Zainetan murrailak

JOSE LUIS OTAMENDI

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 2000 Jose Luis Otamendi

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2000ko urria

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Ene herriko plazak arku asko ditu

eta hala ere

bere begi goibeletan ez da inor galdu

arku asko ditu

eta behin ere

ez dute aurkitu

ziba gaztearen buruko txintxeta

Babelgo dorrearen behea

ene herriko plazak arku asko ditu

bere habe artean haurren jolasa gordetzen du

Ez diot inori

amodioak tolesteko gomendiorik egin

itsasora bota eta uhinek zizelkatuz

bekoki nekatu bateko hondartzan erein zitzaten

ez diot inori esan

zoriona ezki-hosto erorien artean deitzeko

inoiz ikusi badut ere arnas estuka paseatzen

oraino ez dut ikasi

amodioa ondo tratatzen

tratuak egiten zorionarekin

beti saiatu naizen arren horizonteari poema batez traba egiten

Hire ahoan kokatuko diat hagina

hire burmuinean eskua

hire begietan irudi hauskorra eraikitzen hasiko nauk

hire gauaren atzean

            eta hasiko gaituk hizketan

            hizketan berriro

            berriro hizketan

            isilik egoten ikasiko diat

            eta hitz besarkatuen artetik

            aterako diat hiretzat

            —alehop—

            hiretzat akuri txuria

Zeruak beltzez mintzo dira egunotan

nik hitz batzu

fereken labean mamiturikoak

zorion dzangada eskainiko dizut

unetik unera

porrot egitearen samina

eta begi ilunak eskuetan ditut

leihoak bezala gauari lotuta

nik agur bat

zeruen hizkera aldatzeko grina

poematxo baten aterpe beroan

zubi eta kaiak eraikiko ditut

kaiuz ehunduta arratsa

Atzo

bihotzean

izar bat lehertu zitzaidan

atzo

sabelean

amets egin zen gorputza

atzo

begietan

ahantzi zitzaizun zerua

atzo

ezpainetan

loratu genuen biharra

Gaur ez zaitut ikusi

ez didazu deitu

eta orduak zurekin bezala eman ditut

gaur

maitasunaz

heriotzaz hitz bi egin dugu

eta gelan tximeleta eri bat sartu zaigu

gaur

euria egin du

gaur ez zaitut ikusi

ez didazu deitu

eta orduak zurekin bezala eman ditut

Bihar helduko natzaizu

goiza urratzera

gaua orraztera ene eskuekin

bihar helduko natzaizu

pena ehizatzetik

laztan ikastetik zure behakora

bihar helduko natzaizu

gogo zaharrenekin

leiho zabalekin bezperatik

bihar helduko natzaizu

uda ozenetik

negu isilera bion gorputzekin

Bizitza

kafetegietatik aterako balitz kalera

berriro ikustera bere garaipen totela

ikusiko luke

lokomotora bat desio erditik

kez betetzen gogoak eta

bihotzak

keramika apurren gisa leihotik botatzen

eta denbora ahalketsu egin den ordua

eta airea etenez josia ikusiko luke

non gizasemeak erratzen bait dira

Nora beha nagoen

zer behatzen dudan

urdail horretako har habi horizta

                          zure heriotza

zer behatzen dudan

jainko gabeko garizuma

Har nazan

arrats odolduko hodei bizia

itsatsiak dizkinat egunak haurtzaroan sorginak bezala

eta asfaltoa ez dun karameluzkoa

eta gizon hura uste bezain ona

etxea ustelez erortzen ari dun

eta ez gidoigileak gura zuelako

maite haunat

behar bada baikor egingo naun

hiretzat

euri leuneko goiz triste horretan

Baneki

herdoilezko arrosa egiten

baneki

tintaz egunsentia pintatzen

baneki

aho hiletan ezpainak berpizten

baneuka poesia

malko bat bezala isuriko nuke

Gaua begira dut

leihoko argiaren kontra

teilatua besarkatuz

amodio bat

farol itzalien altzora

            ez zaitezela joan

            ene maitasun guria

            dama beltzaren eskutik

            ez zaitezela joan

            jira eta jira dama beltzaren etxera

zatozela hona

haizea bultzaka erregalatzera

izarren azpitik nigana

leihoa zabalik zatozela hona

ilunpetan ferekatzera

Hil dira

arrosaz eginiko hesiak

esku epelik gabe

hil dira

ene gerrateko zaldiak

zaldunik gabe

hil dira ametsak

orain denbora kristalezkoa da

Nik izen bat dut

eta ez naute hartzen bere besoetan arratsek

ez didate deitzen

nik itsulapikoa

eta irri ibaiak pasadan

amets bat auto baten kurpil beltzetan

nik izen bat eta

agonia asko keinu banaletan bituak

nik desioa eta

zain guztietatik murrailak

Ez da nahikoa izanen musu bat

munduko itsaso lohituak iraungitzeko

ez da oihu bat aski izanen

indar sortzailetaz sinesten hasteko

gutti da arratsa besoetan hartzea

gutti da ortzadarra

enamoratuak guttiegi gara

Nor hil den ez dakit

hil dela dakit bakarrik

agian

zeu izango zinen

hitz baten belardi beltzetan

Buruan

historia osoko asesinatzeak dabilzkidanean

irudikatzen zaitut eta

zu ere ez zara salbatzen

Sor zitekeen izar bat zare bularreko ikaran

kristalezko doinua zure arnasetik

eta sabelean jario mantsoa

eta zangoetan irribarrea

zementoak harriz egina dela baleki

maitasunak hutsune itoez

eta farolen keinuz arratsak

desio pilatuak orbelen gisara

behako gardenen aintzina

bi minuturen mugak elkar kolpatzea

zerua ausikika

Errusiako estepetan aurki zaitzaket biluzik

haize hotzaren besoek kolpatua

lastozkoak bailiran zure soinadarrak

eta adatsa

honuntzago bilatu nahi zaitut

tximinia herdoilduak eta

mendiko harkaitzak

kaiu ajatuak lekuko direla

maitasuna ez bait da gaua izendatzea

gauean sartuta ilunpea izatea baino

ez bait da arrosa biltzea

heriotza urez oinaze apaina bihurtzea

nik hemen nahi zaitut

ene eskuen dardar artean zarena

orduen mugetan hara eta hona kontrabandista trebea

nik hemen ukitu

sutsuki desiratzen zaitut

nik hemen maitale hondogabea behar dut

Harri bat jaurti dut hiriko bihotzera

hotsa ez zen hotsa

formol hasperen bat itota

           isil oinorderik eza

Nori utziko dizkiok

inork erregalatu ez dizkian besarkadak

eta nori amestu huen egunsenti hura

gehienez ere gauari zapata zahar batzuk eta

alkohol usaina

behin entzun huen doinua eta

puta eder baten ezpainen marka

gauari utziko dizkiok

erreumak jotako hire hatzak eta

arnasik gabeko sabela

gauari utziko dizkiok bidean ikasitako hitzak

eta zimurdurak hasi zireneko zerua

gauari utziko dizkiok guztiak

hark bakarrik zekizkik eta estaltzen hilotzak erabat

Esan bazenit lore haiek ez zirela lehertuko bizira

gau hura maitasunaren azkena

ilunezko obusen pean hilen ginela

ez nituzke hondar aleak bilduko

ez nituzke bortxatuko malko bariko gogoak

esan bazenit haizea gure murmurioez ahitua zela

biola piano eta tronpa oro larru bizitan jarrita

ene bihotzean sortutako esperantza hari bakoitzetik urkatuko nuke

amorruz maite nituen eta

Nerea eta nere arbaso haustuen historia

pauso geldiroz dakart gogora

leku orotan dantzut belardi gabeko ezkila

eta hodei iraunkor baten lantua

pertsona ilun andanak somatzen ditut

urte ta mendeen tolesduretan

beldurraren menpeko hegada urduri bat

eta uste gabeko amiltzea

hala datozkit estutzen nauen katea

nahi eta ezinez josia

traizionatzen dut aldika

traizionatzen nau aldika

inoiz ahantzi ere egin nau

       egin dut

       aske denaren planta

Zure begietan kausitu ez badut

egunsentia

hil nadila

zure ahoan etzango ez badira

kalatxoriak

hil nadila

zure bekokian ernetzen ez bada

ostarkualako pentsamendurik

hil nadila

zure gorputzean paseatuko ez banaiz

ilunabarrero

hil nadila

nire bihotzean lekurik ez badu

haizearen murmurioak

zu gabe hil nadila orain

Hi ez haiz maitasun naufragio batetako hondakina

uhin ahalketsu batzuk

leunkiro hondartza isilera eramana

hi ez haiz haizeak jipoitzen dirauen bandera

odolezko amets artean

ezer landatzeko utzi gabe hila

hi planeta bat haiz

ta ondotik erortzen zaizkian izarrak

aurki ezinak dituk unibertsoko zokoetan

hi planeta bat haiz

eta hemen zitzilik

kontaezinak dituk isladatzen hauten ilargi urdinak

hi planeta bat haiz

eta higan zegok paisai euritsuen portua

Ez baletor inor

ene bihotzean hilgo

ene odoletan

lirateke desio antzuak

ene arnasa zarpail

ene azala ito

mirail kraskatuetan begira

eta zu bazatoz

eta hi bahator

untzak lotzen banau murrailera

harri

       belar

               zuku izanen naiz

maitasun zaharren bat mamitzeko

Bizitza

arrosa zauritu bat balitz

denbora kantari emanen nuke

zugatik hodeiak ohostuko nituzke

eta amets hordi batekin lo egin

bizitza

arrosa zauritu bat ez da

herdoila eta irrintzia nahasten zaizkit hemen barrena

eta aireari esaten maitea maitea maitea

Hain maite ez balitz ere

egun hau

ilargi arrosa batekin

badoa kalean behera

eta hik pozik

esanen duk ordua

eta hik

ezer jakin gabe

aitortuko duk gaua

eskainiko diok azkenik beste masaila

Maitea

itsasoan ura ari da gora eta behera

arroketan haizea etzan da

gure maitasuna hareazkoa da

arratsez

hodeiez

besarkada sutsuz egina

gure maitasuna besteena bezala

ederra

apala

minbera

gure maitasuna besteena bezalakoa da

amaitu egingo da

Hiri emanen dizkinat

nire ordu bakartien etekin zimelak

emanen dizkinat baita ere

noizbehinka isuritako grinaren atalak

eta ferekak igande arratsetan

eta bi eskuekin agur herabe bat

hiri emanen dizkinat hileroko nire gauzak

Sinetsi dezaket

              hodei hura

              jainko onaren ile sorta grisa

              zure begietan Sinbad eta Ulises elkartzen direla

              maite nauzuela

sinetsi dezaket

              heriotza astiro

              nahigabe bezala etorriko dela

              eskutik hartuta bereganatzera

sinetsi dezaket

              odolik edo

              igurtziren batzuk

              bizirik iraungo dutela

              bihotzen bateko orri horiztatuetan

Zuk esan zenidan

bizitzari egiteko leku betazaletako tartean

eta ureztatzeko neguko orri zuriak

zuk eman zenidan

kristal atzetik gogoa ateratzeko manera

eta krabelina behar nuenean

Maitasun gauetan laztanak bezala

galderak

ferekak

galderak gauari

marmorezko hitzak bihotz gorrietatik

ametsen erditik bularrak sabelak

eta hatz baten

aurren ukimena

eta gogo baten

lehenbiziko eskea

begien artean itsaso gazia

eta horizontea helgaitza

bi esku

bi esku

hamar hatz ditut

eta begi banatan gaua

Horiz

berdez idazten dut arratsa

erortzen zaidanean kapel bat bihotzera

eske urdinez betea

harkaitz gaziz gainezka

                       beti nabil idazten

unerik apalena hitzetan gatigu nahiz

kaleko bazterretan

      tabernan

      lagunetan ondoren isiltzeko

metaforak ahantzita

elipsiak ardo batek itota

eta horiz eta berdez idazten dut arratsa

idazten ditut gauak

hodei baten ahoa

idatziz dut jarraitzen

idazten naiz ahituko

auto-seinale gabeko hizkuntzetan barrena

horiz

telefono minenak zenbaki gehiegi du

berdez

hosto batzu eta zu

Ene ezpainetan kokatzen diren arratsek

ez dakizkite emeki iraungitzearen onura

izarren ura eta zu

gertu zaudela

ene ezpainetan habitzen diren hodeiek

ez dute entzuten ene gogoeten zama

itsaso zaharra eta ni

hor dabilela

ene ezpainetan hilaurtzen diren kaleek

ezin ikusi zoru grisean etzanda mina

esku ito bat eta gu

pasa ginela

Egunak ez dira behin baizik esnatzen

ta argi egiteko urrunegi zaude

itsasoa hor dabil ametsak dantzatzen

eta izar bat

eta izar bat biztu da kalean

nondik nora joan etxerik ez badut

gaueko lurrunek gogoz hartu naute

galdu zen laztan bat bilatuko dizut

eta izar bat

eta izar bat biztu da gauean

kaleak iluna soilik du ematen

eta bazterretan desioak lo daude

haizeak teiletan dihardu kantatzen

eta izar bat

eta izar bat biztu da zeruan

egunak ez dira behin baizik esnatzen

eta ene bihotza ez da inoiz lokartzen

zutaz maitemindu zuen gaumin batek

eta izar bat

eta izar bat biztu da gurean

Gogoratuko duzu heriotzak zuen masail horia

gelako itzal ketsuan

agure eta amona aulki marroietan

bete beharrekin jarrita

korridorean zoru freskoa

pauso ahul batzuen azpitik

eta negar pixka isilik

haurraren bideak leuntzen

bi koadroetan arbasoak

denbora hatzetan balego bezala

eta behakoak orman erhailak

edo ezpain gorrien puzturan

jendetza triste marmarka

besarkadak eta intzentsua

pertsonen joateaz solasa

eta bihotzean gorde ezin lurrera zeramaten kaxa

eskaileretan beheruntz baldar

karreran

kalean

airean

             geldiro kanpaiak

             haurtzaroa iheska

             arropa beltz haiek

             ta atea itxi zuteneko danbada

Erre egingo lirateke nire ezpainak gaurik ez balego

itsasoa ito arrainik ez balu

ortzea itzali hegaztirik gabe

bakardadea neuregan ez balitz ezingo nioke inori eskaini

ihes egiten diodaneko besarkada sorta

ta irribarrerik ez luke sortuko zu kausitzeak egunero

ez nuke zure isiluneekin ametsik egingo

ez nituzke jalgiko maitasun poemak oren nagien lekuko

bakardaderik ez baneuka

izarrak ez lirateke jaitsiko nire leihorantza

eta ene ezpainak erre

erre egingo lirateke gaurik ez balego

Erresuma honetan debekatua da amets egitea

     kristalak beso guriak zauritzen hautsita

     irribarre ahul bat horiztaturik hiltzeko euriak

     zoruko grisean negarraren plantak egiten

     txikle paperetan idazten dolumin txartelak

eta eskuetan ezpatarik ikatzik ez daiteke agertu ukitzen ditudanean

orbela lurretik hartzean ez dira hunkitzen hori deritzazun arren

eta nik

     euriaren pean musukatu ditut zazpi buruko herensugearen ezpainak

     zuen primua zena paperontzi bete batean hilik kausitu dut

     ekarzak honuntza txanpaina

eta halan doaz orduak

ostarkua eta aluak hartxintxarrez betez

eta halan doaz gizasemeak

undina zahar baten altzoan tarteka-marteka erortzen direla

     ekarzak honuntza txanpaina

Maitea hitz bi

logura dut eta

nire ordez oroitu

desertuan galdurik dabilen gamelu zahar hura