Hitz antzuen azokan

GEMA LASARTE

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1985 Gema Lasarte

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1985

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Ideiak eta esperantzak tolesten ari zatzaizkit;

ilusioak ximeltzen;

indarrak errausten... Ez dakit nondik datorren

haize bero eta sargoi hau!

        Larrubizik jarri arte ez dut

hitz fresku bat jaurtitzeko indarrik izanen

eta ondikotz urrun sentitzen dut udaberria...

Sasihitzak sutzerakoan sasoi hutsa

sentitzen dut;

hitz hutsak suntsitzen direnean sasoitzen

zait bihotza;

hitz arrotzak deusezten dituzten armen garrak

izanen dira nire betiko hitz kuttun eta xarmanten

koilare bakarra eta laztana.

                  Hitza ta pitza...

                  haizeak dakarrena haizeak darama

                  batzuk usain ederra uzten digute, halere,

                  hain gutxi dira hitz horiek...

                  Hitza ta pitza

                  atsoak leiho batetik bestera

                  atzoko kontu zaharrak marmarka.

                  Hitza ta pitza

                  harategian, ororen haragi biguinak

                  disekatzen...

                  Hitza ta pitza mitinetan

                  lau urtetan ezin egin daitezkeen

                  gauzak zikoizten.

Ahantzitako hitz batzuren esanahia egokitzeko

hitz batzu nituzke gure baratzetatik egotziko, haatik,

hitz orori bere esanahia betetzeko garaia etorriko zaionean

nago zain, txakur pelatu baten modura.

          Aurki, nagiak ateratzeko denbora izango dut bitartean,

tarte luze horretan, denbora iragangaitz bilakatzen den ereti

epel eta merke horretan.

          Gorrotoz eta engainoz janzten diren hitz batzu bakarrik,

guztiz, esanahiarekin bat etortzen bait dira... besteak, ostera,

...geundeke lasai zain, sekulan ez bait dira hitz politak besterik

izanen...

          Gogazke esperantzaren gerizara, lasai, lasai,...

Bart arratsean hitz alper batekin

besakartu naiz...

          amets gaizto batekin solasean gaur

gabeko loarekiko borroka bizian...

          goizean etsaiaren hatzaparretik ateratzea

lortu dudanean, goizak esan dit:

          — gaueko ametsa ez zela ametsa, baizik,

eguneroko hosto ximelen karraxia, eguneroko

haizearen erdoila, eguneroko min samina.

Pake eta hitz politak aipatzen dituzten

doktore eta politiko guztientzat aitzur bat

daukat neure baratzan, jorra ditzaten esaten

dituzten lelokeria guztiak eta bekiten

sekulan ez dela pentsatuko bonbaitxo izerdiz

apaindutako baten barnetik edo eta kamisa txuri

baten lepotik.

          Apaizari ere eskatuko nioke jaisteko

pulpitotik eta gaizto eta onetaz hasteko mintzatzen

aste guztia arrantzan pasa ondoren, orduan

gaiztoak eta onak ez bait dira berdinak.

          Makina bat ideia aldatzen zaizkigu geure

urdaila zaindari dugunean. Nola eskatuko

pobreak eta aberatsak izan behar dugula berdinak, urrez

beterik dagoen tripadun bati?

Egunetik egunera odola samintzen doakit,

bidexidor lasai baten bila.

Egunetik egunera hitzak hutsean dantzatzen

hasi zaizkit oihartzun baten bila.

Egunetik egunera hilen zama erortzen ari zait

karraxi gorri baten bila.

Bidexidor batetan jar dezagun geure karraxien oihartzuna

ez dadin alferrikako bideetara ixuri geure hitzen odola,

geure karraxien oihartzuna.

Egunsentiarekin batera

hitzak jorratzen aritu naiz,

hamabietako eguzkiak ez nintzan kixkal.

Ondoren, hitzak bakantzen,

gehiegiaren artean itto ez zitezen.

Hitz batzuri bakarrik eman diet

lur fresku eta berria. Landare horiek

bilaka daitezen baratze honen zaindari

beraiek bait dira zuhaitzen erreinurako

errege.

Hitz dotore eta ederrez egindako

zestu ttipi bat erregalatu didate.

Hitz politak, xamurrak.

Hementxe ari naiz, banaka, banaka,

garbitzen, txukuntzen.

          Pozoia kendu bezain laister,

gaur bertan afariaren erdian,

erdi erdian ipiniko ditut usain

gozoa ixur dezaten, usain gozoaren

lurrina mahai inguruan usain dadin.

Aspaldian natzaizue

eskean,

loretik belasoetara,

uretik itsasoetara,

hitz bilaka;

aurkitu nahian hitz errax bat.

Laket izanen zaizuen

hitz polit bat.

Edozertarako prest egonen den

esanahi xamur eta labur bat.

Bai abesteko geure mina eta

bai kantatuz estaltzeko udaberri sakona.

Ukatu didate ene eskea

eta hain txiroa da

ematen dizuedana...

Egia, egia, noski:

ateak jo ditudanean

begiratu gabe amurrazioz

hertsi didate ene bihotza.

Eguzki honen sortalde mehea sentitzen dut

bizkarrean,

sentitzen ari naiz, eguzki apal honen izpi goxoa

bihotz, bihotzean.

Oraindik itzal luze eta samina atzetik jarraiki dabilkit,

eta eguzkiari diot zor horrelako lagun mina.

Hala ere zinkuratzen naiz, kexati naiz... susmo trixte bat

daramat ene baitan eta.

          Eguzkiaren azken kantuak xurgatzen ari garelakoan nabil,

azken dizdira emekiak dastatzen ari garela deritzat.

          Larri naiz, larri. Negu hau hotz xamarra, hotzegia

agian...

Lurra egarriak zegoen eta zeruarekin

berbetan ari ondoren, gaur, jaitsi zaigu

euria busti bustia.

          Lurreko landare guztiak parrandara

urez mozkorturik joan dira. Alai, alai.

Baina zoritxarrez gehiago alaitu da

kaleetan zehar paseatzen dabilen

ke kutsatua, errexago sartuko bait da

birika lokaztuetara.

Ez naiz zerriama baten gisa

umeak erditzen ariko,

ez da sekulan nire bizikera

eredu izango.

Aurki bizikeriaz iraingo

naute.

          Bizitzera etorri naiz

eta nire lehen mandamentua

botako dut; bizi, eta gero

agian keriak eskeintzen dizkidan

bizio guztietan bustiko ditut

nire gutizia guztiak.

Zikoizkeria, zekenkeria, egokeria, nikeria,

gizonkeria, dirukeria...

          Keria ugaritzen doan heinean gainontzeko

atzizki guztiak beude itxaroten, azkenean beretzat

izango bait dira gehienbat, hots: askatasunkeria,

maitasunkeria, pozkeria.

          Hankaz gora doa mundua eta nork gerarazi?

Asko idatzi dut,

negar galantik ere egina dut,

halere loaren sehaskan gehiago jan dut, eta

orduak deusezean marduldu zaizkidan kezka ene

barne barnean daramat.

          Bizitza motza baita, egun edozer ezerezetan

orduak kizkurtzeko.

          Barre ere badut galanki egin,

amodioa egiten ere trebatu naiz,

halere ametsen zelaietan gehiegi amildu ditut nire

ordu ahulak, eta bildur naiz.

          Ez dut nahi, inola ere ez, hiltzean, jaio nintzen

bezalako printz pittirra izan, zerbait gehiagoren

baitan utzi nahi ditut nire ordu luzeak...

Ez ditut nahi mundu zerri honek

opa dizkidan mixeria zapuztuak,

ez dut nahi, ezarri didaten izena,

ez eta munduko izen guztiak ere.

          Ez dut hemengo deus desira.

          Agur, baratz madarikatu honetako

landare kutsatuak, agur ustelaren itzal hutsa.

          Nik beste nonbaiteko zerbait nahiago dut

eta kitto.

          Estresaren larrupetik zerura,

lasaitasunaren eta bakardadearen eremuetara noa.

          Mundu zerri honek eskaintzen didan gorotz bortitzik

ez dut maite. Ez eskerrik asko.

Amodioa, mundu guztiarekin egitea gustatzen zait,

porroa eta marihuana erretzea ere.

Norbaitek iraindu nahi baldin banau altxa dezala

behatza.

Ez baitut ene bekatuak alto oso alto esateko

bildurrik.

          Orain altxa beza bere behatz lodia

ardaua barra barra edaten duenak,

andreari, beste batekin adarrak jartzen dizkionak,

eta igandero, astean gupidarik gabe egindako bekatuen

barkamena eskatzera elizara joaten denak.

          Morala apurtzeko beldurra ala?

Edozein kantal hutsetan durunda dantzut,

kale amorratuen orruek ihes dagiote,

kea darie leihoei.

          Kaleak hersten doaz, luzatzen...

irmo eta zurrunki dakusatzat gorde leku goxoak,

non arriskua totika jario bizian datzan.

          Atzetik zurrunbilo garratza,

zaunkaka tiroz balak, atzetik zakurrak...

Porrak dantzan, balak non haragi biguina aurkituko

zain, eta gu madarikatuok hitz ederrak bilatzen

engainuaren soroetan.

          Geure lotsa mazkatzen, kontzientziak baretzen,

heste zabalak betetzen.

          Geure itturri kuttunetatik errepresioa besterik

ixurtzen ez denean gu hondartza handietara larrua bustitzera,

kontzientzia asetzearren.

          Azkenean, geure lurrak emandako fruituen odola aztertzen:

iraultzailea zenentz, lurraren

janari bilakatu direnean geure askatasunagatik. Gutxi

falta zaigu zerriamak bihurtzeko, halere egia aurrean,

beti aurrean, mesedez ez gaitezen gehiago engaina.

Neurtuak ditugu eguneroko eginkizunak

neurtuak ditugu eguneroko minutu bakoitzaren

pentsamenduak.

          Oraintxe hor goian ari zatzaizkit nire

bart arratseko amets erotikoaren zabaleroa

neurtzen.

          Ez dut nahi, ez dut bizitza honen erroiloetaz

solas gehiagorik nahi. Bizitzaren abiadak larrutsik

harrapatu nau eta beldur naiz.

Ezerezean galdu ditugu geure bizitzaren giltzak

edozein ateetan jo dezakegu atalai erdoildu baten

aho beltza.

          Hilobietara abia gaitezke geure mixeria magalean

hartuta, hango ateak hertsi baino lehen. Ezer huts

honetatik deus zabalagora jarriz geure zango nagitsuen

simetria galduak.

          Esperantzak eta ilusioak apurtzen espezialistak

direnei gal diezaiekegu non dagoen holako errezeta

mirakulutsua.

          Goazen mendi izartsuetara, utz dezagun betirako ustel usaina.

Zer gehiago?

...Gosaltzeko gezurra

...Bazkaltzeko heriotzen doinua, sekuestroen sinfonia,

torturaren erritmoa, gartzelen oihua.

...afaltzeko, gezurra, gezur hutsa putzzza.

          Hil dira

          hil dituzte

          Erahil dituzte.

          Dagoeneko ainitz dira, gehiegi.

          Ene ahalmena urria da, etengabeko

          sailaren zenbaki latza jartzeko.

Malko leun larriegi irristatzen doa

odolaren prozesio berberean.

          Malko eta odol gehiegi, hautsitako hats samindu

artean, bihotzak, betirako gaixotasunean ez erortzeko.

Inoiz bukatzeko asmorik ez duen

gau gaitz honetan.

                      Bart arratsean ametsetan

          lurrak oparitako zulo batera

          metraileta batez mila bider

          disparatu dut.

                      Azkenean zulo berberetik

          herioaren orro luze batek

          esnatu nau dardarka.

                      Ez dut lo gehiagorik egin

          Atzo Pablo Gude balaz jantzi zuten.

          Bere heriotza zela uste dut, oraindik

          sentitzen dut...

Hamarretako emakume zantar eta lizun batentzat,

eskaparatean behatzen espezialista denari,

begiradak arbuiatzen dituzten itxura trakets

eta oker horientzat...

          Berrogei urtez lanaren eta sukaldeko hondaminen

zerritxo bakarrari

pena txiki hau idatzi nahi nuke.

          Urte, eta urte, suaren giltzapean,

gizonaren galtzapean eta beti zikintzerako prest dauden

lau pareten artean irauteagatik,

burrukatzeagatik eta soka bat edozein lekutik

zintzilik ez jartze eta urkatzeagatik...

          Nahi nieke idatzi pena txiki hau.

Arestian haritzak genituen arnasaren iturri,

orain Iberduerori darion kearen pozoina

dugu geure bizitzen neurri.

Berdin zaio, bost axola...

Bertze desgizon bat daramagu geure otarre berri

hauetan.

          Lehen saskia hausten zenean garia ixurtzen zen,

orain marikonera deusezten denean, gauza anitz doa lurrera:

zitalkeria, gorrotoa, egoa, milaka hitz bortitz.

                      Desegingo duk hire etxea eta non biziko haiz?,

          ez du axola, orain be bizi, bizi inon ez.

                      Desegingo duk hire ohea eta non egingo duk amets?

          berdin zaio, betidanik nabil ametsetan, bestela nola

          arraio bizi?

Ugaritzen ari zaizkigu min berriak:

Lo egin eza,

lanik ez egiteak uzten duen kezka,

ibiltzeko eta ilusioekiko laneza,

          eta mila koloretako pereza.

          Tristura daramat, eta damua...

Agian, aintzina batetan gustora biziko nintzatekeelakoan...

beharbada.

Nekez galgatuko dira

txakurraren zaunka eta katuaren mauka,

halere ezaba daiteke bien arteko amorru

laztana... Gauzak ez bait dira aldakaitzak

are gutxiago iragangaitzak...

Etxeak kuadratu zirenean...

kotxeak abiadura garratzaz egiatan

hasi zirenean...

telefonoa, irratia eta milaka komodidade

egiteari ekin ziotenean...

Orduantxe eta geroztik, juxtu, juxtu,

hasi zen azken sentimenduen entierro

baketsua, ibilaldi gardenen agurra, zaldien

trote beltzaren heno luzea.

          Geroztik, presaren hankapean, presez:

Iberia, Aviaco, Ter, sirenak, kolak, zenbakiak.

          Geroztik, Stresaren kolkoan, edozer

bitxitarako astirik gabe, bizitzerako doi doi

eta halere bizi ez. Numeroen errota honetan, minutuen

fabrika honetan... bizi, nola demontre bizi?

Erlojuen orratzek bihotza zorrozten

didate

erlojuen abiadak une eta txolarte eztitsuak

bortxatzen dizkidate

erlojuen prisak stresaren ereti zapuztuetara

bultzatzen naute.

              Erloilu guztiak hurkatuko nituzke,

              orratz guztiak ezabatuko nituzke eta gero,

              desegunean, desgaraian, destenorean biziko nintzateke

          Minuturik gabe, ordurik gabe, sirenarik gabe...

              eguzkia eta bihotza ditudala ile zurien pareko testigu.

                            Pentsatu korrika, korrika sentittu,

                            mundu honen heriotzaren bila goaz egunetik egunera

                            askoz ere prestuagoki. Stresaren geltokian itxaroten

                            gaitu eroango gaituen gaitzesten dudan trenak.

                Artzai, artzai da nere txakurraren izena

Ene lagun bakarraren izena.

                Egunsentia iristen denean

mundu honetan gertatzen denari uko eginaz

bere poza begi tamaletan dizdiratzen dit.

                Gau samina ailega bezain laister oherako

bidea garbitzen dit, egunean zehar gertatutakoari

armiarma sareak kenduaz.

                Gaur gauean goiko zeruan

izarno bat bistatu dut nagiak ateratzen,

berarekin lo egin nahi dudala oju egin diot.

                Larrubizik jartzerakoan gaua itzali du, eta

nik beltzaren usain luzean nire nahia gorde bitartean.

                Bertze izartxoren bategaz oheratuko zen, oraindaino

etzanda, noiz agertuko zain nago, nago zain...

                Zaintzearen zaindari lurraren zaina

bihurtu artean, nago zain.

    Zure begi xamurretan

apurtu zait ideia baten lilura

kristal baten antzera erori zait,

ilusio izpia...

    Ez, ez, ez, zorrotza,

ezpataren muto zorrotza.

Nik baiaren baitan gorderik neukan

nire esperantzaren habia.

Zapuztu zait amodioa,

zapuztu zait bizitzaren arnasa...

    Erortzen ari zaizkit, izarrak,

egunsentiaren dizdirak...

    Ezetz bat izan da, ene etsai galanta.

Ez, ez dut sekulan esanen ezetz, aurki, bai eme

eta apal bat.

          Amodioaren bila merkatu txikira

abiatu naiz...

          Gorakada handia, gorakada ikaragarria

jasan du amodioaren salmentak:

azkenik berriro ere ene otarre hutsaren

itzalpean iritsi naiz geure etxearen giltza

xamurtzera.

          Bihotza krisian dago, amodioa turismoa egitera

joan zaigu, joan zaigu, zaigu joan.

          Garesti dago, garestia da maite zaitut

esatea, eta debekaturik aurkitzen da maite zaituztet

gurguratzea. Egungo kodigoetan deuseztu da hitz hauen

esanahia. Deusez, ezerrez, baterez horixe dugu geure

bihotz urratuen eduki hutsala.

Hitz bat bakarra dut maite

berarekin amodioa egin nahi ere

bera zait oro laket, goizez desia dut

eta gauez berarekin ametsetan nabil...

                          zuk ere aurki dezakezu,

abia zaitez gezurrak erantzita, eta berehala askatasunaren

usain pittina iritsiko zaizu zeure baratz goxoetara.

          Galdutako antzara baten antzera zebilen dantzetan

hitz itsu bat,

dantza trixte batetan murgilduz

galduriko esanahia.

          Azkenik nekez jantzi

zuenean izerdi beroa, agortzen joan zen.

          Agortzen, lehortzen, ximeltzen,

errauts bihurtzen. Lehen engainatzeko balio zuen

hitz kamutsa.

          Nork sinetsi orain? Nork sinetsi? Nork?

Esanahia kamustu diotenean, eguneroko erabilian, eguneroko

engainoetan.

          Nork sinistu hainbat bider ikutu den hitza, zulo

triste batera amildu dela?

          Askatasuna, lehen nonahi jaiotzen zen,

bihotz bihotzean landare kuttuna eta estimatua

bait zuten.

          Askatasuna, orain, hitzez lardazka daiteke

amets zoroez edo alkoholaren bidez edo eta

metrailaren orro biziez.

          Hori bai! Orain bederen ez da edozein lekutan

muskiltzen den landare.

          Klimaren aldaketak gaizki egin dio eta gu

enteratu gabe...

Ez, ez, ez,

ez naizelako gehiago

hitz zaurituen

esanahia harriei

ulertarazten saiatuko.

Ez, ez, ez,

ez naizelako gehiago

burdinezko eskulturen simetriak

zertan diren

loreei

ikusterazten saiatuko.

Gezurra, baita dena,

bizitza ere

ez baita ispilu faltso

bat besterik...

                      hutsez betea, zuloz josia.

Ez, ez, ez,

ez naizelako gehiago

gauen lilura beltz eta izar motak

kontatuz hunkituko.

              ... Ez naizelako gehiago engainatuko

Sorginak izanen balira

oraintxe hartuko nuke eskobatxo bat

metraileta gisa eta Ajuria Enea guztietara

hegaz joanen nintzateke...

Plis, plas kaskahezurrean ederto jo ere.

...Eta, batzu besterik ez direnei esanen nieke ene erratz

gainetik, bertze planetetara joateko gezur gosez daudenak

mazkatzera. Hemen dagoeneko asetuta lehertzeko zorian gaudela

eta...

Hitzaren teknika bost urtez errax ikasten da, eta hain

zail gertatzen gero, esatea, dena gezurraren zapietatik

datorren lamada bat besterik ez dela.

Hori, egun sinisteraztea...

Gezurra; hitz politez jantzita dagoen

drogarik arriskutsuena bait da.

Egia muskildu bezain laister

datoz ahuntzak eta akerrak basoak larrintzera

egiak larrutzera.

Egia bat geure basoetan belar loretsu eta leun

bihurtzen denean, ahuntz eta aker guztiak hilak

direlako izanen da.

Aker eta ahuntz guztiak hilko direnentz,

hor dago koxka!

Sinets egin behar eta gero gerokoak, bitartean

barrabas belarra...

Engainatzeko erak ikastea ez da zaila,

    engainatzea errezago, eta,

        engainua bizitzea, hori!

            eguneroko janari.

Gezurra, nerea, pakea, amodioa...

amodioa, pakea, nerea, gezurra...

nerea, pakea, gezurra, amodioa...

        Gezur merke baten truke

San Juan sua.

        Pake ximel eta ezinaren truke

San Juan sua.

        Amodio huts guztien truke

San Juan sua.

        Nerea, nere, nire, nirea, eta ego-zein,

        nizeinen truke

San Juan sua.

Erre ditzala kantzer honen sustrai guztiak

eta gaitz guztietatik salba gaitzala.

San Juan, San Juan... suak.

Goizaren lurrin goxoa losintzea,

gauaren zumo beltza dastatzea,

eguerdiko eguzkiaren printz xamurrak sentitzea,

hor dituzu hiru esaldi, hortxe dittut hiru opari.

Hiru horiexek edanaz, bizi naiz. Horiexek ditut

egun guztiko lagunurko bizi, eta matte ditut.

Ez ditut orduak:

makina baten aurrean deuseztuko,

etxeak ikuzten apurtuko,

klaseak ematen xahutuko,

lanean ari naizela galduko.

Orduak, bizitza... bizi egin nahi ditut

lurrari botatzen dizkiodan aleak nola hizketan

muskiltzen ari diren ikusiz. Lurrarekin

hitzeginaz pozez, busti...

Mundu zabor honetan oso gauza gutxi zaizkit laket:

egunsentia, ilunabarraren usain gozoa eta gaua

gau luze eta freskua.

Mokordoak musukatzera datozen

euli ezpatadunen modura

nabil ilusio izpi baten aztarnaren bila,

biharko egunari zentzu berri bat emateko.

Eguna lardarkatu dut,

goiza arratsaldearekin nahastuz

eta ezin dut ene bihotza zuzendu,

orratzak lausotu baitzaizkio.

Ilusioak esperantza direnean:

Maratil zorrotz bat jartzera noa

gezurrezko ilusio guztiei

gerorako desilusiorik gera ez dadin.

Bota iezaizkiezue atalaiak eta guztiei

mozkito mozkortuak bere mizto zorrotzarekin ez

daitezen geure lurretan sar.

Nahiz ateak hertsi ekaitza

atarian egonen zelatan geure lo goxoari so,

noiz zirrikitu bat aurkituko, pozoina

berehala jaurtitzeko.

Sentimenduak agortzera doan autopista

eta ilusioak sargoritzen dituen iturria

gurutzatzen diren unean

deus geratuko ote?

                  Mihina moteltzen ari zait...

                  hitza erdoiltzen...

                  Alferkeria hutsa delakoan nabil.

                  Hori baldin balitz, berehala sendatuko

                  nintzateke... Baina uste dut, gaitz bat

                  dela eta arrontean dena kixkaltzen, larrintzen, larrutzen,

                                                                          gorritzen, soiltzen,

                  ari dela, muskil hezeenak ere...

Ilusioak eta esperantzak antzuturik dauden

basamortu honetan;

zer desia dezakegu?

Heroina, ilusioen bide bakarra bilakatzen den

zabortegi honetan;

zer esan genezake?

Zerua kez lausotzen ari den bitartio eta lurra

langabeziaren txitxitari bihurtzen

ari den neurrian;

zer eska leike?

Hobe, zaztada eder batzuz, hilobia

ehotzea, ilusiorik gabeko zatar beltz hunetan

desesperazioaren poderioan, kupel antzu baten antzera

haize hutsala puzkartzea baino.

Goraize beltzak otoi, zuk, eta nik ez;

Oinaze mingotsak emaro zuri ematen zizun zasta,

orratz mirakulutsua zeure odol xikuan gorantzen

zihoan zizto bizian eta zu kuluxkan goxo.

Ametsetan, izarren ispiluetatik ilusio ainitz

edanaz oparo.

Goraize beltzak amen, zuk eta nik eztiki baietz

nola ba ez?

Ez zait perfekzioa gustatzen,

dena gaizki egiten duten horietako

bat naiz.

Ez dakit ondoa eta gaizkia

sailkatzen dituen muga non

aurkitzen den.

Perfekzioa saldu egiten da gehienetan,

eta ez naiz sekulan horren erosle izanen.

Perfekzioa konpetentzietan jartzen da

gainantzekoek mires dezaten eta ez naiz

horren miresle inoiz izanen.

Ez dut inolako perfekziorik nahi, are gutxiago,

bizitza guztian bere otsein izan, nahiago dut atxarraztaloa

erabiltzen erdipurdikoa izan, korrika azkena iritsi eta

euskal letretan erdiko txar horietako izan, baina

hori bai, mila iturrietara ene burua makurtu nahi nuke

denetarik dastatzeko.

Tripak makurtu ditut lurreraino

eta indarka lurrari eman diot berea.

Azkenean gozaren pozez lurrarekin besarkatu

denean, besarkada kirastunaren hats epela

nireganatu da.

Patxada ederrean kremailera hertsiz

joan naiz intxaurrondora gorotza mirestera.

                          Osin gordinak losindu eta

                          bihotza minbera sentitu dut, hala ere,

                          hortxe duzu aspaldiko kantu zaharra:

                          Senda menda osinak erre nau...

Eguna aharrausika hasten den unean

ferekatzen ditudan ilusio ziprista guztiak,

gauaren lokatzarekin ozpintzen zaizkit.

Nere despoesia kaxkarra, labaina bihurtu

nahi nuke,

hitzak zorroztuz, esanahiak mikaztuz

nahi nituzke:

        sapelutsen abiada kamusteko

        gezurren kabiak zapuzteko

        eta behin eta behingoz hitzen soineko faltsuekin

        akabatzeko.

                Orraze bat emaidazue ideia batzu orrazteko

                eta apaindurik dauden molde batzu urratzeko.

                Nork esan bi eta bi lau direla, nork ez sinistu?

                        Dena egina dugun etxe honetan hobe

                        geure arnasa erleei gurguratzea.

Ez dut nahi poesia ederra idaztea

ez dut nahi hitz politak bilatzea

ez dut nahi errimen eta gainontzeko apaindurien

ispilua. Mamiaren kemena hutsik, soilik...

Gezurraren enbrujua, gezurraren kantzerra, gezurraren solasa

amildu nahi ditut, sapelutsen abiadura gerazi nahi dut.

Munduaren gaixotasuna sendatu nahi dut.

Kutsaduraren urratsak apurtu nahi ditut eta hain

txikiak, hain exkaxak geratzen zaizkit poesiaren gubiak,

hitzen oihartzunak... Hain txikia sentitzen naiz, bai

txikiegi, txikiegia...

Ene poesian usain goxoa

dastatu nahi duenak bertze

udazkenetara joan dadila...

Ustel usaina daramat nire baitan,

gizarte hutsaren ispilu bait naiz,

eta ez naiz isilduko usain lerden hori leku gozo eta

beroetaraino hedatu bitarten.