Itxastxorien bindikapena

º

OMAR NABARRO

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1984 Omar Nabarro

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1984ko abendua

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Paper zuri bakoitzean,

poema bat imaginatu uste izan dut.

Guztiak erre dira, paperekin batera.

Paper zuri bakoitzean,

poema bat idatzi dut.

Guztiak erre dira, paperekin batera.

Keetan,

ai, keetan

ez dut

inolako alderik nabaritu.

Poemak, alde egin dute,

ez baitira sekulan izan

poema honetan ezik.

ITSASTXORIEN BINDIKAPENA

Ibar ezkerra

Aleman barkuak gauero atrakatzen du Zorrotzako portuan

hortxe behean

autopista muga dugularik

marraskilo erako zubia pasabide hestua gainetik.

Gizaki har arrunta pattarra

aurrean

goizero

kafe urtsua

bus jendetsua

lantegia ala herria

herri barne lantegitsua.

Urrutiago Portugalete

itsasadar zikinaren ibar ezkerrean

burdinezko zubitzarra

zementuzko Errontegi erraldoia eta gero.

Agudo goaz denok

etsipenean behera

kresal usaina antzeman ezinik

laino ketsuan zehar

aldapan gora

hilerriraino.

Nerbioi

Antxeta saldoa kontainerretan

haizea urgaina bihurriaren horrazi

zornea zauri zolduan zaborra

badoa itsasuntzi arabiarra

marinel ikusgurak so brankatik

Ibarrean tximiniak tantai ihartuak

piztitzar fosilatuen antzeko gruez inguraturik

burdin meazko zelai ilunetan zutik

non lan bait dagite gizartxinurriek

goian zerua mili koloretan zarrastatua

Antxeten estolda

Geratuta

entolda ahoan

antxeta zuri birjinalak

goiz eguzkitsuari begira

barregura direneko

aurpegiaz.

Ispilu ilunak

Argiaren itzala

ez da ikusten

ispilu ilunetan baino

laberintoko hormetan

nire izena idazten dut

inork irakur baleza

ez dadin senti

hain kiakarrik

gauaren atzekaldeko

eremu antzuetan

gorapilatzen amets txarrak

han hasten

zerumugarik gabeko mortuak

denboraezaren otsesioak

bisexudun izakien

estatua irriparretsu negartiak

gartzelako ateak

ez dira zabaltzen

hiltzeko ezik

ibai lehortuak

hareazko begidun piztiak

odol beltz sikua zainetan

planeta horiska motelaren

argipe hotzean

Hilotzak ez du

ispilua lausotzen

ezta bere irudia ikusten

Ixil zulagaitzean

txori harrituak

inondik ez zintzilik

desolamenduaren lekuko mutuak

gelditasun infinitoz

begi ezabatuak

ezerezaren

ezinezko ispiluak

Hain bakarrik

ez dadin senti

inork irakur baleza

nire izena idazten dut

laberintoko hormetan

ispilu ilunetan baino

ez da ikusten

argiaren itzala

Hiria

Seirak orduoro erloju eroan

semaforoa keinuka kolore horian

zerua ere goritasun zoroan

oparo dario herioa hiriari

Arenaleko zubia

Negar dagi

euriak

guardasol zulatuan

baita

urgaina likitsean

ere

eta

eskale bakartiaren

gabardina zarpailtsuan

zubia

ere

negarrez

euritako mutuz estalirik

zotinka

auto gurpilen

doinu atsekabeaz

Usoak

Usoak

gaztaroan

mentura libururik

irakurri gabeko

kalatxoriak dira

Kalatxori zoratuak I

ispilutasuna galduriko ibaitik ihes

kalatxori zoratuak eskapareteetan

miraila berrien bila beren buruen

irudi ahantziak berreskuratzeko.

Nerbioi

Galdurik urak bere ispilutasuna

galdurik kalatxoriak bere miraila

galdurik biok elkarren irudia

ibaia ez da besterik

aborto marroi hori haino

non ez baita sekula gehiagorik

ortzadarra isladatuko.

Denboraren korapilo askaezina

da

marrubien gorri mina

pausatu zaien ezpainak

mazustren moreaz

jantziko direla

eta

ortzadar multikoloreak

isladatu zaizkien begiak

gauaren beltzaz

estaliko direla

da

denboraren korapilo askaezina.

tren geldoetan

pilatzen

bidaiarien oroitzapen eroak

arratsero

karril herdoilduetan

haurtzaroko bagoi liluragarriak

bertan behera

ikustean

bertan behera

haurtzaroko bagoi liluragarriak

karril herdoilduetan

arratsero

bidaiariaren oroitzapen eroak

pilatzen

tren geldoetan

1982.ko abenduak 1

Gernika I

Picasso

gorpu

haritz zaharrean

zintzilik.

Usoa

zerraldo

azufrea begietatik

dariola

Avignoneko

emakumeak

beltzez jantzita

hilotz.

Arlekina

negarrez

mila ispilutan

sakabanaturik

Iparragirre

mutu

sokabako

gitarrari eragiten

mutu

iparragirre

Poetak

deitu ditugu

Poetak

etorri dira

Cesar Vallejo

lepoan ogi handia hartuta

mundu osoko umeak bilatzen

Pablo Neruda

kriseiluaz harmaturik

askatzailearen sustraiak arakatzera

Garcia Lorca bere balazuloak

poeta lagunarenetan luzatzera

eta

ezin

hitzetan

jaso

Pintoreak

deitu ditugu

Pintoreak

etorri dira

Goia

egunerokotasun lazgarrien

xehetasun jasangaitzez horniturik

Bosco

amets gaiztoetako

monstrutalde izugarrien artzain

Vicent

erotasunaren harunzko

mugakolorearen hari fina bilduz

eta

ezin

koloreetan

jaso

Itsastxorien bindikapena

Aizu, Pablo,

gorroto dut bakearen usoa

zeure usoa

Lapurtu egin digute

ohostu, ebatsi

nik dakit zein aditz erabili!

Pablo apostoluak

zalditik erori eta

jainkoaren argia ikusi

                      omen zuen

geu ere lurrean hankaz gora

inongo argirik ikusi ezinik

ez bada

kriseilu humilak opaltzen diguna

Gehiagorik ez da behar

hain gauza sinplea ikusteko

lapurtu egin digute usoa

orain hainbeste gorroto dudan usoa.

«Guernica» ere kaiolatu egin dizute

Madrilen

armaz defendatuko Madril horretan

odolez laztandutako Madril gorrian

izerdiz ezkerretakoa bataiatutako Madril ateoan

Madril galduan baino.

Ezin zitekeen

beste ezein modutara izan

Esan dizut, Pablo,

gorroto dugu uso prostitutatuori

Orain koadroa amaitzen ari gara

beste Picasso asko

Gernika bat egiten

bakoitza Picasso bat bagina bezala

zuk ez bait zenuen

astirik izan amaitzeko

koadro bat pintatuz ez bait da

inoiz

gerrarik amaitu

eta zuk

koadroan

gerra jaso zenuen

notario jaioa zinen horretarako

gerra ez da amaitu

koadroa ere ez

Guernica deskaiolatua, librea

Gernika jareinean

koadroan amai

daitekeen

toki

bakarrean

Bitartean

lapurtu egin dizute usoa

Federico, Pablo, Luis, poeten Madril berritsuan

«Noche de guerra en el museo del Prado»

berrantzeztu beharko genuke

ea oraingoan geuk irabazten dugun zure indar guztiak han barruan izanik

«Noche de guerra en el museo del Prado»

baina inor ez da errepikatzen

           historia ez da errepikatzen

   «Guernica»n usoak

     sobera zeuden

     bai, horixe

     orain bezala.

Bestela zeuk esango didazu Pablo

zer egin dezakeen usoak

uniformez jantzita, hanketatik Poturik (loturik?)

botaurreko ilundunen morroi beltzen eskutik

Bai, Pablo

orain ordaindu egin behar dugu zure «Guernica» ikusteko

kaiolatua

kristalezko kaiolan (poesigai izan dugun kristala zure magiaren kaiola)

«Guernica» ez dago Gernikan

Gernika gartzelatu batetan

ez bait da

horrenbeste askatasunik

horrenbeste askatasun minik karraixika

kabitzen

Guernica kaiolatua ez da Gernika kartzelatuan kabitzen

nire begiez ez dut sekula halako itsuskeriarik ikusi

nola erabil litekeen usoa

zapaltzeko

Pablo, beste txori bat behar dugu

libertarioa

sekula kaiolatu gabea

puroa

nahiz eta hondakin odoltsuak jan

hegalari asperezina

gure askatasun minaren egarriaren irudia

lehenengo askatasuna delako

eta

gero

bakea

Hegazti hori itsasoan da

hara naramate nire oinek

bertara doa nire gogoa ere

kresal bizikorra irenstera

eguzkiaren eta urgaziaren

lurrezko emaitza birjinala

Harea igurikatzen nauzu

eta

bizitza bera den egonezina

Itsastxorien egonezina Pablo

Kantauri itsasoa

Gauerdian

oinutsik

zure hondartzetako

harea ligorra

zapaldu dut

Kantauri itsasoa.

Goizaldean

bilutsik

zure uhinetako

ur gaziak

laztandu nau

Kantauri itsasoa.

Egunsentian

zoraturik

zureganako

betirako maitasuna

zin dagizut

Kantauri itsasoa.

Itxasoa

Itsasoa ispilua da          ispilua itsasoa da

bertan          bertan

zeru aldakorra isladatzen          irudi hutsalak murgiltzen

aurpegi iluna          bisaia iluna

hondoratutako          hondoratutako

          gorpu pilatuek          imagina iragankorrek

osotzen dute          osotzen dute

metalezko itsasgaina horrek

ezpata dirudi

goizaldean

Hondoan

justizia ankerraren biktimak

beren izen propioekin

itoak

Izaro

Mendetan zehar itsasoan lo naro

ene harkaitz bakarti iraunkor

beti zure tokian mutu gotor

zaitut ikusten hortxe Izaro.

Urdinean itsastar mendiska ero

ekaitz-toki bildurrik bakoa

itsas-txorien hegal oparoa

sorbaldarentzako duzu habi bero.

Bustitasunean harrotasun lehor

herriaren gogotik ez bait doa

horko uhin oinetan ito den inor.

Betoz gugana beste mila gaztaro

bizitzaren lekuko harri gor

Kantaurin iraun ezazun luzaro.

Suzko txoria

Arrats gorria

mendien lepotik

logura emez

abiatzen gaua

Itsas basoetan

ardi arrainei

kresal esnea

darie artilezkatetan

Garretan itsasgaina

ostadarra hegalak

soma dizdirakorra

zerumugan izarniatuz

Patuaren iragarle

hitz baten

leher arazten

bihotzetan sumendiak

ASKATASUNA

marrazten ortzian

odol kolorez

SUZKO TXORIA

Lehena kixkalita

berarekin batera

utopia eraikitzen

geu ere KAIOAK.

Ohean nago etzanda eta ez nago ohean

gau erdian txakur zaunkek zabaldutako bidean noa

zaunkarik zaunka, bidez bide, logurean gora

Maindirepean eskua bihotzera daramat

sagar gorri baten taupadak sumatzen ditut

Ametsetan jan egiten dut sagarra

bihotzik gabe hilik geratzen naiz

zakur zaunka urrenagoek hestuagoa egiten duten bidean

Haizeak gogor jotzen du leihoko kristaletan

horbelek ene gorpua estaltzen dute ahoz behera natzalarik

Sagar honduak erori egiten dire nire inguruan

sistole eta diastole higidurek gorri-orlegituz aldika

Ez dakit eguna ala gaua denetz ere

eskua sexu inguruko basora hurbiltzen dudanean

zaunken gainetik kilkerren hots kilikakorrak dantzudaz

ibai lodia mehetu egiten da murgildu ahala

Sagar bat ahoratzen dut, bizkar barneraino irentsiz

hasperenka bizirik nago ohean bihotza danbakada

Ibaia zakilaratu egiten zait ipurdizuloan behera

eskutara datorkit eta alde eginez doa berriro, zuri

Biloan aurkitzen ditudan sagar guztiak jaten ditut

odoletan dira eta ene soinean sagar haina bihotz

heuren bizitza propioz dardaratzen dira arritmikoki

musika estraino baten kontsonanteak ahozkatuz.

Sagarrak izan diren tokietan gorpuak agertzen direnean

areagotu egiten da zaunken elkargurutzaketa zoroa

kilkerren hots beltz eguzkitiarra desagerraraziz

eta begiak zabaldu arren ez nago ohean, ohean baino

Horbel artean natza oraindino jaiki ezinik

Ohea logelara ekarri nahi dut berriro zaunketan behera

baina ixildu egiten dira begiak zabaltzen ditudaneko

eta logela bera horbelez betetzen da supitoki

iratzargailuaren tik-tak etengabeek zabaltzen duten bidean

haize erritmiko bat dabil nire belarrien bila

sexua hanka tarteratu egin nahi dut baina

ezpain gozoek xurgatzen didate ixuri erazi arte

ibai urkulu batetan kilkerren ordezko hegaztihotsez inguraturik

Espermaz bustirik bizkarreratzen ditut eskuak

elurtzan datzan neskatxaren titi biluzien bila

bere betzuloetan bi sagar gorri ageri dira

jan egiten ditut eta bi ibai hasten zaizkio

bistu egin nahi dut argia baina eguzkia lehertzen da

kristalezko euri fina ari du eta bonbilaren filamentoa

ostadarra bihurtzen da betzuloetara begi multikoloreak erakarriz

Izerditan blai nago flashaldi gorri eta zurietan

inurritegi bat osotzen dute tantek flashaldi gorrietan

eta ezkataz estalirik irteten naiz ibaitik flashaldi zurietan

bapatean hustu egin da urez sabairaino beteriko gela.

Hotz naiz eta zeharkatu egin nahi dut ibaia

ohearen bila abiatu beharra daukat hotz naiz eta

Ixildu egin dira hegaztiak. Kilkerrak txakurrak

ez dago jada itzulbiderik sagar larriak botatzen ditut

begiak zabaldu arren ez dut ezer ikusten

begiak itxita ere ez dut deus ere ikusten

sistole diastole oihukatu nahi dut bihotza abia dadin

sagar gorria korapilatzen zait eztarrian itozear

ttua irentsi nahi dut sagarra askatzeko itotzear nago

eta zakurren zaunkek berrirekitako bidean behera

logelara itzultzen naiz maindirepean eskua bularrean

Argia pizten dut azkenean banan banan erreparatzeko

diren eta izan gabe ere diren guztietaz ikaraz oraindio

kanpoan euri tantak eskegitzeko sokan linburtzen dira

uralitazko teilatuan erortzeko hots atabalariz

inpazientziaz itxaroten ari denaren hatz mutak bailiran

taberna husturiko mahai zaharrean urduri joka

Zaunka ari izan den azken txakurrak mihingaina kanporatuz

xurgatu egiten ditu harian behera doazen tantak

uralitara heldu orduko eta ixildu egiten da atabalaria

Erlojua besterik ez dago bokal biren aldea duen obtsesio berarekin

automata baten bihotza bailitzan tiktak tiak tikak

ezin ditut betazalak bere erritmora akonpasatu ez egokitu

orduan betazalak zabaldu egiten ditut min hartu arte.

eta ixildu egiten da automata ankerraren bihotza

Espermaren usain sarkorra espermaren usain sarkorra da

kresal usain sarkorra bihurtu orduko eta kresalusaina

nahastu egiten da izerdiaren lurrunarekin eta arrainarena da

behorrean eguzkipean usteltzen ari den arrainaren kiratsa

emakume zabal baten alua dakarkidana irribarrez gogora

manteen uxun meheak besteak ixilarazten dituen arte

Une batez itxasoan izan naiz biankaren aurrean igerika

bizina pottoloaren oihartzunei entzungor eginez

Berehalaxe itzuli naiz astiro oinen gainean zutituz

Ohea logelan dago eta sukaldera abiatzen naiz

pasiloan den argazkiko ibaiaz ez ikusia eginez

mahai gaineko sagar erdi gorria erdi orlegia

ahoratzen dudan bitartean grifoari buelta ematen diot

gau osoan itogina izan den ixuria geldi araziz

Atea zabaltzera noala Berenicez gogoratzen naiz

aldi berean espermak hazgurea ematen didala sabilazalean

laugarrena hondartza hirugarrena belartza bigarrena

euritza lehena elurtza estop kalean nago

Alboko dendan sagar pilo perfektoak dituzte.

TRISTURAREN INBENTARIOA

Zeureganako minez

ez nauzu logale.

Gauak ematen ditut

nik kalerik kale.

Antuxumeak bailiran

dirdir hainbat ale.

Larre horretan nabil

izarren jagole.

Inorekin ezinda

neurekiko ele.

Ezpain hoien egarriz

tristura edale.

Arrats behera.

Itsaso lizun.

Bidean gora.

Asperen itun.

Hator gogora,

Asturu astun.

Zer haiz denbora,

Bideska ilun.

Banoa, nora?

Hainbeste asun!

Heure tripara,

Mamutzar jatun.

itsasazal leuna

dagerren barea!

Eguzki galdatan da

urrea harea.

Kresala bezain zuri

hilobi karea

gorpu ustelkorretan

bazka zizarea

Lurpean sustraiturik

sortzen landarea.

Etengabe berrasiz

bizitza sarea.

Neonez asfaltoa

txarol ta harbela.

Egunak aurrera eta

lurrera horbela.

Lagun honek daduka

sabai txit goibela

edo tristura kolpez

aurpegi ubela.

Oroimenak ixurtzen

jario epela

Berreskura baneza

amaren sabela.

Denboraren denbora

iraganez hoa

ekarriz guregana

betirako loa

Zertzu ote presente,

iragan, geroa;

izan zein ez izan?

Hutsaren gakoa!

Laino mehez gordeta

azken itsasoa

Bertara bihoala

hegaka gogoa.

Oro ur zeneko margoaz itxasoa;

Oro ur zeneko marga urdinaz

                                   ur itxasokoa.

Eta itxaso gabeko lehorreko lurra.

Lurrezkoak geu ere.

Geu ere hezur, urdail.

Eta lurrean diren zurezko zuhaitzetako

       urrak

Eta urdeak bazkaturiko urbelarra

       urdaia

Ur zein urrun

sua deneko lurruna

ur beroa

Ur errea ere

       urrea

       arrats urratuaren kolorea.

Urkiak ere urdinak

urdina gailurreko elurra

eta oro ur zeneko margo urdinaz

                                        urtzia.

Haikuak

Arrain mutuak

igeri ez dakien

arrantzalearen sarean.

Gorrarentzat.

hitz laburrarena ere.

luzeegia da.

Herrenaren hitza

ez da

zertan

herrena izan behar

esan zuen herrenak

erran zuen herrenak

herrenak errana.

Heriotzaren titiburu ilunei

darien gau koloreko esneaz

elikatzen nauzu,

esperantza,

etsipenaren sorbalda traidore hori!

Beti uste izan duzue

tristurak biolinez jotzen duela.

Baina, nireak, galdu egin ditu partiturak;

ez daki ezer jotzen

eta ixiltasunak,

zulatu egin dizkit belarriak

nola hautsien egarri hutsez.

Mutua da nire tristura

poltsikoan zulo bat hazten

zaionaren antzezkoa,

ia, ia, igande arratsaldekoa.

Udazkena

Ene erresumina

eta pinuari darion erretxina,

biongan zauri berdina,

udazkena dela neguaren aintzina

Bakardadeak haginkada itzela egin dit

tristurako hamabietan

gaur inoiz baino hamabiago

edo inoiz baino tristeagoak.

Negua

Negu biluzia

euripean zamalkatuz dator,

bere urratsak elurrak estaltzen dituelarik.

             Negua dator,

             harro eta gorri,

             barandiletara,

             burdinetara,

             kristaletara,

             burdin eta tristura,

             oro estaltzera:

             oro                 biluztasunez janztera.

Tristuraren inbentarioa

Hiru katilukada ernegu esne

zenbait ontzikada tristura hauts

ahanztura gramo bi

merkromina flasko txiki bat

maixuak emandako lehen aurpegikoa

amaren hasperenik tristeena

kafesnearen zapore gaixotia

Hormako paper zikinean imaginaturiko neska bakartia

Aldizkarietako propagandatan maitatutako neska liraina

Santa Luciaren faktura ezin horiagoak

Bi dezibeliotako zotinak

Arratsalde euritsuen lepo imaginarioa

Eskaparatetako barrikadetan ezkuturiko armada garaitezinak

komuneko masturbaldi eroak

Mendilerro zerrendak eta hibaien garrantzia

Zabortegiko panpina elbarrituak

Portuan bustiriko galtzerdi zulatuak

Pelikula ez toleradak

Euki ez nuen telebista

Jose Beni, Padrinoa, ito egin direnak

Biodraminaren eragin biodramintsua

Cesar Vallejoren poemak

Burdinezko tristura uhertuak

Tristura bera.

Tristuraren inbentarioa berrikusi dut

oraintxe bertan arretaz

sobera legokenagatik

txarto burututako eragiketengatik

zenbaki gorriengatik

apur bat denarengatik

bildur mehe batez

          Zifra bakoitza bere toldan

          datak portzentaiak zorrak

          zigiluak helbideak

          ondo enkasilatuta

          aurkitu ditut

Ametsetan emandako musua

ezpainetatu zaidan arte

orduan konturatu bait naiz

errealitatetik ametsetara

dagoen alde infinito hori

ezin dezakedala

inola ere inbentarian sar

          Apurtu egin dut bai

          apurtu

          apurka apurka

          apur txikiena ere

          eta tristurarekin geratu naiz

          tristurarekin soilik

          ametsetan emandako musuari

          distantzia infinitotik

          tristura infinitoz begiratzen

Ametsetetatik errealitatera

dagoen tristuragune infinitoan.

Aitaren etxean

dirua gordetzen denean

ez da gehiagorik

aitaren etxea

aitaren banketxea

baino

eta

nik

ez dut

inoiz

inoren banketxea defendituko.

ALKODOLA

Alkodola

Edan ahala

hitz berriak asmatu beharra daukagu

kanpoan zein guregan dena

hitzez aipa ahal izan dezagun.

            Alkoholari bidea ematen diote

            asmakari berriak

            alanbike arrago eta abar

            izendatu ditugun era berean.

            zainetan gora eta behera

            dabilen alkoholak eragindako

                           begi urtsuetan

            dagarren umore isladakorra ere

            hortxe dago agirian

            berari erizten dion hitzik ez dugula ...

                           ... odol, umore...

                           alkohol aintzinodol protondol

Asma dezagun bada

hitz berria

borobila

bere perfekzio dialektikoz

errealitate berria izenda dezakena

Jainkoa bera asmatzeko gai ez dena

            Odola izan gabe odola dena

            Alkohola izan gabe alkohola dena

            Alkohola? odola?

            begietan dagerren zera hori

            definituko duena.

                                       ALKODOLA.

Igeri ikas balezate

Nigan alkoholak itotako pizti guztiek

igeri ikas balezate

eta eldarnio aldietan neuregana itzuli!

         Mundu harrigarria osa nezake

muga berotsu labankorretan bizitzen

zoramenari aurpegian bertan hatsa botaka

berarengandik ezin hurbilago

edozein mementutan beraren hatzaparrez

eutsi eta besarkatzeko moduan

         Agian haginkatu egin nintzakete

samako zainetan edo

         Urtu egin ninteke odoletan

eta igeri egiten ikasitako piztiok

aterpeak zuloak habiak gordelekuak

paratu litzazkete nire gorpuan.

         Zirkoa bihurtuta

neu ninteke pista eta ikusle

                    pizti eta hezle

         sarrera aulki eta ume

Pailasoaldietan barre egin niezaioke

neure buruari,

         eta zoroetxera eraman nintzakete

ez alkohola edateagatik

ez zirkoa eramateagatik

ez aulki eta ume izateagatik

ez muga berotsu labankorretakoengandik

ez neure buruari barre egiteagatik

ez    ez    eta ez.

                Barre egite soilagatik

eraman        nintzateke

zeri barre egin niezaiokeen

kontuan hartu barik

                  Barre egite soilagatik

nigan alkoholak itotakoek

igeri egiten ikas balezate.

Alkoholak eraildako neuronen batetan gorde bide nuen

ez bait naiz gogoratzen.

                                     Gogoratu egiten ditut, bai,

                                     gaua,

                                     kaleidoskopio hautsiaren zatiez hiltzaturik,

                                    txakurren zaunkadek urraturiko ixiltasuna.

                                    eta haizea,

                                    laban zorrotza aurpegian.

Oroitzen naiz, baita,

baso ipurdiko izotz harkaitzetan aurkitu genituen hartzez

zuri zuriak,

iparburuko egunsentiaren koloreko zure begietaz

eta mozkorrak eragindako zeure berbakera totelaz.

                                    Nola ahaztu, aldiz,

                                    Rolling-en kanta sinkopatua,

                                    itzulpen traketsa,

                                    gonbidapenerako aitzakia.

Akorda egiten naiz.

Alkondara askatzean

bi uhin zuriska haiek

neure begietan etengabe

hautsiz eta berrasiz

Gomutatu behar, halaber,

portuko sarrerako muino borobilak eta portua bera,

berotasun ezez

abegia egiten ene itsasuntzi errakorrari.

                                    Hasperenek, dardarek

                                    kristaldurik diraute,

                                    ahopeko hitz koloretsuz estalirik

                                    neure oroimen ahulean.

Baina zugana eraman ninduen sentipen bortitza:

                                    zaldi erotua,

                                    droga totala,

                                    haragikara edo

                                    bihotzikara,

hori,

ezin berreskuratu.

agian,

alkoholak erahildako neuronaren batetan gorde nuelako.