Azalaren kodea

MIREN AGUR MEABE

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 2000 Miren Agur Meabe

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2000ko maiatza

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Aitorrentzat

OHARRAK

Papera dudanez isiluneen antzeztoki,

orriaren ertzean aho malmutz bat ikusten dut barreka.

Aldika, begitantzen zaidanean pentagrama betegarria,

oharrak zirriborratzen ditut,

galdera-marka artean itotako gaztiguak,

ordularien kutxetatik hilerri batetik bezala

uluka dabiltzan dei txakurtuak,

leihoetan bet-betan agerturiko mezuak,

sentiera arrunta esplikatzeko definizio-saioak,

off ahotsak...

ohar orokorrak.

MEMORIA EZ GALTZEKO OHARRAK – 1

Ezin zaitzaket giltzapetu,

txolarrez eta eroz beteriko kalea zarelako.

Ezin zaitzaket ordenatu,

umeltasun lizunezko trumila zarelako.

Ezin zaitzaket harrapatu,

paturik gabeko zaldiaren galopa zarelako.

Ezin zaitzaket maitatu,

gogo oneko jendearen beldurren zakua zarelako.

Ezin zaitzaket pentsatu,

lo-gabezian ernai naukan ideia burugabea zarelako.

Ezagut zaitzaket, ordea:

neu lakoa zara, beste azal batekin.

MEMORIA EZ GALTZEKO OHARRAK – 2

Zabalik utzi nuen bart logelako leihoa

eta piztia bat sartu zen.

Aireari usnaka zebilen:

uste dut igarri ninduela izara artean kuzkurtuta.

Ez zekien biluzik nengoena, bere zain,

ezta bere izena nekienik ere.

Animalia ugaztuna zen,

burusoildua,

bularrean bilo gutxikoa,

ipurdi irtenekoa,

begiak kilometroz eta loguraz beterik

eta tabako, kresal eta ogitarteko hotzen nahastea

ahoan.

Adurra erori zitzaion alfonbra gainera,

eta infernuko itsasoen moduan

hasi zen zorua txinpartaka.

Alboetara behatu zuen,

eta lokatzezko hilobi baten moduan

desitxuratu ziren hormak.

Bizkarrean egin zuen hazka,

eta nire bularrak puztu egin ziren

mundua udaberrian ohi den legez.

Egia diot.

MEMORIA EZ GALTZEKO OHARRAK - 3

Euria ari zuen nire klitori gainean.

Tximistak lir-lar zetozkizun paparrera:

odoletan zeundela zirudien.

Baina itzalak ziren,

azalaren lautadara etzatera etorriak.

Zure sexuak kearen usaina zuen,

nabarra eta zaharra.

Aldiz, ni urdina omen nintzen

eta oxigenoa lapurtu zenidan

neure zulo arrosetatik.

Zure hatz marroiak nire baginan,

udagoieneko adar zurrunak.

Paperezko zapia atera zenuen, ez dakit nondik,

eta autoaren leihatilatik bota zenuen,

umel eta zimur.

Bularrak lehertu guran nituen.

Euria ari zuen nire klitori gainean.

MEMORIA EZ GALTZEKO OHARRAK - 4

Nire maitaleak ikusi nituen desfilatzen,

burumakur nire gorputzaren aterantz.

Bazihoazen urrats geldoz erre-oparirako bidean.

Hor ziren nire maitaleak,

geriza bozatuak ezinaren oihu builatsua irentsita.

Neu nintzen aldare-harria,

bildotsa,

sastakaia

eta besoa;

haiek, orkatiletatik narras zeramatzaten

aingura-zatiak,

paisaje-pusketak,

poema-birrinak,

kalimotxo-zipriztinak.

Agur egin nien eskuaz eta begiak bildu nituen:

gatza neukan betazaletan.

Gero giltzak jaurti nituen urrunera,

haragizko tenplu goibelaren baitara.

MEMORIA EZ GALTZEKO OHARRAK - 5

Zurekin egin nuen amets

eta ibai epel batek kilimak egin zizkion etxeari.

Mamu-lana zenuen,

nire aurpegi gainera arnasa hartzera etorrita:

lotan soilik ikus zintzakedan.

Ametsetan egin nuen zurekin

eta emakume biluziak zeneuzkan inguruan,

makurtu eta altxatzen

eta muin egiten

bizkarrean, sexuan, eskuetan, besapeetan.

Irribarreka zeunden zu, denak maite baitzenituen.

Hain aspaldian ez dute gure begiek elkar ukitu

ezen nitaz oroituta, ametsetara baitzatozkit,

eta orduan

irristaka galduz doan harea bilakatzen natzaizu

loaren beroan.

ANTSIEN OHARRAK - 1

Desioaren protozooa esperantzaren urlo berdean bizi da.

Protozooaren desioa esperantzaren urlo berdean bizi da.

Urlo berdeko protozooa desioaren esperantzan bizi da.

Protozooaren esperantza desioaren urlo berdean bizi da.

Urlo berdeko protozooa esperantzaren desioan bizi da.

Esperantzaren protozooa desioaren urlo berdean bizi da.

ANTSIEN OHARRAK – 2

Haragiak eta haragiak daude.

Nik haragi berri batekin egiten dut amets.

Haragi horren atomoek elkar maite dute

ez dutelako ezagutzen

ez jogurt desnatatuen iragarkirik

ezta jantzi-dendetako tailen koderik ere.

Haragi horretako zeluletara ez da sekula iritsi

konparazio hitzaren oihartzunik.

Haragi horrek onetsi egiten ditu bere pitzadurak,

fetuen bolumenak utzitako labirintoak,

gernuaren erantzun anonimoak,

koipe-soberakinak.

Haragi horretan ez dago birus maltzurrik sorgor,

ez baita sentikorra ispiluekiko.

Eta bikain burutuko lituzke sintesi-erreakzioak

nire burmuinaren eta hezur-mami-azalen artean.

ANTSIEN OHARRAK - 3

Bular-mahatsak bustirik dauzkat.

Zeuk milikatu dizkidazu, kiribilka, kurubilka.

Nire bular-sagarrek ernamuinak dirudite:

erronka egiten diote aireari apurtu baino lehen.

Hozkaturik ditut bular-gereziak:

urrezko sustrai bat errotu didazu sabelean.

ANTSIEN OHARRAK - 4

Nabarra da zure arnasa goizean goizeko orduetan,

zeru-sabaiaren golkoa zimurtzen hasten denean.

Beltza da zure azala,

sumendi tristeen gogoa bezalatsu.

Arre ikusten zaitut,

graffiti ezaguna izaren artean.

Besarka nazazu eta,

ilun horrek,

esadazu ahots marrantatsuz:

egun on, maite zaitut.

ANTSIEN OHARRAK - 5

Heriotza jostatiak dado-jokoan dihardu

aingeruekin bidegurutzeetan.

Katu sarnaztoak ditu lagun, sos-zenbatzaile.

Sosak... gure arimaren alde ikuskorra:

gorputz suntsikorra.

Heriotza biziotsua gure ohean etzaten da

amodiozko hitzen tximeleta-marruma bila.

Hotz-hotzean hilko dute gure arma bakanek.

Armak... oraina betierean berrituz:

gorputzak, gorputz.

AKIDURAZKO OHARRAK - 1

Azalaren sarean haritxo alai bat prestu.

Harizuntz gordina,

kirioz kordaturiko idunekoa bezain mehea.

Harizuntz apaina,

itsuen barrea bezain garestia.

Eten egin da.

Orain ezin ezerk josi

albainu hark memoriaren azalean

bordaturiko tarratadak.

Egon ez orratzik

ezarian zirtzilaturiko bilbe hori hartzekorik.

Harizuntz gordina,

harizuntz apaina,

bitan zatituriko

biru ederra.

AKIDURAZKO OHARRAK - 2

Laztan bat eskatzen baldin badizut huntzorriaz oroitu.

Goranzko bidean harrapatzen du beti egarriak.

Ezune larrienean ere zutik aurkitzen du,

horma ezagunari atxikia.

Neu ere, halaxe nago, oraka zure ferekari,

tente, huntzorri mehetua,

maite-ur egarriz ala ukoaren itoguraz naizenentz

argitu ezinik.

AKIDURAZKO OHARRAK - 3

Mingotsak dira zure haserrearen garangorriak.

Barruetan daukat beren zuku urri latza.

Herrestaka doa aldapan ene patari-bihotza.

Paisaje kiskali horretan

aurkitu ditut soberan destaina eta zigorra.

Zatoz, ibili zeu ere nirekin

eta bilatu mezuak harri-kiskirrietan.

Nire keinuak hor, agerian:

atera didazun begia,

moztu didazun mihia,

erre didazun eskua.

Ea goiztu orduko iristerik dugun

eremu antzu hori mugatzen duen

barkamenaren lubakira.

AKIDURAZKO OHARRAK - 4

Ez zaude.

Horregatik desegin dira gure kontu haiek guztiak.

Burbuilazko arrosario baten antzean egin dute eztanda

punp eta punp

hala etxean bezatutako irrikek

nola kalean kuxkuxeaturiko promesek.

Dena lehertu denean,

aparra jausi da inguruetara,

ahotsak erori dira ortzi maspilduetatik nire gainera,

matxinatu egin dira espaloi hutsak

eta oinak jan dizkidate.

Ez naiz besaulkitik higitu ere egin,

papera eta boligrafoa hartzeko izan ezik.

Gau osoa eman dut

munstroak marraztu eta marraztu.

Goizaldean, kamamila-egoskia prestatu,

dutxa hotza hartu eta

langostinoak erosi ditut supermerkatuan,

itzuliko zaren ala ez jakiteke.

AKIDURAZKO OHARRAK - 5

Amodio-lorearen hostoak

ez ditut ikusi gura

erortzen

porrotaren aintzira izoztuaren azalera,

lilura galduen orbel debaldekoaren artera.

OHAR LABURRAK – 1

Atzo izara bat erre zitzaidan.

Erre egin nuen lisaburdinaz.

Ogi xigortuaren koloreko triangelua estanpatu nion

telebistaren erruz.

Beti izaten dut piztuta sukaldeko telebista txikia

arropa lisatu behar dudanean:

gerrako haurtxo beltz bat

ama hilaren titia miazkatzen ari zen.

Ilezko korapiloa egin zitzaidan eztarrian.

Ez zait ahaztuko,

esneak sujetadorea umeldu zidan eta.

OHAR LABURRAK - 2

Gaur ez dut bainugela garbitu,

ez naiz erosketetara joan,

arroparik ez dut zabaldu,

umea ere ez dut eskolara eraman.

Bakarrik nago eta prest

armaren katua zapaldu eta tiro egiteko.

Tiro egiteko irudimenaren harresiari

ireki dadin eta, pirritan,

etor daitezen pasa-hitz aproposak lerrootaraino.

Nekez, baina txolarreak ikusi ditut

beren buruak tximistorratzetan iltzatzen,

eta basurdeak beherantz adi espaloien irriei adi,

botila hautsiak, sasiak sutan, jendea korrika.

Dinosauro likatsuak baizik ez dira irten osinetatik.

Gaur ez naiz zizka-mizkan ibili hozkailuan,

anbulatorioko errezetez oroitu ere naiz egin,

telebistarik ez dut piztu,

pilulak non gorde nituen ez dakit.

OHAR LABURRAK - 3

Hiria handia da.

Haurtxoen gainera abaildutako itzalak bezainbestekoa.

Hausterrea dirudi pobreen azalak

kale-zokoetan kokoriko daudenean.

Hormatxoriak dituzte jagole

parkeko estatuen sorbaldetatik.

Hiria handiegia da.

Txatarrazko itsaso bat, talka eta talka,

gure miseriaren ziliportak aireratzen.

Zabortegiak bailiran badoaz eskaleak,

zigarrokinak aldean, kantoietako habietarantz.

Koipezko uharak geratu dira bidean.

OHAR LABURRAK - 4

Badatoz berunezko arratsa eta bisutsa

lurzoru lauburuz betea harrotzera.

Aita alargunak harrilobiari fereka.

Lo mantsoan dago semea,

eskuak bata bestearen gainean,

bapo-bapo ase metalez, euri-zaparrada hil-mihise.

Eta tantek —herio-biolinaren nota larriek—

beste batzuen argazkiak jango dituzte gupidagabe,

kolorea xurgatuko diete, ia benetan odolustu arte.

OHAR LABURRAK - 5

Bekokian grabaturik ditut

ihiak, anemonak, txontak, kurkuilu esnatuak,

izpilikua, potin berde bat, gereziak

eta elur urtua etxe berriak egiten.

Zurrumurru biribilez mukuru jarri zaizkit besoak

errepide ondoko murruan.

Berandu da. Banoa.

Bulegora sartzeko ordua dut,

eta hor barruan ez dago leihorik.

ORBAINAK

Nire aseezinaren euli mizkina

nire zorigaitzaren sega pinpirina

nire amorruaren torratxori-ezpata

nire bekaizkeriaren sasisorkinak

nire porroten urlia, sandia eta berendia

nire indarraren beso lurperatua

nire kaxkarkerien linbo-lurrina

nire haragikerien adur sobrakoa

nire erorialdien kale barretiak

nire tristuraren katezismo galdua

nire errakuntzen purgatorio ukatua

nire damuen sutauts amaigea,

nire sekretuen ortografia faltsua...

Azalaren gozaroa itzulia izan dakigunean

ospatuko ditugu

zeure oroiz eta zeure faltaz igarotako gau-egunak

—marrubirik gabeko uden antzean alde egindako

zuri-beltz arrotz eta luzeak—,

xahutuko ditugu

laztanaren kopa eta amodioaren azpila

—zeu aldamenerako hartu arte gorderiko

ttua eta haragia—,

usotuko dira esku biluziok zure haizetzan,

eguzkituko begi ilunberok zure garretan,

zaldituko arnasa huts hau zure abiadan.

Itsasoak ekar zaitzanean,

atarietan zain izango natzaizu egun-usainetik,

ni, sinesgabea izanik,

zure gabeziak bedeinkatu ninduelako

eta itxaronaldiak zidalako irakatsi maitasun-kredoa.

Zubi zaharretatik ibilia naiz,

harri umelezko mailadietan zehar,

kanpandorre huntzorriak gogaituetan barru,

arrastiriak moreturiko arkupeetan aurrera;

arrainen herio-begiek ikusi naute,

soroetako txakurrek susmatu bidezidorrean,

baselizetako ur-ponteek islatu,

baita potin margulduen arraunek ere, abantean;

bide-ertzeko marrubiz leundu dut nire lehortea,

azaleko hauts penatua haizatu

atea jotako etxaguntzetan,

bekokiko izerdia balakatu

zenbaiten besartean goizaldera arte gozo jostatuz.

Edari usaintsuak eskaini dizkidate, mahai oparoak;

ekaitzaren mokoak burua makurrarazi dit askotan.

Eta inon ageri ez zelarik zure oinaren aztarna,

bat-batean ostatu hartu zuen nire erromes-arimak:

zure gorputza eraiki zitzaion etxerik zabalena.

Noraeza amaitu zen: eman nion zure izena.

Bildu nire igitai-ilargi izoztuaren jario zurbila,

nire platinozko sexuaren lurrin azukretua.

Oratu nire gerri suminduaren bihurgune ahazkorra.

Biribildu nire bular iraunkorraren obalo goibela,

zure aho-errotarriaz eho bularmutur mingotsa.

Txoriarrainek albokera erortzen ikus gaitzaten arte,

zure txistu-haziak nire ezpainetan haize bihurtu artio.

Denboraren ur joan-etorrietan

doluaren harria labaindu zitzaidan.

Barrearen errota lizunduan

atsekabea eho nuen doi-doi.

Euriaren gezi lañoetan

damuaren tronua zarpaildu zen aise.

Hitzaren kanoi zaurierrazetan

gupidaren epitetoak mututu.

Txorimaloen zoko-mokoetan

zorionaren zinak gorde nituen.

Berpiztu egin nintzen...

krisalida baten misterioan.

Ez dut sekula urratu nostalgiaren himena,

beste amodio hura gardenarazten duen

oroimen gozozko mintza.

Ez dut inoiz lardaskatu iragana,

bere baitan bizi litekeen

erresuma bakarraren bolumena.

Ez dut behin ere amildu musu agur-letanian bustirik

ahazmenaren aho ilunera.

Ez dut egundo bizi-altxorrean merkatu

haren negar uherraren urrea.

Ez dut egundaino bere oinazea

gorroto-zaldiaren apatx pean lehertzen laga.

Ez zait oraindik damurik arimaratu.

Ez zait, tamalez, lotsarik aurpegiratu

inork ere ezin baitu ahapez ere salatu

olerki honetako gezur-aitortza bakoitza.

Erdu.

Gerturatuko bazina

jostati, kilimusika dabilkizun nire giharren uztarrira,

baietz arin hezi zure larruaren uhalak

hain luze atzenduriko nire pasio-urruma ubela.

Eta hurbilduz gero

itsaso xahutuzko begiotara,

baietz zure adikuneak askatu desioaren gudaontziak,

bat-batean gizondutako haurrak bailiran.

Edo hurreratu nahiko bazenu

masusta-aho honetara,

baietz zure musuek garbitu ezpainotako kittoak,

eta nik berehala ahaztu: zorkoa, hartua.

Hona azalean borborka itxaron izana.

Loraila loretan bezain merke opatzen natzaizu.

Erdu, eta egin beharrekoa, laster egizu.

Egun batzuetan

herensuge bat irristatzen zait zainetara

zikutazko kerruak muinetara jaurtitzen,

gorrotozko simaurrez barruak ontzen dizkidana.

Ez dut ezpatarik, ez dut lorigarik,

ez dut besorik nire burua jagoteko.

Berak, garaipena:

bere lerdea nire gogoan barraskilotzea.

Berak, taktika:

kea ateratzea nire ongura-horniei.

Berak, gonbitea:

sutarako deia eta behazun-zurrutada bat.

Zor-betetze orduan,

bere eskupera, ni, bere aginterri.

Nire ondasunak,

ausikika zikiraturiko borondateak oro.

Bekaitz da ozta-oztako haren narrasti-izena.

Bekaitz da nire jaun eta jabea.

Izurdeen dantza edota limoien lurrina ipar haizetzan

zeuretzen duzun legez,

hitz totelok ere asmatzen dizkidazu

lehenagoko gure amodioak lanbropean gaurkotzean.

Nire irribarrea erraz dator

euriaren bits urdinak kosta gardentzen duen egunetan.

Terrala firi-firi dabil etxeko leihoetan.

Urrundu zinen nigandik, urrundu zinen

baina beste batzuen gorputzean neurea zara oraindik.

Eskuetako marretan laburbildurik dakarzun bidaian,

isiltzen dudan guztiaren karta geografiko purpuretan

keinuka dugu antsien durundia,

betilore terrible baten mehatxua eta eztanda.

Nik zuri txera egitea ez da zaila

laino keantzak isla tristea blaitzen duen egunetan.

Hormabelar apala tantaka dago teilartean.

Urrundu zinen nigandik, urrundu zinen

baina beste batzuen gorputzean neurea zara oraindik.

Kristalezko emakume izan nahirik

kale hustuak ibiltzen ditut gauero biluzik.

Ilargi eri bat bezain garden dut azala

eta beldurtu egiten dira txakurrak nire soadaz.

Uhuri egin orduko lotsarazten ditu

burmuinean daramadan galderaren usainak.

Eta loak hartzen ditu nire oin ausartak,

papiloien hauts hilurrenekoaz estaltzen.

Eta ez nabil inorantz

zorabioak hartzen bainau besoetan.

Eta amets zahar baten antzekoa naiz,

nigan besterik ez naiz bizi.

Gauak hautatu nau bere zitori,

baietz esanda esnetan mela egindako lepo-bularroi.

Kristalezko emakume izan nahi dut

maite nautenek ikus ez nazaten

eta odolaren ordaina eskain diezadan

nire emea zapaldu eta hautsi dezanak.

KONTRAZEINUAK

Bete iezadazu bihotza zure kaligrafiaz.

Hantxe jardun zerbait piztu arte.

Eta piztutakoan, araka nazazu,

ea letrarik dudan azalean:

esku-izkribu baliosa naiz,

kezko tatuajez betea.

MUNSTROA

Munstro horrek ba ei daki gure helbidea.

Alabaina, oraindino ez da etorri geratzeko.

Sarritan sentitzen dut txilioka, gure etxetik ez urrun.

Beste kontu batzuekin denbora-pasa dabilela,

errezel osteetan jarrita egoten naiz ni zain

Optimism perfumearen hiruzpalau tantaz

iduna igurtzita.

Tarteka, paper-boligrafoak hartzen ditut;

tarteka, lanbrozko otzarak txirikordatzen ditut.

Munstroa luzamendutan dabil, gerturatu, ez gerturatu.

Izaki malapartatu horrek etorkizun du izena.

Nik hustasun deritzot.

METAMORFOSIA

Narrastiak daude zure berben ostean,

zizt eginaz batera ezkutatzen dakiten sugeak.

Zu zeu oso-osorik bihurtzen zara ofidio zantar

eraso egitera oldartzen zarenean:

txinpart horiak nini hanpatuetan,

sugar moreak hobi izoztuetan,

pozoi beltza letagin zorrotzetan.

Sexua ere mizto gorri zaizu bihurtzen.

Amorruz kiribiltzen zatzaizkio nire isilaren koldarrari,

mespretxuz zipriztindu gura duzu nire egote mutua.

Lasai, maitea.

Ez nauzu irentsiko.

Lasai, laztana.

Gehien ere, borrokan galduriko ezkata zurrun apurrak

geratuko dira airean sakabanaturik,

dirdai-dirdai bion hizketan.

MARMOKAK

Marmokek behetik gora egiten dute dantzan

tristuraren sakonera abisalean

automata aihergen trebeziaz: meritu-txintik gabe.

Marmokak ditut burutazio,

urpe urrunetatik

ostarkuaren luxuaz jalgitzen baitira azaleraino.

Utziko nizuke, oroigarri,

nire marmoka-pentsamenduen zartada:

koloretako hotzikara eta azkura luzea.

DIAGNOSTIKOA

Eritasun hau degeneratiboa da.

Gorputzeko ehun komunikatiboak suntsitzean datza:

azala uzkurtzean

(ferekekiko sentikortasuna galduz),

ikus-fokua murriztean

(irakurgai dugun liburuaren esparrura mugatuz).

Mintzatzea ere neketsua zaigu

eta berba bat ahoskatzen dugunero,

pseudopodo gris luzez hornituta jaiotzen da

eta egongelan zintzilik geratzen,

bere patua horixe bailitzan:

oherako orduaz ezer ez dakien ameba bakana izatea.

Belarria kalteturik, gotorlekuan gaude, gor.

Dasta-papilak eta mihia elbarriturik, nagi.

Sudurzuloak antena bilakatu,

eta segituan hautematen dugu

kexu baten erre-sunda edo erdeinuaren enpagu-hatsa.

Diagnostikoa:

isiltasun-minbizi ziklikoa.

Inkubazioaldia:

eroapena praktikatzeke pilaturiko aldikadak.

Maiztasuna (barkamenaren zientziak soluziorik

deskubritu ezean):

elkarren ondoan poto egin bezainbeste bider.

Profilaxi-tratamendua:

afari bat jatetxe polit batean, noizean behin,

eta goizero-goizero

pentsamendu alairen bat egun on esatean.

GALDEKETA

Non daude pozaldi horailetatik

batzeko ginen taupada hordigarri haiek?

Non, belaontzien ezpalez

eraikitzekotan ginen sutondo ibiltaria?

Non dago tigreen marrekin

dekoratu nahi genuen aberri berria?

Non, iraganaren magalari atximurka eginez

berretsi gura genituen gure paisajeak?

Non da lehen ohe hartako erloju ezberdina?

Non galdu dugu misterioaren ura,

zeinahi utopia bedeinkatzeko balio ziguna?

Non gorde duzu irudimenaren maleta?

Zer dago orain barruan?

SIMONIA

Benetako magia erosiko nuke, balego:

"Urrun ezazu nigandik edari samin hau;

baina egin bedi zure nahia, ez nirea".

Zerutik erantzuten didazu

filmetan bezala, ben-ben,

nire arazoa neurea dela

eta uste on osoa duzula nigan.

Izuz beteriko edontzi finak ditugu galderak.

Hobe edatera ez hurbildu

ezpain apurtuetatik

erantzunek

ihes egiterik

nahi ez badugu,

ardoaren koloreko odolezko haritan.

Inoren zauriak miatzen ditugu

katuek zaborrontziak bezala,

itxaropena galdu gabe:

egun hasi berriak

ez dakarkigu espero genuen abisua.

Eguraldiari buruz egin dezakegu berba, hala nahi baduzu, umearen eskola-txostenaz eta pediatraren gomendioez, erosketez, bankuko agiriez, bizimoduaren mekanika aldarazi digun telebista hondatu berriaz, auzokoen hurrengo bileraz, tabakoaren prezioaren gainean, irakurtzen ari zaren artikuluaz, udako oporrei buruz, zure lankide apo horretaz eta gainerako lankide ondraduez ere, zure depresio antzeko infekzioaz. Eta berba egin ahala, ikusi nola doakidan askatzen ariman nekarren kremailera. Ikusi zein naro isurtzen zaidan izter artetik Esne-Bidea.

Isilik geunden.

Zer edo zer itxaroten.

Etorri ziren urtaroak, bata bestearen ondotik,

saskietan mertxikak eta soinekoetan elur-malutak.

Etorri ziren arbolak, liburuak, seme-alabak.

Etorri zen heriotza ere,

ahoa iltzez beterik,

eta artean legez iraun genuen

ez genuelako ikasi ahal izan

miraririk gabe bizitzen.

Zugana jo nuen

teink egiten zenidalako sokak txakurrari legez.

Niri zuzendu barik esan zenituen berbak

niretzat hartu nituen nik,

gure artean iratxo ipuin-kontalari bat bailegoen,

botikak banatzen edota psikoanalisia egiten.

Alferrik.

Zure pentsamendua ez zen nirea leitzera inguratu.

Basalarrosek miazkatu dute

baselizaren zurezko arkupea.

Hantxe, harrizko murruaren kontra

amodioa antzeztu genuen aspaldiko arrasti hartan.

Euriak zelaiari erauzten zion busti-hotsa

zeure hatzek atera zioten nire sexuari.

Armiarma-sarean zehar ostadarra ikusten nuen

zuk bultza eta bultza

ezerezaren kontra egiten zenidan bitartean.

Gero, trinki-tranka aldendu ginen errepidean aurrera

gorputzei bihozminaren salda epela zeriela.

Huraxe izan zen atzen enkontruetako bat,

gure azal umelak ordurako bazekielarik

elkarrentzat ez ginela.

Arraroaren oroizale naizelako gogoratzen ditut

zure botak eta hebilla handiko gerrikoa,

zure sudurra eta ironia.

Azaroan

haize gordinak batuko gaitu

jakin-minaren kapa sanoan.

Zure karrikako potxingoak zapalduko ditut.

Ez dut kanutorik erreko

baina lurrunez beteko dizut aurpegia kaixo esatean

eta gero arrapataka alde eginen dut balizkotik ihesi.

Gona motz eta arrakada luzeekin ikusiko nauzu

azaroan.

Kontua da berriz ere entzun gura dizudala,

xuxurlaka, akaso:

"Zer, Miren Agur".

Eta zirrara hutsal horretan ediren

andre gazte xarmanta sentitzeko beste aitzakia bat.

Amoniako-zaporea dastatu nahi ez eta

ahoa erretiratzen dut zure sabelpeko itsasgoratik.

Eldarnioaren zurrunbiloan uzten zaitut,

nire gorputzaren ohol blaituei lotuta.

Laster, olatu bi hasiko dira nahas-mahasean korrika:

batak zure izena dakar apar gainean;

besteak neurea, apar azpian.

Ni, barrurantz begira eta

barrurantz berbetan.

Zu, nire sabelean,

belarria ipinita eta lo aldi berean,

nire izena ikasten.

Hontza oheburura etorri eta basoa ekarri zizun,

ipurtargiz eta iturri magikoz betea.

Usoa gosaria eta goizeko lehen hitzak partitzera

hurbildu zitzaizun sukaldeko leiho-erpinera.

Salara, zikoina mokofina,

fardeltxoan xirula eta kriskitinak.

Eta komunean arrano erpeluzea izan zenuen zaindari,

pixa zeure kontura egiten ikasi zenuen arte.

Eskolako brusatik galdutako botoitxo urdina

kurriloek hartu zuten irrist-gurpila egiteko.

Ez da basoilarrik kantuan egin ez dizunik,

ezta usapalik ere zugatik negar egin ez duenik.

Zure ointxoek lurrean utzitako sakonuneetan

egiten dituzte habiak

ilargiraino aita eta ama eramango dituzten antzarek.

Elkar ezagutu genuenean,

tapoia erori zitzaion bizitzaren tintontziari.

Desirazko kordoi bat jaio zitzaigun azaletik azalera

eta ibiltzeari ekin genion,

noiz bata bestearen ondoan, martxan,

noiz unibertsoan biraka, alderantzikaturik,

noiz aurrez aurre, geldi ere geldi.

Horretara izkiriatzen dugu, biok,

gure geure urrats soilekin,

liburu luze bat,

liburu orijinal bat

akatsez eta azertuz betea.

KONTRAZEINUAK

Pittin-pittinka eratu zitzaidan

harako morse hura erraietan.

Ikarak hartuta nengoen

zentzunaren ortopedia aski izango ez ote zen

erregistro berri hark irekitako zirrikituan

protesia jartzeko.

Gero hegoak jaio zitzaizkion nire azalari.

Min eman zidan abiadurak

baina tekleo liliput batek alegeratzen nau aldi oro.

HIRU GURARIAK

Haizeak oroitzapen bat dakarkit.

Orduko haizekirri berbera da,

nire arimak arrokak legez diz-diz egiten zuenekoa.

Hamasei urte nituen eta hiru gurari:

mozoloaren burua,

oreinaren bihotza,

panteraren sexua.

Haizeak, hogei urteren buruan,

Bizitzaren Arbolari daragio.

Orpoan dauzkan igali umoei adi nagokie,

nola darien denboraren ironia,

nola doazen hirotuz, ahalke,

bere burua Ni Neu Naiz izenaz birbataiatu zuen

neskato haren orainaz txundituta.

AINGERUA

Ate faltsuak dira, txartel faltsuz seinalatuak.

Guztietan jartzen du Irteera,

eta irekitzen ditudanean,

kulunka egiten dute kirrin-karran, kirrin-karran

herdoilaren eta denbora metatuaren musikatxoaz.

Haatik, sekula ere ez naiz ateratzen kanpora.

Ate baten ostean, beste bat baitago, eta beste bat,

eta gero beste bat...

Alboetara so egin gabe egiten dut aurrera eta aurrera,

erantzun zuzena,

jarrera orekatua,

aholku egokia,

jakituria uneorokoa

ikasteko esperantzaz.

Azkenean aingeru bat agertzen zait ametsetan, esanez:

"Okerreko bidetik zoaz.

Atzera egin behar duzu,

Areto Nagusia jartzen duen tokira.

Zure zeure baitaren erdigunean daukazu.

Hortxe soilik aurkituko duzu, agian,

horrenbesteko grinaz desio duzuna".

GAUZA KONKRETUAK

Sukaldean jarrita nago, makarroiak egosi bitartean.

Gauza konkretuak maite ditut

eta horien izenak errepasatzea gosaldu baino lehen:

iratzargailua, euria kalean, supermerkatua,

musuak siestan,

ardo bat, koadrila,

semearen esku ttipiak,

jendea plazan,

zu...

Kilima gozo-gozoak egiten dizkidate,

dieta ostean oturuntzak egiten dituenaren antzekoak.

Ezinezkoa zait eguneroko gauza horietatik aldentzea:

boligrafoetara itsatsi zaizkit eta ez dakit astintzen.

Dena den,

gauza konkretuek ez dute luzapenik onartzen:

makarroiak egosita daude dagoeneko.

Bizimodua honelakoxea da.

Poema baten germena hozitzen hasten denerako,

badator egunerokotasuna sakaka.

Eta mahaitik jaiki beharra,

ernegu lirdingatsu baten menpe.

ERRADIOGRAFIA

Izar uxoak alde batean.

Ikatz-trokoak bestean.

Horixe da buruaren erradiografian aurkitu didatena:

bai-pilo bat eta ez-mordo bat ea zeinek zeini tokia ostu

burezurraren tokian dudan erabakien kutxan.

Oraingo honetan ez hitzak irabazi du:

"Ez, ezin duzu geratu.

Ez, ez dizut konfiantza berriztatuko".

Neure aho-sabaiaren basamortuan arrastaka noa,

kateatuta baitaukat berba hori orkatiletan,

senide atzeratu baten antzean.

MITOMANIA

Mito larregi zegoen burutxo honetan.

Egunero sortzen zen idolo berriren bat.

Behinola, atezainak utzi egin zidan

jainkotxo baten etxean kuxkux egiten,

autograforik ez eskatzeko baldintzarekin.

Festa bat ospatzen ari ziren:

karramarroak sugandilekin ligatzen,

loroak arranoei hegan nola egin irakasten;

apaburu ipurterre pare bat, antiojoak ipinita,

beren azken liburuari buruzko esplikazioetan;

tximino bat zokondo batean, bekozko,

gonbidatu guztiek euskaraz ez zekitelako.

Hura istant gogoangarria!

Karnabal hari esker,

etxera heldutakoan ispiluan ikusi nuen kameleoiari

piztia haiek guztiak bezain zuhur eta zintzo iritzi nion.

ABEGI ONA

Nortasun-agiririk gabe jo nuen egoitza hartako atea,

zubipean lo egitetik esnatzean.

Ura neukan poltsikoetan,

zenbait itsas zorri itota ileetan.

Atea zabaldu zuenak galdetu zidan:

"Ba al dakizu nora etorri zaren, seguru?".

Besoak uztartu nituen; ez nion erantzun.

Karramarro ttiki bat atera zitzaidan

naufrago-ahotik, ustekabean.

"Sartu orduan", agindu zidan.

Pausoa eman eta bat,

arruntasunak jo zidan muturrekoa

eta, zorionaren zorionez,

pixa egin nuen aldean.

Nire kumeak balantza batean olgatzen dira.

Beren barre-negarrak entzun ohi ditut,

oraindino jaio ez badira ere.

Bata arra da eta emea bestea,

nire kumeak.

Ponpaketa-lana burutzen dute

beren alegiazko zainetatik nire zainetaraino.

Arnas katean tartekatzen zaizkit

errefus-erreakzioen esperoan.

Ahotzarra irekitzen dut,

irentsi egiten dut neure burua,

digeritu, orro eta korrokada artean,

azkenik beste behin ere sortzen naizen arte.

Autofagian espezializaturiko prozesua da

ama izatea,

ama izatea,

ama izatea...

Egunen batean esanen dut:

"Lehen bihotzeko gorabeherei kantatzen nien,

baina gogait eragin zidaten.

Orain gurago dut onddoen hazkuntza behatzea".

Eta koadernoa aho-zabalik geratuko zait,

eta ez du jakingo zer egin, negar ala barre.

Entzunda neukan zirkulua zela maitasuna:

eraztun burutu egonkor alfa eta omegarik gabea.

Baina nik uste dut maitasuna kubo bat dela,

espazioan zintzilikatua,

higidura helikoidala duela eta

ez duela onartzen inolako mugatze-deskribapenik.

Kuboaren aurpegietako bakoitza

aldagarria eta metamorfikoa baita,

eta ez du izenik, eta ez du izaerarik.

KODEA

Bestelako kodea aldarrikatu nahi dut:

hitzarena ez bezalako kodea,

hizkera ez-hitzezkoa,

oroimenean kondenatu ezineko lengoaia,

zinak gezurta ditzakeen berbakera,

erreklamazio-libururik eta

tarifa-zerrendarik gabeko mintzo mutua,

mezu anbiguoz itxuraturiko jario askea,

adierazi gura ez denaren adierazpidea.