Keinura itzuli

ELENA OLAVE

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.eus/ebook

© 2022 Elena Olave

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2022ko azaroa

Edizio hau: 2022ko azaroa

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.eus

                Webgunea: http://susa-literatura.eus

Keinura itzuli, keinu motzera, interes bakora.

Gaia IV,
CHANTAL MAILLARD

DESKRIBAPENA

Apur batzuk soilik bil ditzake eskuak.

Ardura zaizkionak beti dira berdinak.

Metaturiko arrastoekin jolasean ari da

konposizio ezberdinak sortzeko saiakeran,

agerikoa ez denaren

zurrumurrua gorde guran.

Lerro hauetan

oraindik ezin da jakin

zelakoa den inbokatzen duen eskua.

Bizitza oro bada gure bizitzari erreferentzia

espero dut berbaren bat uztea

inor babesteko gai dena

oroitzapenek hartutako arrats ezatseginetan.

Poesiaren funtzio soziala,
JUANA BIGNOZZI

NEGU HASIERAN

Badira gauak, eta zuk badakizu,

zeinetan gorputzak uzkurtzen diren

izarek, mantek eta haien pean

ezkutaturiko azalek

bero nahikoa eskaintzen ez dutelako.

Luzeegiak diruditen ordu horietan

hatzen punta-puntatik desagertzen suma daiteke

eternoa nahiko genukeen unearen testura.

GUTUNA

Zenbatzen hasiz gero

berrehunetik gorakoa izan daiteke

nekatuta bizitzeak oztopatu dizkidan

ez-idatzitako poemen inbentarioa.

Arrazoia zenuen esan zenidanean

Ann Walkerren nortasun iguala nuela

Anne Lister performatzen saiatu arren.

Inor begira ez dudanean

telazko zapietan estaltzen dut neure burua

urtaroak ahalik eta arinen igaro daitezen,

ezin naitekeelako soilik

kontzeptu gisa existitu.

Gaur ere hamaika poema utzi ditut idatzi gabe

apatia honek ez baitu aukera handirik ematen

izen guztien izanak ezagutzeko.

AHAL IZANEZ GERO

Nik ere abestu nahiko nioke

humoreen eraztunari

esadan zer sentitzen dudan,

eskuak dardarka

jartzen dizkidan sentsazioa

deszifratu ahal izateko.

Galdetu nahiko nioke ea

presio atmosferikoak eta ilargi aroek

egiatan baldintzatzen duten

begiratzeko modu zehatzegi hau,

dantzari bizitzeko gurari basa.

Ahots honen hondakinak

ukitu arte kantatu nahiko nuke,

isilarazitako oro

lurreratu ahal izateko nolabait.

AMETS BATEAN

Eskailera batzuk igotzen ikusi zaitut

kristalezko pasabide batetik

irribarretsu eskua jaso eta

basoko adar biluzien artean desagertuz.

Neguarekin batera txoriak

etorri zaizkit agurtzera,

doluminak eman eta ezer gutxi egitera,

ezer gutxi berregin daitekeelako

ulertzeko ezintasuna gailentzen denean.

Elurra ari du.

Izotza hedatzen hasi da bailaran.

OTSAILEKO ARGAZKIA

Suntsitutako landa baten erdian

deskantsurako toki bat eraikitzeko

abilidadea da gurea,

intuizioz begirada berbideratzekoa.

Gorputzeko tentsioak askatu ostean

ile lakarra fintzen diogu elkarri

egurrezko orrazi txiki batekin,

norabide berri baterantz

korapilatuta.

Deshabitatutako landa baten erdian

ibaiaren joan-etorri urduriak

entzuten ikasitako izakiak gara,

etengabeko dardaran

bizi den materia.

HIRU GALDERA GAUERDIAN

Mamu baten gisan itauntzen didazu

zergatik iraun gura dudan zure alboan,

gorputza berotzen duen energia

hitzekin adierazteko gauza

izan naitekeela sinetsiko bazenu lez.

Nire keinuetara moldatzeko

duzun moduagatik dela

esaten diot neure buruari,

ekintzak direla kontaktua.

Baina isilik geratu naiz

esku ahurrak gora begira,

beste bi galderak ahaztuta.

ATERTU OSTEAN

Hainbat egun igaro dira

zeruan zulo azulik igartzeke.

Leihoaren beste aldean

guztiak jarraitzen du berdin.

Orduan, idazketa ez bada alkimikoa,

zalantzak eta inertziak

putzu isolatuetan soilik metatzen badira

elkarlotuko dituen bidetxorik gabe,

zertarako jarraitzen dut hemen

malbaz betetako lur oraindik emankorretan,

hitz-lerro artean igurika?

GOIZALDEKO LAURAK

Udaberriro heltzen da haize zakar hau

eraikitako eszena guztiak harea bihurtzera.

Maitatzen duen gorputzaren bakardadea

oroit dezadan,

leihoaren kontra jo du haizeak

inor ongi sentitzen ez den ordu horretan.

AUSAZ

Lau urterik behin agertzen zara

eklipse aro hasierekin batera

plazer egoera arraroak

ezerezetik sortzeko gauza.

Ilargi berria nire zeinuan denean

aienatzen zara,

erruz eta amorruz puztuta,

eternal bilakatuz

iragankorra beharko lukeen isiltasuna.

ERLIKIAK

Inork ez zigun esan

hezetasunak hartutako mugarria

zein bidegurutzetan kokatu

bestelako hasiera bati ekiteko,

noiz desagerrarazi

erritu lez mantendutako keinu oro.

Inork ez zigun esan

beharrezkoa zela

pilatutako inkrustazioak ulertzea,

haien jatorria eta konposizioa,

gorputzeko marka dermikoak

apurka-apurka osa zitezen.

ZIKLIKOKI

maitatzen edo maitatuak izaten

ez dakigula onar dezagun behingoz

ITXARO BORDA

Ordu erdi darama ahoan odola metatzen

burdin zaporea gehiago luzatu nahi ez eta

hagin bana galduz ahoskatu berba bakoitzeko

it will pass, love, it will pass.

Behin hortz guztiak galduta

odola isurtzen hasi da

ahots goran errepikatuz

it will pass, safe dream, it will pass.

Seguruenik, itzartzerakoan

ahoa bere onera itzuliko da

tonu berri eta berba jario umoretsuagoarekin

zeren it will pass, melodrama, it will pass.

ARTEA

Bishopek dio

ez dela zaila galeraren artea menderatzea;

hainbeste dira galtzeko intentzioz beteak diruditen

gauzak ezen haien galera ez baita hondamendia.

Aholkatzen du:

Gal ezazu zerbait egunero. Onartu haserrea

giltzak galtzeagatik, alferrik igarotako orduengatik.

Ez da zaila galeraren artea menderatzea.

Idatzi, praktikatu haratago, azkarrago galtzen:

lekuak, eta izenak, eta egin nahi zenituen

bidaiak. Batek ere ez du hondamendirik ekarriko.

Gal daitezke oihalak, teilak,

lurrak, ofrenda guztiak.

Galdu lengoaia, lotura, gertutasuna, sutondoa.

Gal gaitezke sakrifizioan, ispiluan, testuan.

Eta hala ere, ez da hondamendirik gertatuko

aurriek betetako hutsunean,

soilik poesia.

SUTEAREN OSTEAN

Hitza beranduegi heldu zen lur arrera,

jada izendatzekorik ez zegoenean.

Behar zuenean ez genuen izan

pasio-bulkadarik

eskaintzeko, mantu bat baino ez

denborak adorez ehundutakoa

estimu lotsati batekin.

ESKAINTZA

Arrakala bakarreko kristala nola

zerbait higatzen hasi da nigan.

Izendatzea aski bada ere

dudan naiz zelan egin.

Behin eskaini nuen gorputza

jada ez da ez beira, ez granito, ez harri.

Zurruna, iraunkorra izateak

ez nau salbatuko.

Zerbait izatekotan buztina litzateke:

moldagarria, plastikotasun handikoa,

neguan oparitu zenizkidan txirtxiluen antzekoa.

IZPILIKU ZELAIAN

Ezti mikatza edo zauri goxoak

dastatu nahiko lituzke uneoro.

Ekintzan gertatzen da guztia

desiraturiko objektuan

arreta jartzen denean.

Gertakizunaren ostean

gorputza baino ez da geratzen

izpilikuaren usainak makurtuta.

GABEZIA DELA ETA

Desiratzen ditudan gorputzek

kitzikatzen nautelako idazten dut hau.

Ukitu ezin ditudalako, imajinatu.

JAIOTZA BERDEAK

Loturak ezartzen ditudan aldiro

hamaika narratiba erein ditzaket

fikzioaren lorategian,

alegiazko arbolen gerizpean.

Izan zitezkeen guztiak ordenatzen ditut

ahots goran berretsiz

barnean ekoiztutako irudi oro,

ezin baita beste bat izatea ekidin

eszenak deskribatzen hasi eta

izena jartzeko prozesuan.

MARMARRA

Lotsak keinua galarazten du,

ez du uzten pikuari azala kentzen.

Lehen ezer ez zegoen tokian

harri txikiak agertu dira,

estropezu eginarazten dutenak

gorputzen arteko distantzia

murriztu nahi den aldiro.

Hor galtzen da dena,

esateko zein egiteko ezintasunean.

ALFERREKO BIDAIA

Bi aulki huts itsasora begira.

Distantziaren tranpak lelotuta

begiratzen diot argazkiari

ezinezkoa baita

behin desira gorpuztu zuen

konposiziora itzultzea.

LORE URDINAK

Etxeko atarian jesarri da

ezpainak dardarka eta eskuak hotz.

Bertako lurrak gaziak direla badaki,

edozein txokotan hazten baitira lore urdinak.

Atertu osteko zeruaren zaintzapean

gorputz-ispiluen absentziak

bihurtzen du herri txikia handiegi,

arrotz bezain ukiezin.

Lepoko fina esku artean

galdutakoak oroitzen hasi da,

ezti bilakatuko ez diren loreak,

oraindik ezagutu ez duen zerbaiten esperoan.

BESTELAKO MAPAK

Kontzientzia eta biziraupena berma daitezke

hitz aproposak konjuratzen badira,

ikusezinak nahi dituzten kartografietarako

keinu hutsalak kontuan hartuz gero.

Ahotsa garrantzitsua omen da.

Isiltasuna eta murmurioa ere bai.

OROIMENAREN ETXEAN

Atzoko maitasuna eta heltzear dena

ospatu behar direla diote

argia behin eta berriz joanagatik,

nahiz eta ilunabarretan pazientzia galdu

izpi berdea ikusteko zain.

MARIORRATZAK

Okaran urak zure besoetan

sortutako bide likatsuak dastatzen ditut

apurka-apurka, gertakizunaren zaporeak

nire baitan iraun dezan.

Inguruko mariorratz jaioberriak nola

joan aurretik aldentzen senti zaitzaket,

beste ur batzuetako biolak adatsean

jartzen dizkizuten eskuak irudikatuz.

Tentu handiz miazkatzen dut

tanta bakoitza azkena balitz bezala,

desagertzeko prest dagoenaren debozioz.

LAGINAK

Testu hauetan daude etorkizunerako

germenak, hutsuneak eta absentziak.

Azalera errepikakor bezain aspergarrietan

gordetzen ditut

erretxina fosilizatuan euliak nola

behin-behinekoak behar duten

usainak, soinuak, testuinguruak.

GERTATZEN DA

Eskuekin intentsitate eta grinak

partekatzen ditugulako

loratzen dira gaztainondoak gure gainean,

mahatsondoak bildu gorputzean.

Gerizpe honetara heldu bitartean,

nork bere belar gaiztoak erauzita,

elkarri arantzak kentzeko gai gara orain.

AHOTS HONEKIN

munduari abesteko patxada

mugitzen hasteko manerak

moteltzen jakiteko era

barkillo batek mingaina erdibitzen duen unean

magnolia lorea bezain zabalik

odoleztatutako ahoan.

ORKATZ HORI ARTEAN

Itxi ezin daitekeen leihotik

urriko haizea sartu da

zure kopetako ileak mugiaraziz

hemen nire alboan, hementxe gertu

presentzia bat badela iradokitzeko:

gorputz estali bat

egonean.

ASMAKIZUNA

zer dela eta

berpizten dute padura hau

egunsentiro zure berbek,

itzartu bertako ekosistemak

erleak kuku-belarrari pa ematean

zer dela eta

aberasten da onddo eta mineralez lur hau

zure kantu zuhurrari esker,

ortziak gordetako iragarpenak

iragaztean biziberritu

zer dela eta zer dela eta zer dela

UDABURUAN

Elkarren gorputzak inguratzen ditugu

kontzeptuekin egiten dugun antzera

gero eta zorabiatuago

gero eta desidentifikatuago

salbia errearen keak babestuta

bi txoritxo desorientatu lez zeru hodeitsuan

urrunetik datorren doinu ezezagunak harroturik.

GERTAERA SINPLEAK

Ekialdeko estrata jendetsuan,

non andreak balkoietan dantzatzen diren

esku gazteen txaloei jarraika,

irudimenerako materiala eskaintzen didazu,

kontakizun berrietarako akzioak.

Garai bateko estrata iguala izanagatik

eraikinetako itzalen formak aldatu dira,

beste berba batzuek deskribatzen dituzte

orain elkar ukitzen duten figuren eiteak.

Kanpo-behatzaile soil bilakatuta

irri konplizeak aztertzen dihardut

xehetasun oro neureganatu guran.

Keinu sinpleenak ere zailak izan daitezke azaltzen,

esaterako aurreko guztia

idazteko nahiaren zergatia:

zer dela eta eszena hau eta ez beste bat?

HIPOTESI ABSURDO BAT

Udak jasmin usaina badu

zanpatzen gaituen bero honen menean

ezin diezadakezu esan

nire buruan gehiegi okupatzen duten irudiak,

igual zait jpg edo png formatuan,

faltsuak direla.

Irakurtezinak zure sistemaren kodearentzat? Agian.

Saturatuegiak nire garunean? Beharbada.

LEHORTEA

Euririk sentitu ezean

kostata idatz dezaket euria

beharbada haren absentzian

agertzen dena deskriba dezaket

ausaz elkartutako hitzen bidez

gorputza testuan galdu ahala

gerta daitekeenaren zalantzaz.

CERCIS SILIQUASTRUM

lorategi bat zaintzeko astia bagenu

elkarrekin biziko ginateke,

Bosforo ibaiaren akordutik urrun,

non sostengatzen gaituen mito bakoitza

bestelako eran kontatuko genukeen.

Etorkizun baterako haziak batu guran

zure arrastoen atzetik jarraitzen dugu,

elkarri sinetsarazi diogulako

gure lorategi bako etxeetan ere

amodioa hazi eta muta daitekeela.

Nahikoa da pintura merkeekin

zure izaera imajinatzea.

ERREKAK KANTATZEN DU

Bere gordinean soilik interesatzen zaizu bizitza,

horregatik, unea heltzen denean,

egia iragankorren kontzientziaz

munduak irekitzean,

mina baino ez duzu sentitzen

bidea egiten.

ZERBAIT ARRAROA

Adurrez, kaio lumaz, ezkata dirdiratsuz

zikindu du ezezagun baten ohea beste behin.

Leihotik ikusten den paisaia ederra da,

itsaso, mende hasierako edifizio

eta auto lerro amaigabeekin.

Alboko gelan lagunak daude.

Behar duen guztia darama berarekin,

baina beharbada ez dago

nahiko lukeen lekuan

nahiko lukeen moduan.

BUELTAKA

Argiaren ilusioak bultzaturik

irten gara kalera arropa gutxirekin

etxeko leiho guztiak zabalik utzita.

Ezezagunarekiko konfiantza gaindosiak

lurreratu gaitu hemen, itzaletan

hazten diren goroldio eta liken artean, hotz.

Argi zuriak engainaturik itzuli gara beste behin

gurea ez den gotorleku batera, sitsak nola,

ilargia bertan gordetzen delakoan.

GAUZEN SAGARATZEA

Idealizatzeko joera dugun

iraganaren mantuan igar daitezke

nahaspilatuta sasoi batean

epeldu gintuzten sinesmenak,

baieztapen zurrunek sostengaturiko etxean,

urteotan bildutako estanpa,

maskor eta zalantza guztiekin batera

amuleto bilakaturik.

HUNTZAK HARTURIKO ZUBIAN

urtxintxa bat begira ari zaigu

pago baten adarretik, galdegin nahian

nola litekeen aldaketez ez jabetzea

hainbat izakik harrizko zubi zaharra

bizilekutzat hartu badute,

aspaldiko kantuen babesean.

Buruko minez baina irribarretsu

paseoa eten dugu inozentziari dagokion zorabioz

behinola elkarrekin izendatutako espazioak

esanahi berriekin zelan bete asmatu ezinik.

GEZURRA DIRUDI

Eguzki egun bukaeran umeak nola,

oin umeletan zentratuegi gabiltza

itsasoaren usainak luzatu guran

industriagunean gristutako zerupera.

Parke degradatu honetatik,

non udak iragan eta neguak gaitzetsi ditugun,

ageriko pasibitatez begiratzen diogu munduari,

denboraren txintxaunetan

jostari dabilen gorputzari.

Aldaketak onar ditzakegu,

galerak ez horren erraz.

GARAI BATEAN

uholde eta lehorteekin betetzen genituen

amesgaiztoak eta beldurrezko ipuinak,

fikziotik jasotako hondamendiekin.

Esku ahurreko lerroak arreta berdinarekin

irakurtzen genizkion elkarri,

orainaldiarekiko nolabaiteko mespretxuz,

urruti sentitzen genituen enigmak

ezagutzeko desiraz.

ERRITUAN

Iragana errekan behera jaurti genuen

paper batean bilduta,

atzean utzi gura genuen oro,

oztopo bilakaturiko irrika bakoitza,

disolba zedin.

Hiru paita eta zumar arbola ilara bat epaile,

erreka ertzean gelditu ginen

udazkena desagertzeko falta zen minutuaren zain,

gure gorputzen gaztetasunaz

inoiz baino kontzienteago.

PENTSAMENDU IRREGULARRA

Lasai egon nahiko genuke

ahal izatera,

gaizki planteaturiko auziak ahantzi

paisaiaren beste elementu bat bilakatu

hautatutako bideari zor zaiona eskaini.

Lasai egon nahiko genuke

baina esku ahurrean gordetzen dugu memoria,

zimur bakoitzean tesela bat.

IGURTZIAN

Ingurukoarekin kontaktuan

moldatu ditugu gorputzak,

ulertu gure mugimenduak.

Klima bihurrituen baldintzapean

definizio berrien beharraz

mintzatzen zaizkigu

baina guri gauzen definizioak bezainbeste

existentziak arduratzen gaituela,

oraindik ez dakigu zeren zain gauden

zein frikzio probestu gura dugun

poetika berri batez

munduaren bihotza astindu ahal izateko.

GUREAN

Uztail bukaerako barealdi estuan

kalearen bestaldetik begiratzen ditugu

palazioen jabe diren udatiarrak

gureak izango ez diren etxeetan mugitzen.

Eztizkoa dirudien argi batez estaliak

igar ditzakegu gure gordelekuetan

agertuko ez diren hainbat objektu,

entzun ditzakegu

inoiz kontatuko ez ditugun istorioak.

ITZULIA

Ez pentsa,

ez gara horrenbeste aldatu,

oraindik interesatzen zaizkigu unibertsalak,

egunerokoa eta anekdotikoa den

begirada lurtarretik

kostata bereiz ditzakegu eta

testua eta bizitza;

oraindik ez dakigu adierazten

zeinek konfiguratzen duen zein.

Kontakizun handien gainbeherari so,

hortxe gaude gu mito txikiekin

bihotzak eta eskuak beteta.

EZ DA ERRAZA ESATEA

Nola galdu poemaren baitan

hitz zehatzaren bila,

nola jarraitu leku honetan

tonu aproposa lortu nahian.

Zenbateko eta nolako aztarna

sortuko duten gure zalantzek,

zein dimentsiotako krisia

eragin dezaketen gure desirek

galdetzen dute bitartean

palmondoa hiltzeko prest

pausatu berri diren tximeletek.

BUKAERA

Itzulera bako puntu honetan,

eskuak beldurrez eta dudaz beterik,

behin ezagututako hitzek

esanahia galdu dute.

Muturreko beroaren eraginez gorputzak

pauso motelez mugitzen dira

erreka ertzetik, urruneko suteei begira.

Gerizpearen babesetik ikus daitezke

oihalak, landareak, aldarriak,

ekintza liturgikoaren aztarna

bilakatzeko prest.

Seguruenik, bukaeran ere

borondatea eta ospakizun nahia gailenduko dira.

NUTRIZIO ARIKETAK

Egunean bost aldiz jartzen dut kolokan

lengoaiaren erabilpena eta ezagutza,

gure artean eraikitako harremana:

zeinek menperatzen duen zein,

zeinek mugatzen duen zein,

zeinek gozatzen duen zeinekin.

EZKER ESKUAREKIN

Maiz pentsatzen dut

zelan idatz daitekeen

egia duenaren ziurtasunaz,

zelan idatz daitekeen

dudak eta jakin-minak osatutako

gorputz urkorra izan gabe.

UDA BETEAN

Orduak hiltzen ari direla ez sentitzeko

idatzi beharra dago,

denbora orientazio bertsuan

gehiegi luza ez dadin.

Denbora hil beharra dago:

erailketa perfektu bat

labanaz edo lumaz, ez du asko ardura,

loak gu desagerrarazi aurretik,

jasanezina suerta baitaiteke

goizaldeko freskoan

eguzkiaren begi berotik datorren

energia zelataria.

ATZERA BEGIRA

Urteotan antzeman ditudan

irudiak ditut buruan,

ikusi nahi izan ditudan

gauza guztien azalerak.

Orduak eman ditut

gari zelai lehorretara begira

urdamuturren bat topatu guran,

pentsamendu infinituei bukaera barea

nola eman asmatzeko xedez.

BAZKALOSTEAN

suma ditzaket

gure inguruan ibiltzen,

tarteka ile-kordetan,

aldika eskuari koska egiten.

Ikus ditzaket ohea inguratzen

aulkien hutsuneen artean jostari,

manta pisutsu baten gisan

gorputzak geldiarazten.

Barnera begira

kanpokoa ulertzeko eginahalean,

kontu handiz esnarazten ditugu

hauts usaineko berbak.

Senti ditzaket

hosto umel artean

arnasa berreskuratzeko orduan,

so dauzkagun askari-loreak nola,

udazken argiko errezelak gordeta.

EGIN ETA DESEGIN

Sarritan nahiko nuke

bestelakoa izatea

idazketa prozesuaren          bidea,

abiapuntua.

Baina momentuz hau da

egin dezakedana:

                            esku artean duzuna,

teknika zehatz bezain ahula,

murtxikatutako ororen ondorio.

Denbora behar da

                              testua osatzeko,

akatsen zentzuez jabetzeko beste.

            Emaitza hau da,

            ariketa bera ere bai.

EZAGUTZEN EZ DUGUN LEKUAN

Gau bakoitzak gordetzen du goiz bat.

LOUISE MICHEL

Oinaze partekatuak sostengatzen gaitu,

gau bakoitzak goiz bat gordetzen duela sinisteak.

Kontakizun konkretuari ez diogu beldurrik,

ezta tartekako desorientazioari ere

egarria ezin delako ilusioz soilik ase

jarraitzen dugu elkarrekin

iturri eder eta baliagarriak sortzeko eginahalean.

Gure gorputzek iraungo badute

transformazioan izango da.

HAREAZ EGINDAKO TESTUAK

Agian egia da ezinezkoa dela

munduaren geruza guztiak, eszenaz eszena,

mugak dituen testu batera ekartzea

mugimendua zatitu ahala

hareaz eginiko testuen bizitza bermatuz

modu sinple eta zehatzean.

ABUZTUAN

ezezagunek esan diezadaten

berba eta irudi hauek

maite ditudan kanta guztien antza dutela

jarraitu gura dut idazten,

bizitza halaxe deskonposatu eta asmatzen,

kontakizun errealenetatik

gertaera mozorrotuetara,

negu txilintxak eta biolak

ireki daitezen laku honen ertzetan.

Baina zeinek batzen ditu keinuak eta berbak,

egunak dagozkien gauekin,

zinez errealak izan daitezen

eta ez txinparta solteak?

Irrealitate graduak,
CIRCE MAIA