gure alabak egindakoa gaizki iruditzen al zaizu?

(Isilunea.)

      Martin...

(Isilunea.)

      Ordua da. Goazen.

(Isilunea.)

EMAKUMEA: Gidaria atarian zain egongo da. Goazen.

(Isilunea. EMAKUMEA atera gerturatuko da. GIZONA geldi.)

      Etorri nahi duzu?

(Isilunea.)

      Zuk ezin duzu, ezta?

(Isilunea. Bat batean oharturik.)

      Ez. Zuk ezin duzu.

(EMAKUMEA badoa.

GIZONA bertan geratuko da, loreak eskuetan hartu eta alabari begiratuko dio.

Trena martxan jartzeko soinua. Trena badoa.

Iluna.)

OFF THE RECORD

Antzezlanaren bertsio laburra, 2015eko apirilaren 17an estreinatu zen, Bilboko Pabellón 6 aretoan.

Antzezlanaren bertsio osatua, 2017ko azaroaren 3an estreinatu zen, Berako Kataku Ostatuan, Morbus operandi tituluarekin.

Lantaldea

Testua eta zuzendaritza: Galder Perez.

Antzezleak: Ane Zabala, Aiora Sedano.

Espazioaren diseinua eta argiztapena: Gilkitxaro.

Ekoizpena: Bibote Gorriak.

(Ikusleak akzioaren inguruan borobilean eseriko dira, aktoreak erdian eta gertu.

ARANTZAZU GARMENDIA mobilarekin jolasean ari da ikusleak sartu bitartean. Ikusle guztiak sartu direnean, ARANTZAZUk dei bat egingo du. Oso nabarmen hasiko da berbetan gehiegikeriazko keinuz eta ahotsez.

Geroago KARMELE FERNANDEZ etorriko da. Lotsati dator. Agur keinua egingo du.)

ARANTZAZU: Segundo bat, orain lanpetuta nago. (KARMELEk lotsaz itxaroten du sarreran, ARANTZAZUk telefonoz jarraituko du, harrokeriaz) Ai, maitea, gertu eduki itzazu lagunak, baina gertuago izan beti etsaiak. Zaude lasai, utzi dena nire esku. Musu bat, agur.

(Eskegi duenean KARMELE sartuko da, irribarrez.)

ARANTZAZU: Bai, kafea.

KARMELE: Ez, mila esker, ez dut nahi.

ARANTZAZU: Kafea. Ekartzeko kafea.

KARMELE: A, barkatu. Baina... non dago?

ARANTZAZU: Alproja! Ez dakizu non dagoen kafe makina, ala?

KARMELE: Nire lehenengo aldia da hemen...

ARANTZAZU: Irten eta eskumara! Bekadunak...

KARMELE: Praktiketan, praktiketan nago...

ARANTZAZU: Bekadun erreibindikatzailea...! Mon dieu. Zoaz!

KARMELE: Zera... aldizkarian nabil praktiketan, zazpigarren urtez.

ARANTZAZU: Aldizkaria?

KARMELE: Bai, Karmele Fernandez naiz, Super Interesgarri aldizkarikoa.

ARANTZAZU: A, bai! Super Interesgarri. Barkatu... Hain nago lanpeturik. (Atsegin agertu nahian) E, e, eseri, mesedez, eseri.

KARMELE: Nahi baduzu beste momentu batean bueltatu naiteke. (Esertzen da)

ARANTZAZU: Ez! Hobe ahalik eta azkarren zama gainetik kentzea. (Zutitzen da, harrokeriaz mugitzeko) Esan nion Josuri, Josu Gomezi, zure zuzendariari, EuskoGourmet nire enpresa handia, merezi duen izen handiz eta letra larriz agertzea nahi dut. Orrialde osoko nire argazkia.

KARMELE (notak hartzen): Zuk nahi duzuna, noski.

ARANTZAZU: Editoriala ere nahi dut!

KARMELE: Noski.

ARANTZAZU: Aizu, eta zuk dena asmatu eta idazten baduzu? Eraginkortasuna!

KARMELE: Ui... Egia esan, nik gustura egingo nizkizuke galdera batzuk... Asko miresten zaitut… pertsona eta enpresari gisa. (Mirespenez) Agurtzane Garmendia!

ARANTZAZU: Ez da harritzekoa.

KARMELE: Gainera, zuen marka, EuskoGourmet, zera, ba... oso gogoko dut... Azken urteetan zuen jakiak baino ez ditut jaten. (Zirraraz betea) Bono premier eta guzti daukat!

ARANTZAZU (dibertigarri): O, bono premierra… bezero fidela zaitugu, hortaz?

KARMELE (lotsagorrituta ia): Fidelena, jiji…

ARANTZAZU: Orduan bai, atsegin jokatuko dut zurekin! (Etena) Txantxa, neska, txantxa dela!

KARMELE: A… txantxa.

ARANTZAZU: Axola dizu zigarroa pizten badut?

KARMELE: Beno, asmatikoa naiz eta leku itxi batean, hobe ez…

ARANTZAZU: Asmatikoa? (Zigarroa pizten du) Gaixoa… Zu bai, zu... Asmatikoa... Klima lehorra komeni zaizu orduan! Zer dakit nik, Tutera edo... Trebiñu! (KARMELEk eztul egiten du) Trebiñurekin arazorik, ala?

KARMELE: Ez, ez... Kea da, keagatik…

ARANTZAZU: Hobe zigarroa itzali eta txiklea jan. (Txiklea eskainiz) Bat nahi?

KARMELE: Ui, ez, ez, ez! Mila esker. Ez dut halakorik jaten. Txiklea nahi gabe irentsiz gero urdailean edo heste lodiko bidean geratzen da betiko... itsatsita.

ARANTZAZU: O, bai... Txikleak niri ere kezka sortzen dit.

KARMELE: A, bai?

ARANTZAZU: Bai, sekula ez dakit nora bota, konposta egitera ala ontzi horira.

KARMELE: Banekien alturako emakumea zinela!

ARANTZAZU: Txantxa, neska, txantxa dela! Niri bost txiklea nora bota!

KARMELE: Ba... jakin beharko zenuke... petrolioz eginda daude.

ARANTZAZU: Ba zuk jakin beharko zenuke, interesgarri den oro dago petrolioz egina, maitea.

(Etena. KARMELEk zer esan ez daki, baina ez du irribarrea galtzen.)

KARMELE: Beno, ba... galdetegiarekin hasiko gara!

ARANTZAZU: Hobe, bai.

(KARMELEk kasete grabagailua aterako du.)

ARANTZAZU: Pleistozenoko grabagailua! Niretzako oparia da, ezta? (Eskuetan hartzen du) Josuk eman dizu. O, xalamero! (Lizunkeriaren bat eginez grabagailuarekin) Ondo daki horrek vintage objektuek bero jartzen nautela, sutan!

KARMELE: Nire lan tresna da.

ARANTZAZU: Noski. (Grabagailua bueltatzen dio) Asko dakizu zuk...

KARMELE: Elektromagnetismoaren hipersentsibilitatea sufritzen dut eta.

ARANTZAZU: Txikleagatik ala keagatik?

KARMELE: Uhin elektromagnetikoen ondorioz zorabiatu egiten naiz eta horregatik ezin dut mp3, wifi, tablet edo telefono mugikorrik erabili.

ARANTZAZU (sinetsi ezinik): O! Benetan?

KARMELE: Hala da.

ARANTZAZU: Ja! Ja! Ja! (Bere telefono mugikorra aurpegian jartzen dio KARMELEri, eta hau izugarri ikaratzen da) Txantxa, neska, txantxa dela!

KARMELE: A, bai, txantxa. (Etena) Beno, axola dizu elkarrizketa grabatzen badut?

ARANTZAZU: Ez, noski. Ez duzu halako ahots ederrik sekula aurkituko. (Etena) Txantxa, neska, txantxa dela! Tira, bota azkar.

KARMELE: Batetik hamarrera zenbatu dezakezu?

ARANTZAZU: Aizu, ergeltzat naukazu?

KARMELE: Ez, mesedez, ez.

ARANTZAZU: Orduan?

KARMELE: A... Zera... Grabagailua ondo dabilen frogatzeko...

ARANTZAZU (gogo txarrez): Bat, bi, hiru, lau, bost, sei, zazpi… Nahikoa?

KARMELE: Baietz uste dut. (Grabagailuari begira) Bai, prest!

ARANTZAZU (dagoeneko asper eginda): Bota, bada, galdera.

KARMELE (izugarri gozatuko du): Beno hasteko gustatuko litzaidake labur kontatuko bazenit, labur, oso labur, ba zera, ezta?, ezerezetik jaiotako zure enpresa entzutetsua, zera, hain txiki jaio eta funtsean hain handi egin dena, ezta?... baina eta, nola bilakatzen da Euskal Herrian, beno eta ez bertan soilik, barkatu, baita Europa osoan ere oro har, zera... zazpi urteko epean, krisialdi eta guzti, zera ba... puntako jaki enpresa izaki, hau da, errekonozitua, adoratua, alegia, burtsetan miretsia… nola esan, orokorrean merkatuko eta geografiako muga guztiak apurturik, argi esateko... formula magiko batekin bezala apurturik, zera... nola iristen zaren janarian, hau da, esan nahi dut... zer diot janari, gaur egungo elikaduraren inperio eta aldi berean miresteko adibide izatera, ezta?... hau da, baratze bateko ilar txiki bat nola bihurtzen den... azken finean, esan nahi dut, nola esan, noski...

ARANTZAZU (mozten dio txosten bat botaz): Txosten honetan duzu enpresaren eta nire gailurreratzearen laburpena.

KARMELE (kolpe batez txostena botatzen du ikaraz): Grapak ditu! Grapak!!!

ARANTZAZU (KARMELEren histeria imitatuz): Grapak ditu, bai!

KARMELE (histeriak joa): Grapak erabiltzearen guztiz kontra nago! Nondik datorren ez dakigun material batez eginda daude grapak. Gainera, ez dira ezinbestekoak. Orriak biltzeko hobe ba.... zera, haria erabiltzea, adibidez... Badakit kotoiak esklabotza ekarri zuela eta... Baina grapak, auskalo zerez eginak dauden eta, gainera, hain dira itsusiak... eta hotzak!

ARANTZAZU: Paranoiko xamarra zarela uste dut, laztana.

KARMELE (pinpirinduta): Barkatu, baina esan egin behar dizut: paranoia hitza ezin da horrela, besterik gabe, erabili, arren. Tamalez, oso ohikoa da “paranoia” terminoa modu ez zuzenean erabiltzea. Baina honetaz orokorki ari garenean izan daiteke haserre bat, mania bat, beldur bat, baina ez ordea…

ARANTZAZU (mozten dio): Aurrera egingo dugu, bai? Berandu egiten ari zait-eta.

KARMELE: Bai, noski. Hurrengo galdera.

ARANTZAZU: Zehatza.

KARMELE: Zeren hatsa?

ARANTZAZU: Zehatza.

KARMELE: Ze hatza, noren hatza?

ARANTZAZU: Zehatza, izateko zehatza.

KARMELE: Zehatza.

ARANTZAZU: Bai.

KARMELE: Bai, noski.

ARANTZAZU: Eta mehatza.

KARMELE: Bai. E… (luze pentsatuta) Marketina.

ARANTZAZU: Zehatza.

KARMELE (harro): Bai, oso zehatza izan naiz!

ARANTZAZU: Ez.

KARMELE: A, ez?

ARANTZAZU: Gure marketina zehatza dela!

KARMELE: A, bai, eta mehatza! Ja! Ja! (Besteak barre egiten ez duela ohartuta) Txantxa, txantxa... Barkatu, jujuju!

ARANTZAZU: Sarkorra bezain emankorra, gogorra, oldarkorra… (Eslogana ilustratzen) “Ondo jatea da, plazera...”.

KARMELE (besteari jarraituz): ...eta ederra!

ARANTZAZU (esloganaz gozatzen): “Osasuntsu eta erraz jatea, benetan merkea”.

KARMELE (pozik): Ei, ai... Eta nola zen beste hori? (eslogana ilustratzen) “Zoriontasuna plater bete-bete batean dago”.

BIEK BATERA (eslogana abesten) Bete-bete, bete-bete batean dago!!!

ARANTZAZU: Eslogan historikoa: “EuskoGourmet, bizitzaren txinparta!”.

KARMELE: “Zuk balio duzulako!” (Biek egiten dute barre. Ondoren zutituko dira, iragarkietan baleude lez)

ARANTZAZU: O, bai. Eta hastapenetako hura? “Edaten baduzu, jan ezazu gehiago!”.

KARMELE: “EuskoGourmet, ezberdin pentsatu”.

ARANTZAZU: “Jatea atsegin duzu?” (Berriz eseriko dira, elkarrizketa girora buelta) Bai, egia esan oso, oso onak gara…

KARMELE: Onenak.

ARANTZAZU: Aizu, sekretutxo bat esango dizut, off the record, noski. (Grabagailua seinalatuz) Moztu hori.

KARMELE: Bai. (Konplize, begiarekin keinu eginez)

ARANTZAZU: Slogan horietako batzuk marka handiei kopiatutakoak dira.

KARMELE: Ez.

ARANTZAZU: Be-ne-tan.

KARMELE: Ai, txika, ba niri ez zaizkit, holan… ezagun egiten.

ARANTZAZU: Onak garelako.

KARMELE: Demasak.

ARANTZAZU (irmo): Segi!

KARMELE (pozik): Ea kapaz naizen hurrengo galdera ere... sintetizatzeko, e, Arantzazu?

ARANTZAZU: Hori da, maitea… Zehatz!

KARMELE: Eta mehatz! Grabatzen, e?

ARANTZAZU: Bota ba!

KARMELE (grabagailua frogatzen): Bat, bi, hiru, lau…

ARANTZAZU: Bota ba!

KARMELE: Banoa! (Arnasa hartu eta azkar botatzen du) Janari begano azkarra, hori benetan gauza… totala!

ARANTZAZU (interesgarri agertuz): Bai, bai, horixe baietz, bai, beno, hori horrela da... Eskerrik asko galdera hau egiteagatik, portzierto...

KARMELE: Zuri, zuri.

ARANTZAZU: Tira, arrakasta itzela izaten ari gara horrekin eta egia esan... (Jarrera moztuz) Ja! Ja! Baita zera ere! Moztu, moztu hori berriz. (Grabagailua seinalatuz)

KARMELE (konplizitate bila): Beste off the record, bat, e, Arantzazu?

ARANTZAZU: Hori dena gezurra da, maitea. Tofu hanburgesak? Ja! Ja! Zapore zoragarri horrekin?

KARMELE (konplizitatez): Be-ne-tan. Zapore itzela dute, bai. Mmmmmm...

ARANTZAZU: Txerrikia dutelako.

KARMELE (flipatuta): Nola?

ARANTZAZU: Horixe! Bestela nola izango dira hain gustagarri eta merke?

KARMELE (barreka): Ai, Arantzazu… txantxa, txantxa dela! Eta nik ia-ia irentsi eta guzti... Demasa!

ARANTZAZU: Ze txantxa eta ze saltsa! Egia borobila. Hanburgesak lez.

KARMELE (hotz): Zer?

ARANTZAZU: Horixe! Txerriki merkea dutela gure tofu hanburgesek.

(Etena.)

KARMELE (dardaraz): Baina orduan... gu... gu begano eta barazkizaleok!?

ARANTZAZU: Izorrai!

(Etena.)

KARMELE (tragiko): Ooo! Eta… musulmanak!?

ARANTZAZU: Ez hasi orain koplatan, faborez!

KARMELE: Arantzazu, baina ez da posible. Konfiantza osoz zerbait aitortu behar dizut... Ni iraultza berdearen aldekoa naiz.

ARANTZAZU: Kaiku halakoa.

KARMELE (atsegin, didaktiko): Abeltzaintza animalien erailketa jasangaitza izateaz gain, oso kutsakorra da... Jakin beharko zenuke; haragia jatea ez da jasangarria.

ARANTZAZU: Jasanezina!

KARMELE (tonu berean, goxo): Elikadura jasangarria praktikatu izan bagenu orain ez ginen aldaketa klimatikoaren biktimak izango.

ARANTZAZU: Begira, laztana, okela jateak egin gintuen pertsona.

KARMELE: Baita zera ere...

ARANTZAZU: Batzuok behintzat bai.

KARMELE: Harrapatu dut ironia...

ARANTZAZU: Ez, ordea, mezua! (Oldarkor jartzen) Animalien proteina jan izan ez bagenu, ez genukeen daukagun adimena garatuko. Arratoiak bezain ergelak izango ginateke!

KARMELE (desafioari aurre eginez): Mundu begano batek karbono isurketak murriztuko lituzke!

ARANTZAZU: Brokoliaren defendatzaile sutsu horietako bat neure bulegoan, behar genuena!

KARMELE (nabarmen puztuta): Brokolia maite dut, bai!

ARANTZAZU: Bonsai japoniar itsusi eta triste baten itxura duen barazki zikina baino ez da!

KARMELE: O, ez! (Bere onetik aterata) Hori ez! Ez dut onartuko! (Tragiko) Jakin al daiteke zer egin dizun brokoliak zuri, e?

ARANTZAZU: Lasai zaitez, faborez.

KARMELE: Ez naiz lasaituko!!! Gainera... Iruzur egin diguzu zure bezero guztiei!

ARANTZAZU: Nik? Nik ez dut inor behartu ezer erostera.

KARMELE: Azpijokoa...

ARANTZAZU: Azpikoa zuek jaten didazue niri! (Bultza eta lurrera botatzen du bestea)

KARMELE: Zikin jokatuta iritsi zara zauden lekura...

ARANTZAZU (bestearen gainean dagoela): Gure tofuaren gaindosia hartu duzu, ezta? Nabarmen egin dizu kalte. Basurdea bezain oldarkor jartzen ari zara, neska!

KARMELE (izoztuta lez): Ez niri adarrik jo...

ARANTZAZU: Ala, beharbada, wifi uhinak azal, sudur eta belarrietatik sartu zaizkizu... eta zure neuronak akabatzen ari dira…?

KARMELE (zorabiatzen bezala): Broma gutxi, e...

ARANTZAZU: O, ez noski, gaixoa... Txikitan jan zenuen txikle bakarra oraintxe bertan zure urdailean desegiten hasi da, eta petrolioa zure burmuineko masa grisa guztiz belzten ari da…

KARMELE (ikaraz): Ez, mesedez, ez!

ARANTZAZU: Edo graparekin kontaktua izan duzu eta material misteriotsu horrek zure odol garbia pozoitu du?

KARMELE: Nahikoa da, nahikoa da!!!

ARANTZAZU: Zigarro bat nahi? Ai, barkatu, hobe nire telefonoa uzten badizut, dei batzuk egin ditzazun... (KARMELEk ezin du tortura gehiago jasan) Eta orain, esadazu. Nork ordainduko du artikulu hau? (KARMELEk ez du burua altxatzen) Zer idatziko duzu? (KARMELE mutu) Zer idatziko duzu!

KARMELE (dardaraka): Zure kontra egin dezaket...

ARANTZAZU: O, bai… Ikaratuta naukazu guztiz, begira ezazu, dardara batean nago…

KARMELE (inozo): Eta grabatzen jarraitu badut?

ARANTZAZU: Zer, polita?

KARMELE: Zure enpresa hondora dezaket...

ARANTZAZU: Zuk?

KARMELE (indarrik gabe): Dena pikutara bidal nezake...

ARANTZAZU: Nezake? Zezakeen? Genezake? Zenezakete... Ergel hori! Benetan ari al zara? (Etena) Loretxo panpoxa, nor zarela uste duzu? Barregarri geratuko “zinateke”, postaleko iraultzaile inuxente hori... Justizia, letxugek ere sufritzen dute...! Hori zara zu, letxuga triste bat! (Etena. KARMELEk ez du erantzuten. ARANTZAZUk grabagailutik zinta ateratzen du eta KARMELEri aurpegitik pasatuko dio) Elektromagnetismoarekiko hipersentsibilitatea? Kasetetako zintak elektromagnetikoak dira! Zinta zati bat jan nahi gure hanburgesen ordez? (Zinta ahoan sartuko dio) Entzun ezazu, gauzak egiteko hiru modu daude: ondo, gaizki eta neure estilora. Beraz, oraintxe egingo dizudan eskaintzari ezingo diozu ezezkorik esan. (Elkarri begietara begiratzen diote) Kafea ekarri, ados? (KARMELEk buruarekin baietz) Kafe laburra, maitea. (KARMELE zutitzen da) A, kafe hutsa, noski, izan ere ez dakit zein artikulu super interesgarritan irakurri nuen: makina hauetako esnea oso kaltegarria izan daiteke osasunerako, esne hauts horiek minbizia sortzen omen dute... eta nik hipersentsibilitatea sufritzen dut..., ja, ja! (KARMELEk ez du erantzuten) Zoaz! Irten eta eskumara dago makina.

(KARMELE irteten da. Hasieran aurkitu dugun egoera eta jarrerara buelta ARANTZAZU. KARMELE arduratuta sartzen da.)

KARMELE: Azukrerik gabe noski..., ezta?

(ARANTZAZUk ez du erantzuten. KARMELE badoa berriz ere kanpora, kafe bila.

ARANTZAZU Candy Crushean jolasean hasiko da. Ideia bat datorkio eta telefono dei bat egitearren jolasa utziko du.)

ARANTZAZU: Josu? Bai, Arantzazu naiz... Aizu, baina nondik atera duzu Karmele Fernandez hori? Itzela! Aspaldi halako estralurtarrik ezagutu barik, ja, ja. (...) Bai, bai! Hori da! (...) Benetan ari naiz. (...) Konta, bai, jakina, konta! (...) Ez esan, hori egin zuen? Imajina dezaket. (...) Benetan? Ez. Ez. Ez da posible! (...) Horixe sinesten dudala. (...) Bai. Bai, bai. (ARANTZAZUk irmo) Aizu, niretzat nahi dut. (...) Bai, ez da txantxa, benetan ari naiz. (...) Hara. Merkea gero, merke-merkea. Faltan botako duzu. (...) Damutu aurretik, agur, Josu. Izango duzu nire berri. (...) E? Afaltzeko, bihar? (Gogorik gabe) E... Bai... E... Ongi, oso ongi, bai. Bai. (Telefonoa eskegiko du) Zer ez dut nik egin behar!

(Arnasa hartu eta eseriko da. Candy Crushean jolasten hasiko da berriz ere. Tartetxo bat jolasean emango du.)

ARANTZAZU: Level four seven four!? (...) Bonba bat!? Fuck you!

(Jolasarekin haserre, gelatik aterako da.

Hiru urteren ondoren.

Argi aldaketa nabarmena. Espazioa berdina bada ere, oraingoan bulego beharrean egongela iradokitzen du.

KARMELE festa soineko irrigarri batekin sartzen da. Halako janzkerarekin ohi baino trauskilagoa dirudi, soinekora ezin moldatuz. Trakeskeria hori bizi duen egoeraren isla baino ez da. Poltsa handia ere badakar, trastez betea.

Gelatxoan bakarrik dagoela ziurtatu ostean, telefonoa aterako du. Erabakitasunez zenbaki bat markatzera doa, baina baztertu, arnasa hartu, luzaketa txikia egin, eta orduan bai, erabateko deliberamenduz telefono deia egitera ausartuko da. Luze emango du itxaroten. Eztarria garbitzen du, ahots ariketa moduko xelebrekeriak egingo ditu. Sirena kantuarekin estasian sentitzen denean erantzungo diote.)

KARMELE (telefonoari): Ejem! Bai, e... kaixo, kaixo! Bai? A, bai, barkatu. Josu zara, ezta? Josu Gomez. (...) Ni, Karmele... Zera, Karmele Fernandez. Ez, ez, ez dut telefono konpainia batetik deitzen, ez. Josu, ez zara nirekin akordatzen, ala? Hiru urte eta gero, normala... Begira, ni praktiketan egon nintzen zazpi urtez Super Interesgarri aldizkarian, zu zuzendari zinenean, akordatzen? (...) Ai, Josu, zarata handia duzu hor, beharbada hobe beste momenturen batean deitzen badut, ezta? (...) Hori da, EuskoGourmetera bidali ninduzun zuekin lan egin nuenean... Barkatu. Praktikak; praktikak egin nituen azken egunean. (...) O, bai, barkatu, harira, bai, harira, noski. (...) Eta arin, bai horixe, ez dizut denbora galarazi gura, mesedez eta faborez! Jijiji... Badakit zu orain oso inportantea zarela, oso; baina baita ni ere. Ez zu bezain beste, noski, ez gaizki ulertu, mesedez eta faborez. Harira, bai, noski... Zera, telebistako albistegi buru zarenetik... Ai, ez dut zu zoriontzeko astirik izan portzierto, barkatu! Zo-rio-nak. Super zorionak, Josu! Ez pentsa ez naizelako ohartu izan denik, ni ere oso-oso lanpetuta ibili naizelako baizik. Bai. Ez dakit jakingo duzun, baina Arantzazu Garmendiak prentsaburu eta bere ondoko egin ninduen eta... (...) Bai, bai, harira, barkatu. (Irmo eta biribil) Josu Gomez: sekulako bonba informatiboa nahi duzu? (...) Ez edonolakoa, ez pentsa. (...) Eee... Orduan, Vocentori salduko diot eta allakuidaus! (...) E? Ez, ez! Ez, ez, zuri ez dizut saldu nahi, aizu, ni ez nabil diru bila. Nik... justizia nahi dut. (...) Orain ezin dizut esan. Momentuz konfidentzialtasuna. Oso profesionala naiz. (...) Pelotazo, Josu, gauza asko buruz behera jartzeko moduko berria. (...) E? Ez dizut entzuten. (Altu berbetan) Hemendik minutu gutxira bideoa jasoko duzu, erne. (...) Barreka ari al zara? (...) A, ingurukoak, noski, noski, barkatu, barkatu. (Mafiakoa lez) Tira bada, Josu: egon telefonoari adi. Berriro diotsut, sekulako bonba informatiboa, Josu. Pe-lo-ta-zo. (...) Josu? (Eskegi dio) Flipatuta geratu da... Ondo, Karmele, ondo. Zure hanburgesa eta besteak jango nituen nik, bai. Baina zuk orain su baxuan egositako mendekua irentsiko duzu, Arantzazu Garmendia!

(KARMELEk telefonoaren kamera prestatuko du, pozik eta aldi berean urduri.

ARANTZAZU sartuko da. Festaz jantzita dator, sentsual, xanpain botila bat dakar, erdi hutsik dagoeneko. Mozkor, nahiko mozkor dago, antza denez. KARMELE ezustean harrapatuko du.)

ARANTZAZU: E, zu, geldi hor! Altxa esku horiek. Nik ikusteko moduan, gora!

(KARMELE izugarri ikaratuko da, besoak lepoaren atzean jarrita telefonoa eskuetan. bira eman arte ez da konturatuko aurrean duena ARANTZAZU dela).

KARMELE: Ai, Arantzazu. Hau sustoa...

ARANTZAZU (barrez): Festa honetan horrenbeste ertzain egonik zerbait kutsatu zait antza, ja, ja, ja!

(KARMELEk ere barre egiten du, grazia egin izan balio lez.)

ARANTZAZU: Hara! Telefonoarekin! Ai, nork esan behar zizun zuri, duela hiru urte, telefonoaren mende eroriko zinenik? “Elektromagnetismoari hipersentsibilitatea...”. Ja, ja, ja!

(KARMELEk barre egiten du, berriz ere, grazia egingo balio lez.)

ARANTZAZU: Baina zertan ari zara hemen hain bakarrik, bada? Hantxe behar zenuen, festan, neska! Kontaktuak, Karmele, kontaktuak. Zuretzat, guretzat, ezinbestekoak.

KARMELE: Bai...

ARANTZAZU: A! Badakizu? Bingenek antzerkira gonbidatu nau, Atxagaren azkena ikustera, ja, ja, ja! Oso pozik dago, ez zuen espero bigarrenez sailburu izendatu behar zutenik. Eta Arantza? Uuu! Begira, Tapia andereak alua miazkatzen dit niri. Hori bai, Iñigito... Ai Iñigito!

KARMELE: Lehendakari?

ARANTZAZU: Ez, Txapelpunk! Nor bestela? Erabat txolinduta daukat Ajuria Eneko gizona; turismoak kontseilaritza propioa izan behar zuela konbentzitu nuenetik nire kuleroak miazkatzen ari da.

KARMELE: Zenbat miazkatzaile! Mingainak dantzan Jaurlaritzan...

ARANTZAZU: Bueno, Andonitxu ere hortik zebilen. Zugatik galdetu dit gainera Andonik.

KARMELE: Benetan, nigatik galdetu du?

ARANTZAZU: Bai, zera! Txantxa, neska, txantxa dela!

KARMELE: A, txantxa...

ARANTZAZU: Huerta Viejak zugatik galdetu, mesedez! Ja, ja, ja! A, azkenean pelukina jantzi du, bai. Ai... eta zuk dena galdu, hemen hain bakarrik...

KARMELE: Ba, horregatik hain justu, Arantzazu. Ufi! Horrelako jende garrantzitsuarekin egoteko, behar bezala jokatzeko, esan nahi dut, alegia... Zera... Arnasa pixka bat hartu behar nuen!

ARANTZAZU: Arnasa?

KARMELE: Bai...

ARANTZAZU: Arnasa!?

KARMELE: Bai...

ARANTZAZU: Karmele, ez zinen yoga eta halako lerdokerien amarruetan berriz ere eroriko, ezta? (Mehatxagarri) Karmeleee...

KARMELE (disimuluan): Ez, ez! Ui, Yoga dio, bai... Bai, zera, yoga ni! Ez, ez. Hementxe... Besterik gabe.

ARANTZAZU: Besterik gabe, besterik gabe... Ba bai! Gauzak besterik gabe gertatzen dira. Topa! (KARMELEk eskuarekin egin nahi dio txin) Ai, ez duzu edaririk... Ba nik bakarrik topa, hala! Hantxe, zure lekuan ez egoteagatik! (Sekulako zurrutada emango dio) Gugatik! (Korroskada botako du eta gero KARMELEri musu emango dio ezpainetan) Zoria irabazleen alde dago beti, Karmele. Ez ahaztu hori. (Etena) Zigarroa bai?

KARMELE: Zer? E... Zera... E... (Musuarekin hain urduri, ez daki zer esan) Bai, bai, bizitza bakarra da! Hala zigarro hori!

ARANTZAZU: Zer?

KARMELE: Emateko zigarro bat, bai, mesedez.

ARANTZAZU: Zigarro bat? Karmele, maitea, hemen erretzea debekatuta dago. Zer esango luke Osasun sailburuak, bada?

KARMELE: Ai, egia da, barkatu.

ARANTZAZU: Barkatu ez! Antsietatea baduzu jan txikle bat edo. (KARMELE txiklea jaten hasiko da) Baina nori okurritzen zaio zigarroa hemen. Tentuz ibili behar dugu, Karmele. Tentuz! Ezin dugu hutsik egin, estropezu egin gabe, lerroan aurrera goaz. Lerroan aurrera goaz! Pasito a pasito Euskadi al infinito. Ja! Ja!

(ARANTZAZUri bere esaldiak grazia egiten dio eta dantzatxo modukoa egingo du.)

ARANTZAZU: Pasito a pasito Euskadi al infinito. Pasito a pasito Euskadi al infinito.

(ARANTZAZUk KARMELE hartzen du biek elkarrekin dantzan egiteko. KARMELE oso baldar.)

ARANTZAZU: Lerroan aurrera goaz! Pasito a pasito Euskadi al infinito. (Dantzaldia moztuz) ¿Al infinito y mas allá? Ja, ja, ja! Trago bat nahi?

KARMELE: Ui, ez, eskerrik asko. Gero, bestela, badakizu, burbuilak burmuinera errazegi igotzen zaizkit eta lelokeriak esaten hasten naiz.

ARANTZAZU: Lelokeria gehiago oraindik?

KARMELE: E?

(Etena.)

ARANTZAZU: Txantxa, neska, txantxa dela! Gure amak txikitan beti esaten zidan, “Arantzazu, alkoholik edaten ez duen jendeaz ez zaitez sekula fio”.

(KARMELEk botila hartu eta dena edaten du.)

KARMELE: Kito. Edan dut. (Botila hutsik bueltatzen dio)

ARANTZAZU: Eta dena edan duzu! Ondo! Jajaja! Badakizu zer esan didan Urkuk? Barre pila egin dut.

KARMELE: Iñigitok?

ARANTZAZU: Bai zera! Horrek ez du sekula ezer dibertigarria esaten. Urku, Urkuluagak, Mundakako alkate berriak.

KARMELE: A, bai! Zer? Turismo konturen bat?

ARANTZAZU: Ia-ia. Nire ezker titiak Mundakako olatu ezkerrak baino dantza ederragoa duela esan dit!

(ARANTZAZU titiarekin jolas egiten du. KARMELErengana gerturatzen da, honek titia ukitzeko gonbita eginez.)

KARMELE: Uiii... Eta arrazoi du...

ARANTZAZU: Karmele, egia aitortu behar dizut. Zu gabe ni ez nintzateke inor izango. Zuri esker ez balitz, ez nindukete Turismo sailburu izendatuko. EuskoGourmeten iruzurraren ostean, zure erreportaje horri esker, kartzela saihestu nuen. (Momentu erromantiko modukoa) Akordatzen zara? Garai horietan txiklea irenstearen beldur zinen.

KARMELE: Ups! Eta irentsi dut!

ARANTZAZU: Benetan?

KARMELE: Txantxa dela, neska, txantxa! Ji, ji, ji, ji...

ARANTZAZU: Asko ikasi duzu nirekin. Asmatu nuen zu fitxatu zintudanean. (Ameslari) Orain, ni Turismo sailburu izanik, eta zu, neure prentsaburu, nire plan guztiak beteko ditugu, bai!

KARMELE: Bai, al infinito y más alla!

ARANTZAZU: Hori da! (Poltsan zerbait bilatzen) Baduzu Visa?

KARMELE: Norako bisa? Nora goaz, bada? Infinitora? Ji, ji, ji...

ARANTZAZU: Visa, txartela.

KARMELE: A, dirua behar duzu. Baina koktel honetan ez da dena musutruk, ala? (Bere txartela ateratzen) Gaizki dabil Jaurlaritza gero, e? Ai, Iñigito...

ARANTZAZU: Ez dut zure dirurik nahi. Ekarri. (Txartela hartuta) Ez dago Visa batekin egindakoa baino marra gustagarriagorik. (Kokaina ateratzen du)

KARMELE (bestea zertan ari den ohartu gabe): A! Gure plan sekretua margotuko duzu. Hori da gure Arantzazu Garmendia, beti lanean! Pasito a pasito Euskadi al infinito.

ARANTZAZU: Tiro bat nahi?

KARMELE (ikaraz, besoak gora): Nola tiro? Ze tiro? Noiztik daramazu pistola, Arantzazu? Ez zara nirekin fio ala?

ARANTZAZU: Zurekin ez fidatzeko arrazoirik izan behar dut?

KARMELE: Ez, ez. Bai zera! Mesedez eta faborez! Ikusi duzu nola edan dudan alkohola. Nirekin lasai asko fida zaitezke, Arantzazu.

ARANTZAZU: Benetan armatuta nagoela pentsatu duzu? (Marra prestatzen)

KARMELE (ARANTZAZU begiratu barik): Ba, zergatik ez... Jihadisten beldur beharbada, ze haietako zenbatek ez zuten, falafela zelakoan, zure txerriki hura jango.

ARANTZAZU: Nire? Gure, Karmele, gure. (Marra sartzen du) Azkenean, zu ere EuskoGourmeten parte izan zinen eta. Ez ahaztu. Kazetari moduan etorri zinen eta orain nire ondoko zara. Egin kargu. Ondorio guztiekin. Sartu.

KARMELE: Nora?

ARANTZAZU: Tori. (Marra ematen dio)

KARMELE: Hori?

(KARMELEk ez du hartu nahi, eta disimuluan, ARANTZAZU koka gordetzen ari dela, marrari putz egingo dio. Gero sudurreko sentsazioa izugarri exajeratuko du.)

ARANTZAZU: Ondo?

KARMELE: Infinitu.

ARANTZAZU: Orduan, orain, bai, Karmele, gure plana.

KARMELE: OK.

ARANTZAZU: Adi. Ez galdu ezer.

KARMELE: Ados. Eee... Grabatuko dut badaezpada ere, igual, ezta?

(KARMELEk, urduri, grabatzeko telefonoa aterako du.)

ARANTZAZU: Grabatu, grabatu, zuk beti dena grabatu behar duzu, ohitura zaharrak galdu gabe. Ja, ja, ja! Tira, harira!

KARMELE (bideoa grabatuko du): Harira. Bost, lau, hiru, bi... ekin!

ARANTZAZU (kamerari pozik): Gure planoa. Ups, plana, plana... Egia esan, asko erraztu ziguten lana eta plana betiko quechuar eta belarritakodun ezkertiarrek. Sekulako mesedea egin ziguten turismofobiaren ergelkeriarekin hasi zirenean, ja, ja, ja! Iritzi publikoak berehala egin zuen gure alde, nola ez. Badakizu nola esaten diodan nik horri?

KARMELE: Nola?

ARANTZAZU: Biolentoen eskularru ikusezina. Hauxe! (KARMELEri ipurdia kolpatuz, eskularrua izango balu lez)

KARMELE: Uuu!!!

ARANTZAZU: Karmele, faborez, ez nire arreta galarazi!

KARMELE: Barkatu, barkatu.

ARANTZAZU: Plana, gure plana! Ea, bada... Turismo sailburu izendatu berri nauten aldetik, egin beharreko lehenengo gauza...

KARMELE: Bai?

ARANTZAZU: Reggaetona berriz ere legeztatu!

KARMELE: E?

ARANTZAZU: Txantxa dela, neska, txantxa! (KARMELEri inguruan perreo dantzan) ¡Con esa curva que me atrapa! Ai, nire Karmele! (Irmo) Turismo sailburu izanik egin beharreko lehenengo gauza, zera da, oporraldi dotore eta garestia. Belaontzian, noski!

KARMELE: Zergatik ez. (Kantari) Quiero montarme en tu velero.

ARANTZAZU: Y hacerte eso, ay, ay, ay.... Ondo! Gero, etxera bueltan gatozenean, gure hirietako alde zaharretara joan eta...

KARMELE: Pintxo pote!

ARANTZAZU: Ez!

KARMELE: A.

ARANTZAZU: …bertako bizilagun guztiak desagerrarazteko.

KARMELE: A! Bai, bai, noski. Doazela Otxarkoaga, Altza edo... Abetxukora!

ARANTZAZU: Hori da jarrera!

KARMELE: Hori da plana!

ARANTZAZU: By the way, turismo pisu bakoitzarekin eskupeko komisioa jasoko dugu, of course. “Business egonaldi laburrak” deituko diogu, zer iruditzen?

KARMELE: Demasa.

ARANTZAZU: Ai! Low cost ostatu, jatetxe, hotel eta taxi gehiago behar ditugu, Karmele.

KARMELE: Apuntatuta!

ARANTZAZU: Game of Thrones-en denboraldi berria sinatuko dugu, Aiako Harrian grabatu dezatela.

KARMELE: Ai, John Snow... Oh my god!

ARANTZAZU: Agurainen Kursaala baino handiagoa izango den Evaristoren ateneoa eraikiko dugu!

KARMELE: Santuaren omenez?

ARANTZAZU: Zer diozu? La Polla Recordsek Mecanok baino diru gehiago ematen du jada.

KARMELE: Salve Regina!

ARANTZAZU: Mater misericordia! Mundakan erosi nuen lur sailean Urdaibaiko Guggenheim irekiko dugu.

KARMELE: Aha. Puppy eta guzti?

ARANTZAZU: Puppyna! Feminismoak asko saltzen du! Eta, by the way, hotel erraldoia irekiko dugu Urdaibaiko hegaztien interpretazio zentroa den leku absurdo horretan.

KARMELE: Ondo.

ARANTZAZU: Gure bilera sekretuetan aipatu bezala, ezertarako balioko ez duen abiadura handiko tren horren trenbideetan, turistentzat tren txu-txua antolatuko dugu.

KARMELE: Txuuu-txuuu!

ARANTZAZU: Hori guztia zure izenean egin beharko dugu, noski.

KARMELE: Nola?

ARANTZAZU: Tira, zure amaren izenean dagoen fundazioaren izenean.

KARMELE: Arantzazu, gure amak ez du fundaziorik.

ARANTZAZU: Hori zuk uste duzuna da, ja, ja, ja! Zertarako sinatu zenituzten atzo paper horiek guztiak?

KARMELE: A...

ARANTZAZU: By the way, fundazio horrek Ibaizabal garbi dagoenaren paperak sinatu eta argitaratuko ditu. Horrela, Fragak Palomaresen bezala gure Juan Marik errekan bainua hartuko du lasai!

KARMELE: Ai, gure sirenita!

ARANTZAZU: A, eta, by the way, bizkaitarrak pozik edukitzeko Guggenheimera gonbidatuko ditugu hogei urtean behin!

KARMELE: Ondo...

ARANTZAZU: Gipuzkoarrak Aquariumera... Eta arabarrak?

KARMELE: Arabiarrak?

ARANTZAZU: Arabarrak!

KARMELE: Artiumera!

ARANTZAZU: Bai, zera! Errioxako baso erdi ardo bana, eta pozik.

KARMELE: Ona! Ona! Eta nafarrei?

ARANTZAZU: Horiek ez dira nire konpetentziapekoak.

KARMELE: Egia, egia, sorry.

ARANTZAZU: Baina beharbada... Nafarroa erosiko dut! Bai. Izan ere, Bera asko interesatzen zait. Barojatarrena askoz gehiago esplota daiteke. Eta sanferminak, zer esanik ez. Ai, eta Lesakan Julian Iantzi’s Txiki Park eraikiko dut!

KARMELE: Mutxo! Eta Xiberoko maskaradak komertzializatu, e?

ARANTZAZU: Argia zara, Karmele, argia! Hau ospatu beharra dago. Xanpain botila berri baten bila noa. (Badoa)

KARMELE: Ondo, ondo. Zoaz. Nik ere hartuko dut tragoxka bat. (Telefonora azkar)

ARANTZAZU (bueltan): Karmele.

KARMELE (sustoa hartuta): Esan...

ARANTZAZU: Zu... Zoriontsua al zara?

KARMELE: Oso, Arantzazu, oso. Zure aldamenean egoteak oso zoriontsu egiten nau.

ARANTZAZU: Orduan ez didazu balio!

KARMELE: Nola?

ARANTZAZU: Gomendioa eskatu nahi nizun, baina jende zoriontsua oso psikologo txarrak zarete. Banoa! Champagne, s’il vous plait! (Badoa)

(ARANTZAZU gelatik atera bezain pronto, KARMELEk telefonoa hartu eta grabatutako bideoa bidaltzen hasiko da. Garailearena izan nahi duen oso barre urduria botako du KARMELEk, luzea, eldarniotxoak jota lez.)

KARMELE: “Eta zu, zoriontsua al zara”, Arantzazu! Ja! Akabo zuretzako zoriontasuna. (Telefonoari urduri begira) Horra Karmele Fernandezen mendekua. (Barre eroa berriz ere) Cargando... cargando... Cargando letxes iristea nahi dut, coño! (Telefonoa begiratuz pozik) Toma! Double check. Badago, jaso du! Badaezpada ere ziurtatu behar dut. (Deitzen du) Josu! (Interesgarriarena eginez) Ikusi al duzu bidalitako pelotazoa? Josu? (...) Eskegi ez dit, bada! A ze nolako zarata zuen... Jendilaje inportante hau festetan beti, seguru... Eta hortxe, benga paki palla, denak platinozko sudurrekin! Niri ere amak txikitan halako jendeaz ez fidatzeko esaten zidan ba. (Pozik) Ai ama! Ezin dut sinetsi. Kito. Badago!

(KARMELEk ezpainak margotuko ditu garaile sentsazioaz. Segundo batzuetara ARANTZAZU arrapalada bizian sartu arte. Tragiko dator, oso tragiko.)

ARANTZAZU: Ai, Karmele! O, Karmele, nireak egin du! (KARMELEren besoetara botako da) Karmele, zergatik niri, zergatik niri? Guri!

KARMELE: Zer duzu?

ARANTZAZU: Norbaitek azpijokoa egin dit. O! Niri!

KARMELE: Zer...?

ARANTZAZU: Prentsak gure plan sekretuaren berri du...

KARMELE: Zure plan sekretua...? (Garaipen keinuak besteak ikusi gabe, haria jarraitzen dio) Ai, ene... Ez esan, bada!

ARANTZAZU: Bai! Nork hondoratu nahi nau? Nork!?

KARMELE: Ai... Arantzazu...

ARANTZAZU: Nireak egin du oraingoan, benetan eta betiko.

KARMELE: Benetan eta betiko? (Gero eta alaiago) Ai, ai... Zaude lasai.

ARANTZAZU: Akabo nire erreinua! Kaput! Den-dena dakite orain!

KARMELE (oso pozik eta ezkutuko garaile): Lasai, lasai...

ARANTZAZU (KARMELEgandik pixka bat aldenduz): Gure taldeko norbait izan da, inguruko norbaitek filtratu du. Ziur naiz. Inoren susmorik, Karmele?

KARMELE: Ai, txika, ba orain holan, ba ez, ez.

ARANTZAZU (berriz ere tragiko besarkatzen du): Kabroi zikinak.

KARMELE: Oso kabroiak! Eta oso, oso zikinak! Eta... eta...

ARANTZAZU: Eta urdea! (KARMELEgandik aldenduz) Astakirten hori!

KARMELE: E?

ARANTZAZU: Zu!

KARMELE: Ni? Baina... Zer diozu?

ARANTZAZU: Mendekuan hartu nahi ninduzun, ezta, inuzente horrek?

KARMELE: Zer mendeku...?

ARANTZAZU: Oso jolas arriskutsuan sartu zara, Karmele.

KARMELE: Ze jolas?

ARANTZAZU: Lehen ere esan dizut: zoria irabazleen alde dago. Horretarako etsaiaren ahalik eta antz handiena eduki behar da. Baina zu, maitea, nigandik oso urruti zaude, Karmele, oso! Beste planeta batean! Gure elitea zugandik milioika argi urtera dago.

KARMELE: Ai, Arantzazu, baina ze planeta eta zer argi urte? Zu, zu...

ARANTZAZU: Zu, zu, zu... Zu ergela! Ez duzu sekula ikasi behar, ala? Ez al dizute ezertarako balio izan nirekin emandako hiru urte hauek? Mila eta laurogeita hamabost egun, badakit...

KARMELE (pozik): Ai... Zuk ere kontua atera duzu, Arantzazu? (Disimulura buelta) E... Baina ez dakit zertaz ari zaren, e?

ARANTZAZU: Ohartuko ez nintzela pentsatzen zenuen, ala? Ez duzu maila ematen, Karmele, zuk ez. Hau ez da zure liga. Halako zerbait egiteko harrizko bihotza eduki behar da!

KARMELE: Xanpain gehiegi edan duzula uste dut...

ARANTZAZU: Ez nahikoa, ordea! Bertan kaka egiteko galtzak soinean nik dauzkat hemen, entzun!

KARMELE: Zer diozu?

ARANTZAZU: Ustekabeko enbidoa egin nahi zenidan!

KARMELE: Nik ez dakit musean jokatzen...

ARANTZAZU: Ixo! Norekin eta Josurekin! Ostiralean jaio nintzela uste duzu, ala?

(ARANTZAZUk bere telefonoan Josuri bidalitako bideoa erakusten dio KARMELEri.)

KARMELE: Arantzazu, benetan, nik...

ARANTZAZU: Zuk hobe duzu isilik egon, Iñigito bera baino kaiku handiagoa zara eta. Josu zure alde jarriko zela uste zenuen ala? Familia baino lotuago gaude gu.

KARMELE: Arantzazu... Barkatu! Ez nuen egin behar, ezta?

ARANTZAZU: Azkarragoa zinela pentsatzen nuen.

KARMELE: Berarekin konpintxatuta zaude ala?

ARANTZAZU: Konpintxatuta!? Ja, ja, ja! Nork erabil dezake halako hitzik, arren! Konpintxatuta... Hara, Karmele, ertzainei deitzea nahi? Lagunak ditut, badakizu.

KARMELE: Ertzainei? Zertarako?

ARANTZAZU (KARMELEren poltsatik koka ateratzen): Esango diet: “Arakatu emakume honen poltsa. Kokaina dauka. Ez nuen berarengandik hau espero. Karmele Fernandez du izena eta ez dut uste abokatua izateko dirurik izango duenik, izan ere, kaleratu berri dute”.

KARMELE: Baina...

ARANTZAZU: Bai, zure poltsan gorde dut, bai. Beste zabor guztiarekin egiten dudan bezalaxe. Zure poltsa nire zabortegia da.

KARMELE: Arantzazu, barka egidazu.

ARANTZAZU: Ixo eta igo, igo hona gora. (Aulki baten gainera igotzera behartuko du) Igotzeko! (KARMELEk agindua beteko du) Ikusten duzu? Igogailuzainak zioen bezala, goitik dena ezberdin ikusten da, ezta? Zure modukoak, galtzaileak, errazegi jartzen zarete amildegiaren ertzean. Bultzada fin batekin, putz eginez soilik, betiko eroriko zinateke amildegira! Hori nahi duzu? Bultzatuko zaitut amildegira betiko eror zaitezen? (Aulki gainean dagoela KARMELE astintzen du) Hori nahi duzu, ezta? Bai! Erori! Erori nahi duzu betiko! Amildegira! Ja, ja, ja, ja, ja, ja! (Astintzeari utziz) Nondik eroriko zara inora igotzeko gai ez bazara. (KARMELE dardara batean, goian) Hori nire lekua da. Jaitsi hortik derrepentean! (KARMELEk agindua betetzen du) Lurrera. Etzan. Etzateko, hortxe txakur txiki bat bezala! (KARMELE lurrean etzanda, ARANTZAZUk oina gainean) Hori bai, horixe da zure lekua. Duela hiru urte eraiki nizun hilobia, eta neurea da kontrola, ados? (Etena) Ez dut ezer entzun. Ados???

KARMELE: Bai...

ARANTZAZU: Ondo egoten da hor, ezta? (Etena) Ondo egoten da!?

KARMELE: Bai...

ARANTZAZU: Esker txarrekoa zara gero... ez dut zure eskerrik entzun.

KARMELE: Eskerrik asko...

ARANTZAZU: Ez da gauza asko. Eta orain esan, errepika ezazu mila aldiz: Arantzazuk dauka kontrola. Ea... Arantzazuk dauka... Errepikatzeko!

KARMELE: Arantzazuk dauka kontrola... Arantzazuk dauka kontrola...

ARANTZAZU: Ja! Ja! Ja! Tira, zutitu!

(KARMELE ikaraz beterik zutituko da. ARANTZAZUk soinekoa atontzen laguntzen dio, lagunkiro antzean. Musu ere emango dio.)

ARANTZAZU: Eta orain bai, maitea, ekar iezadazu xanpain botila bat, mesedez. Hotza. Oso hotza nahi dut.

(KARMELE badoa, burumakur.)

ARANTZAZU: Geldi, merke trefe! Geldi hor! (KARMELEk geratu eta eskuak altxatuko ditu hasieran bezala) By the way... Badakizu zein den nire hurrengo jomuga? (Isilunea, KARMELEk negar egiteko gogoa baino ez dauka) Esan. Badakizu?

KARMELE: Ez.

ARANTZAZU: Off the record esatea nahi? Ja, ja, ja! (Etena) Nire hurrengo jomuga Bakearen Nobel saria da. (KARMELE badoa berriz) Nork esan dizu mugitzeko? (KARMELE berriz ere geldi) Lortuko dudala uste duzu? Bakearen Nobel saria neureganatuko dut, Karmele?

KARMELE: Ez dakit…

ARANTZAZU: E!? Ez dut merezi, ala?

KARMELE: Bai, bai, lortuko duzu, noski.

ARANTZAZU: Horixe lortuko dudala. Orain bai, zoaz lasai, polit hori. Ekar iezadazu xanpain botila hori, “mesedez eta faborez”. Hotza. Oso hotza nahi dut. Izan ere, ez dakit zein artikulu super interesgarritan xanpaina epelduz gero burbuila guztiak galtzen dituela irakurri nuen, eta nik burbuilak burmuinean dantzan nahi ditut, ja, ja, ja! Tira, zoaz! (KARMELE mugitu ezinik dago. ARANTZAZUk goxo antzean) Joateko xanpain horren bila, maitea. (KARMELE lekutik mugitu ezinik dago, izoztuta, galduta. ARANTZAZUk zakar bultza egingo dio) Joateko!

(KARMELE oso ahul eta ia estropezuka ateratzen da.

ARANTZAZUk guztiak metrailadorea lez nazkaz begiratuko ditu.

Telefonoa piztuko du. Pantailan ARANTZAZU GARMENDIA bera ageri da, irribarrez.)

PANTAILAKO ARANTZAZU: Kaixo, Arantzazu... Oso guapa zaude gaur.

ARANTZAZU: Baita zu ere...

PANTAILAKO ARANTZAZU: Eta? Zelan doa dena?

ARANTZAZU: Dena bere lekuan dago... Ja! Ja! Ja!

(Iluna.)

Hitzostea

Bada ttikirik Bilbon

GAIZKA SARASOLA

      Liburu hau osatzen duten testuak Gilkitxarorentzat propio idatziak ez badira ere, zaila egiten zait Galder Perezen antzerkigintza irudikatzea Gilkitxarotik aparte. Hamaika herri ttiki eta auzo handitan ibiliak dira Ane Zabala eta biak, bertze hainbat taberna, gaztetxe eta ganbaratan beraien lanak eskainiz. Hainbertzetan ikusi izan ditugu ailegatzen beraien bisera deigarri, zapatila koloretsu eta jarrera “irekiarekin”. Horrek egin izan ditu deigarri batez ere jende zenbaiten begietara.

      Egia erran, erraz atzeman ohi dira “teatrokoak” herriko tabernan dauden gainerakoen aldean. Batzuetan iduri luke, herri eta auzoetara ailegatzeko momentuak antzezlanaren lehen agerraldia izan beharko lukeela. Eta imajinatzen hasita, ez zait zaila suertatzen Galder eta Ane pelikularen bateko eszena batean irudikatzea, herri galduren batera iritsi berri diren bi pertsonaia hiritar, kosmopolita eta nabarmenen paperean.

      Agian horregatik, Galder normalean “ez-lekuan” zegoenaren sentsazioa izan dut aunitzetan. Begira zuen jendearentzat arrotz. Bilbotarra izanik bera, herri ttikietako taberna eta ganbaretan ikusi izateagatik dela pentsa nezakeen; baina antzeko sentsazioa izan dut Bilbon bertan ere. Han ere arrotz sumatu izan dut. Zoritxarrez, ez da hain harritzekoa hori ere, antzerkia euskaraz eginik eta bere antzerkigintza ezagututa… Bilbon ttiki izatea.

      Eremu ttikiak, espazio itxiak gustukoak ditu Galderrek. Beharra dohain bihurtzen jakin izan du. Normala, beraz, lan honetako hiru “geltokiak”, sauna bat, erietxe bateko gela bat, eta bulego bat izatea. Eta espazio itxi horretan sartu ditu bere pertsonaiak. Eta iduri du, hiru lanetan bere pertsonaietako bat bederen “ez-lekuan” legokeela; Galderren beraren antzera. “Ez-lekuan” dago Jesus, “ez-lekuan” gidaria, eta “ez-lekuan” Karmele. “Ez-lekuan”… edo deseroso behinik behin.

      Baratze baten erdian dagoen aulkiak bezala, “ez-lekuan” dauden objektuek arreta eta kuriositatea sortzen dute guregan. “Ez-lekuan” dauden gauzek, jendeak, hitzek… Seguruenik, informazio baliotsuagoa eskaintzen digute horrelakoek, bai espazioari buruz, baita bertan bizi edo bertatik pasatzen den jendeari buruz ere. Eta horretan da abila Galder; arreta bizten.

      Umorea eta algara ausarki erabili ohi ditu Galderrek bere lanetan. Liburu honetakoetan baina, normalean baino giro lainotuagoa erabili duela erranen nuke, normalean baino biluziagoa. Bere ohiko lanak barrearekin mozorrotuagatik, sakonean ere badute minetik. Umorea eta mina. Antzerkiak eta bizitzak umorea beharrezkoa dute. Mina, mina berezkoa da. Eta berezkoa du Galderrek antzerkia. Berezkoa da bera. Horregatik izanen da, beti “ez-lekuan” egonagatik ere, inoiz ere ez dagoela lekuz kanpo.

      Ttikia da Bilbon, baina handia da gure herrietara ailegatzen denean, inportantea gure artean izatea. Beti lortzen duelako jendearekin konektatzea, ikuslegoari atentzioa ematea. Izan gaztetxe, taberna edo ganbara batean… adarretatik zintzilik dagoen astronautaren moduan.

Biografia

Galder Perez (Bilbo, 1975)

      Kazetaritzan lizentziatua eta Arte Dramatikoan diplomatua. 1993. urtean Gilkitxaro antzerki taldea sortu zuen. Talde horren hainbat lanetan parte hartu du. Besteak beste, Honolulu, leku bat, 8 begi, Adarretatik zintzilik, Edorta Jimenezek idatzitako Mirande Kabareta, Gaizka Sarasolaren Urak ttiki dire edo ETAren agiri bulegoa lanetan aktore izan da.

      Antzerki idazketan enkarguzko lan asko egin izan ditu, komediak eta famili antzerkia bereziki. Bestelako lan batzuen artean azpimarratzekoak dira Su txikian euskal gatazka konpontzen laguntzeko eman ziren elkarrizketen inguruko antzerki dokumentala eta Fausto, herritar eredugarri Pabellón 6 Antzerki Laborategian idatzi eta zuzendutakoa.

      Antzerkigintza eta irratigintza tartekatzen ditu. Irratian ohiko komunikazioa lantzeaz gain, fikzio eta irrati-antzerkian dihardu, uhinetan dramatizaziorako bide berrien bila.