Hemen gauak lau ertz ditu

MIKEL IBARGUREN

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1996 Mikel Ibarguren

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1996ko iraila

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Hitzaurrea

        Literaturako pasarte gogoangarri asko eta asko giltzapean idatzi izan dira. Euskal literaturan ere, ahozkoan nola idatzian, ugaria eta oparoa da espetxean sortutakoaren emaitza. Zenbait testu, bestalde, on egin ditu gure begietara jazarpen mota ezberdinen itzalean idatzi izanak. Ezin uka daiteke, halaber, jazarpena ongarri eraginkorra gertatu ohi dela literaturarentzat. Zail gertatzen zaigu, inolaz ere literatura eta bizitza bereizten, hunkiberatasunak hartzen gaitu drama humanoen aurrean. Hala ere, poesiak ez luke sofrimenduak ezar lezakeen balizko balio erantsiaren beharrik, poesia denean. Izan ere, giza esperientzia orokorrari egiten dio bere ekarpena poesigintzak. Sentitzeak, berez, ez du edertasunarekin zerikusirik, artea adierazkortasunaren kateari lotua dator. Poesia liburu bat aurkezten ari garenez, esan gabe doa, Mikel Ibargurenen lirikotasun kementsuak ere adierazteko ahalmen hori du tasunik nagusiena. Eta garbi dago inolako onurarik ez dakarrela kartzelak, aldiz, idazlearen gatibutzak trabatu baino ez du egiten liburu baten tajutze lana, buru-neke handirik gabe susma daitezkeen arrazoi teknikoak tarteko.

        Ibargureni mundu afektiboarekiko sortu zaion distantzia gainditzeko saioa jo liteke Hemen gauak lau ertz ditu. Deserrotze bat eta ondorengo bilatzeak, berreskuratze ahalegin sakonak mamituko du liburua. Bakardadea ukigarria da, maitearen falta bezala, denbora badoala eta gu joale huts garelako sentsazioa bezala. Hor askatasun ariketa moduan ageri da literatura, etsiari aurpegi emateko itxaropen bulkada bezala. Eta behin behineko askatasun horrek maitearen gorputza eta haurtzaroko paisaiak gogora ekartzea ditu baliabideak, eta geroa oroitzea. Oroimena bidelagun biziarazlea da poetarentzat, aditzak orainean jokatuta daude erabat. Maitasuna da gaia, gabeziaren sakonera humanoenetik idatzitako maitasun poemak dira, egotzia izan denak itzultzearren ibilitako erromesaldi minbera. Gatibutza bera poesia honen eskenatokia eta argudioa da, ez besterik.

        Liburuan aurrera egin ahala aldaketa, garapena somatuko du irakurleak. Idazkera, hau da, sintaxia eta irudiak, apala da aurreneko ataletan, xalo samarra batzuetan, erraza. Hasi eta buka konstanteak mantendu egingo dira hala ere, maite den oro urrun dago, geroa berandutu egiten da, denbora tarte handiegia sortzen da poema esan eta hartzaileak entzun bitartean. Baina azkenera hurbiltzen garen neurrian lirikotasuna trinkotu egiten da hizkerarekin batera. Hasieran arin eta freskoa zena mardula da orain, poemak luzeagoak dira, lirikotasuna diskurtsiboagoa, epikoagoa nolabait. Ematen du garapen modu bat erdietsi duela Ibargurenek distantziaren aurkako lehian, gertuagotik ari zaigu hizketan eta bere ahotsa gero eta gero ñabardura handiagoz heltzen zaigu. Poetaren hitzek hura gatibu daukaten hormen gainetik egin dute behingoan. Literatura ez baita hori besterik hein handi batean, askatasuna, behin behineko askatasuna.

Iñigo Aranbarri

Jose Luis Otamendi

                        Kontxiri, han

LAU ERTZ GAUKO

Bizitza honek lau ertz ditu

Lau ertz ditu ene pentsamenduak ere

Eta denboraren diktadurak

Geroaren aldabak apurtu dituelarik

Zure ametsaren sabelean bizi nahi nuke

Gaulehenaren abaraska batean bezala

Astunak dira hitzezko katebegiok

Eta ene hatz joriak oihu egiten dizu

—Ez da izanen oldar gehiagorik—

Min du ene garrasi geunak

Eta egunsenti urratu berriak

Gau iluna zauritu du

Leiho-burdina herdoilduek

Ene sentimenduak atzamarkatu dituzte

Eta jada ez gara atzo bezalakoak

LAU ERTZ ARROTZ

Zer eskain dezaket nik

Oroitzapen baten malura ez bada

Etorkizuna idazteko ere

Gauza ez naizela

Esaidazue zer eskain dezakedan

Desira gatzatu bat ez bada

Egunen batean joanen banintz

Ez nintzateke itzuliko izenez aldatuta

Esaidazue arren

Oroitzapenak zibilizazio galdu baino ez badira

Eta nire eta munduaren artean

Giza-has denean ene itzala

Jakin baneki

Ez nintzateke zuengana hurbilduko

Baina bakardade honetan

Zer da ene bihotza

Ardagai ezin sikatua baino

Eta hurbilean nahi zaituztet

Bide zaharrok

Hurbilean nahi zaituztet

Eraman nazazuen hemendik

Gauaz beste aldera

Bidea ibiliz egiten dela erraz da esaten

Baina hemen bideak idatziz egiten dira

Hemen ez dago eta libertaterik

Libertatea idatzi egiten da

Neure gogoetetan erbesteraturik

Ideia lausotuak dakartza haizeak

Orainak bakarrik existitzen du

Eta zeruan oihartzuna hedatu da

Lorratz anonimoetan gogoa haragitu zaidanean

Gauaren oroimenera itzuli nahi dut

Bertan har dezadan atseden

Eta inork non dagoen ez dakien

Inoren lurra da oroimena

Gaur beti bezala

Ene pena betikoak zer kolore ote duen

Galdetuko diot neure buruari

Eta haurrak eskola bidean izanen dira dagoeneko

Euren karpetak geografia eta historia zailez beterik

Eta nik ere eskolara joan nahi dut

Andereño batekin maitemintzeko

Irratitik aurrez egindako albisteak emanen dituzte

Eta su-etenak behin eta berriz hautsiko dira

Haurrek margotu itxaropena zulatuz

Gaur beti bezala

Hamaika arrazoi nituzke karrikara jaitsi

Eta hitz ederreko graffitiak margotzeko

Meteorologoek iragarri egun on horretan ez sinesteko

Errebolberrez poema blindatu bat zartatzeko

Izan ere gaur beti bezala

Akuarelazkoak baitirudite karrikek euripean

Eta beti bezala hegazkinek zerua ehunduko dute

Eta agudo deseginen diren hari zuriak utziko dituzte

Kosmologoek unibertsoa etengabe hedatzen doala diote

Baina hemen unibertsoa

Zapata-kaxa baten barruan kabitzen da

Olaturik gabeko lurralde batean naiz

Zugandik aparte

Hemen ez dago mendirik, ez errepiderik, ez gasolindegirik

Lurralde enkoadernatu honetan

Ez dago etxerik, ez kale-kantoirik, ez ostaturik

Ez eta mundurik ere

Mundua beste aldean hasten baita beti

Ez da maitaleen musurik ikusten

Basoen hasperen gorderik sentitzen

Hemen ez dago arnasarik, zilbor hesterik

Lurralde arrotz honetan ez dago herririk

Ez da autorik ikusten ez da esne-saltzailerik

Askatasuna ditare baten barruan kabitzen da

Eta oroitzapenak poltsikoan daramatzagu

Txikitan kanikak bezala

Izarrek han urrunean ipurtargiak diruditela

Lurralde laiotz honetan

Egon ez dago ezer eztirik

Esperantza da hemen inoizka itsasten den lore bakarra

Horregatik oroitu beharra

Iluntze urdina zatika erortzen ari den honetan

Distantziak bere gordina erakusten du

Eta ez dago zerurik

Bala batek zulatutako isiltasuna baizik

Nire oihua harrizko gauaren kontra lehertu da

Ez dakit noiz hasten den biharra

Ez dakit non amaitzen den iragana

Eta ezpainetan hutsunea marraztu da

Irri baten oroiaren lekuan

Ez zaitut kausitzen

Eta harzara begiratzen dudan bakoitzean

Behiala izan nintzena bilatzen dut

Zerbait ahantziko nuen

Eta ez dago zerurik

Beltzagoa da beti gaua

Esperantzaren isiltasunean

Hitzak amarauntzen ditu gauak eta egunak

Hitzak hurbilarazten gaitu biharko gaurrera

Hitzak irekitzen zirrikitua mundurantz

Eta orain

Isiltasunaren hormak arraildu direlarik

Jaberik gabeko sastagai goroldioztatua da ene hitza

Ostertz betikoan

Hitza dut lagun, aurpegi ezagun bakar

Eta esperantzak egiten du gizakia

Orain gorputza baino ez dut eskatzen

Gorputz bat nire egiarentzat

Bakarrik nago

Eta bakardadearen hezea dut eguneroko bezero

Nire oihuminak gaur

Ez dauka giza aurpegirik

Eta berandu da

Minbera dira ahapaldiok

Goiz dardarti honetan

Harresitzarrek zeruaren ahosabaia atzamarkatzen dute

Eta nonbaitetik datozen haur hotsek

Gizatiartzen dute nire nahi eta ezina

Denborak harria zizelkatzen duelarik

Ene ahots deserriratua mintzo da

Ostertzean

Gauak oihartzunaren itxura hartu du

Eta memoria sortu aurretiko

Hutsunerik gordetzen da nonbaiten

Berandutzen ari da geroa

Eta zain nago

Ene pentsamenduak nork hartuko

Nire hark du hitz egiten

Beste nonbaitetik ari natzaizue

Sortzear dagoen beste lur batetik

Alferrik zabiltzate

Ez nauzue aurkituko

Mundua nire ziega barrura sartu da

Lanbro urratuak memoriaren hemerotekan

Neure baitan bidazti noa

Xederik gabe

Itsasoaren iragan luzeak

Hondarrean laga oroitzapenak ezabatu ditu

Eta urtekari zaharkituetan ez da

Bozkariorik ageri

Behazun mingarra ez bada

Zestoako karriketan da ene haurtzaroa

Eta gutunbako gauaroa hurbiltzean leiho ondora

Norbait bertaratzen zaidala sentitzen dut

Nortasun agiririk gabeko bakardade honetan

Imajina ezazu

Argia itzali dutela eta hondartza galdu batean zaudela

Arratsaren ertzean baga kalakariekin jolasten

Leiho-burdinarik gabeko gau librean

Ilargia itzal baten gainera datorrela

Imajina ezazu imajina

Adokin bustietan zure gorputzaren bila noala jolasti

Eskuak poltsikoetan sartuta

Eta gauean ene musu isilenak zure sabelean gorderik

Egilerik ezagutzen ez dugun abestia tartekatzen zaigula

Imajina ezazu imajina

Egunabarrean gure begiradek elkar aurkitzen dutela

Edo txolarreen aberrian erbesteraturik zaudela

Edo leihotik ikusten duzun zeru karratua arbel bilakatu dela

Eta hegazkinek marra ulergaitzak idazten dituztela

Imajina ezazu baina sarraila hotsa

Kartzelariak beste egun bat

Giltzatu duela adierazten dator

Jendarmak aurretik Jendarmak atzetik

Sirena hotsak Oinezko anonimoak espaloietan

Zure irudia pentsamenduan Sirena argiak etxeetan irristaka

Platano ilarak espaloietan itotzen

Les bouquinistes Notre-Dame

Estatuak hiriaren zaindari mutu Oinezkoak furgonetari begira

Denek ni begiratzen nautela sentitzen dut

Eskaparateetako argiak klik-klak klik-klak keinuka

Manikiak ere niri begira Oinezkoak harantz-honantz

Zure begiak sentitu nahian

Kafetegi eta espaloietan sirena hotsak karrika kantoietan

Sirena hotsak Le Pont Neuf

Pont des Arts harantzago Seine suiziden ibaia

«Wyatt Earp» zinema kartelak Palais de Justice

Egunen batean espaloiak oinez zeharkatu eta

Sirena hotsak entzunen ditut neuk ere

Furgoneta bat ikusiko dut nire ondotik igarotzen

Eta oinezko anonimo bati bezala begiratuko diot

Eta neure burua ikusiko dut han barruan

Hemen gauak lau ertz ditu

Harrizkoak dira eleak alanbrezkoak etorkizunak

Eta maitasunak gutun baten forma hartzen du

Gizakia bere itzalaren bila doan

Leiho burdinarik gabea da

Hemen askatasuna

Ditare baten barruan kabitzen da

Esperantza urrunean erdikusten den

Bandera arrotza da

Eta meteorologoek iragartzen duten

Eguraldi on hori ez da hona iristen

Goiza zuriz estali da

Zuriz estali dira begiak, idazteko gogoak

Zuriz dira oroitzapen galduak

Begirada hautsiak, ausentzia ororen itzalak

Eta izenik gabe aurkitzen da oro elurpean

Goiza zuriz estali da

Zuriz estali dira iraganaren orbainak

Maitaleen hasperen itzaliak

Zuriz dira herriminak, bihotz urratuak

Kriseilu zaharkituen argi kartzelatuak

Eta ene orri zuriotan zure bila nabil

Euri tanta zuribeltzak

Goiz zuribeltz mutuetan

Urmael hustuak dira presoen begi ahantzi eta idorrak

Eta hareazko oroitzapen aleak

Ahanzturaren galbahean iragaziz doaz

Izan gabe gara

Zapatua da eta bisitarik ez

Mundua begien aurretik joan da

Ez dakit nora

Pentsamenduaren hormetan izkiriatzen dut gaur

Itogin zahar batek habia egin du nire bihotzean

Arrastiria orri hautsia denean

Hosto ihartuak dira

Isiltasun honen lekuko bakarrak

Nire gorputz ardaituan

Zure lorratzak aurkitu ditut

Eta desira erantzietan

Ahots biluzia da nire gogoa

Aberria norberak bere baitan

Daraman lur zatia baino ez da

Baina nire aberria

Irriño baten barruan kabitzen da

Oroitzapenez osaturiko aberria da nirea

Zurea eta nirea

Izenik gabeko adio isil bat askotan

Beti arte, ez dakit noiz arte bat

Baina arte bat

Horrelakoxea da nire gurazko aberria

Hutsa eta jendetsua

Boz minartua

Hurbil eta urruna

Bestelakotua

Ñimiñoa

Poema baten barruan kabitzen den

Aberria da nirea

LAU ERTZ HANGO

Dena dago oso hurbil

Eta dena dago oso urrun

Ene bihotzak ez du biztanlerik gabeko

Hiri huts

Umerik gabeko parke bat izan nahi

Alanbrezko ostertzari begira

Nire esku mutuek

Zure izena ahoskatzen dute

Euriak gauaren hutsa bustitzen du

Eta nire begietan ez dago inor

Umezurtz daude ene eskuak

Maiatz hautsi honetan

Eta oldozpenak lanbro urdinetan

Etorkizunaren magalaren bila

Hondora doazen baporetzarrak dira

Zure titiburuak ahoratu nitueneko oroiak

Klandestinoki ostentzen ditut

Gogoaren soto gordeetan

Eta gauaren ertzetik datorren eguantzak

Ez dakar inor

Ezta zure gutun bakar bat bera ere

Eta gela huts bat sentitzen dut ene baitan

Begiak ireki gabe

Egunak zuribeltzean irudikatzen ditut

Eta ene gogo antzigartuan

Mila bider asmatzen zaitut

Eta beste mila bider ezabatzen

Malko zaurituen haragi bizitan

Sentimendu biluzien bila

Instant galdu baten bila abiatzen naiz

Eta geroak oroituz

Iraganaren uharak lotzen nau

Irri ezezagunak ferekatzen

Bihar ere beste egun bat izanen da

Beste haurtzaro bat, beste helduaro bat

Bihar ere askatasuna poltsikoan gordetako

Orri tolestatua izanen da

Eta euriteek oroitzapenak basituko dizkigute

Malkoek denboraren izantza

Bihar ere nonbaiten beste sanjoan-lore bat lehertuko da

Gau-lore bat zure bihotzean

Etorkizuna zakarrontzira botatako orri zirriborratua izanen da

Bihar ere egunona sarraila hotsen ikara hotsa izanen da

Egunsentiak bere leihoak zabalduko ditu

Eta burdinak dituen goiza agertuko da

Bihar ere iragana helduko da

Eta handiagoa izanen da

Nire baitan hazten ari den leizea

Itsasbeherak berarekin eraman du gaua

Eta zure bozaren bila nabil

Maskor galdu bat balitz bezala

Plaza eta kale guztietan barrena ibili naiz

Egunak joan egunak etorri

Ene deiadarrak mendeak eta mendeak zeharkatu ditu

Eta deika ari natzaizu

Antzinatik datorkidan dei honekin

Oihu zuria gesaltzen ari den arren

Zer egun den axolarik ere ez dion

Egun izengabe honetan

Eskaileretan jesarrita naukazu

Poesia hau aldaba baita:

Zure atean jotzen dut behin eta berriz

Baina ez du inork irekitzen

Itsasbeherak gaua eraman du berarekin

Eta hondar bustian ez da zure izenik

Bihar bata bestearen enkontrura abiatuko gara

Aurrez aurre itzaliko ditugu begiak

Lurralde habitagarriago bat bilatu nahian

Gela zikin eta hango honetan

Ezpain biluzietan inprimatuko ditugu

Maitasunezko hitzak

Eta joan eginen gara desirekin

Galduta zebiltzan olatuak herrira heltzen bezala

Biharra gero da

Zure hutsunearen gesalak

Ene begi herdoilduak

Ihinztatzen ditu

Gauaren leize ilunetik

Itzultzen naizenean

Goizaren gazuretan bustirik

Irudikatzen ditut zure ezpain hezeak

Maskor galduetan da ene bihotza

Eta iluntze urdinetan

Ezkutatzen dira

Erlieberik gabeko lorratz biluziak

Eta ametsen

Xendra gordeetatik ortozik datoz

Olatuak nire hondartzarantz

Baina zu

Inoiz heltzen ez den olatu hori zara

Lehendabizi zure begiak ahoa

        lepoa gingila adatsa

Sorbaldak bizkarra bularrak

        gero besapea sabela sexua arrosa

Zila ipurdia aldakak ezpainak

        Zestoa zangoak oinak behatzak

Oin azpiak titiburuak

        eta sorbaldak ahoa bularrak

Zure begiak bizkarra Kemper

        Ipurdia oinak ezpainak

Lepoa zila behatzak titiburuak

        zangoak sexua arrosa sabela

Adatsa aldakak Fresnes besapeak

        Eta azkenik esku biluzi bat

Zure izateko era laztantzen

Zure berbotsik bage

Handiegi zait bakardadearen arroa

Handi zait isiltasuna

Mende goroldituek

Estali dituzte bart arratseko solasak

Ateri dago eta

Neurtitzok dira gelditzen zaidan guztia

Orain ez gaude bata bestearen ondoan

Esaera zaharra da maitazarrea

Behin eta berriz mundura sortu nahi hau

Olatuek ez dakarte zure testigantzarik

Ez zure mintzurarik

Berantetsita nago

Pauso zaharrak urratu zaizkit

Zatoz eta gorde nazazu

Gaur begirada mutu hori

Etxe ederra litzateke niretzat

Ispilurik gabe dihardut nire aurpegiaren bila

Neguaren katilu hotzean

Kanpoan elur malutak etengabean pilatzen doaz

Ezpainik gabeko musuen antzera

Postalik gabe dator gaurko gaua

Helbiderik gabeko kartazal hutsa dirudi

Eta argia itzaltzen dudanean

Ene ziega gau bilakatzen da

Eta bizitza isiltzera doala dirudienean

Nire gorputzak ez du zurean gordelekurik bilatzen

Eta zure gorputzaren ausentzia besarkatzen dut

Goizean patioko putzu isiletan elkartzen dira usoak

Izenik gabeko egun grisetan

Eta kale bustietako putzuetan irudikatzen ditut

Zure oinetako beltzak bustirik

Iragan galduetako aldirietan arrotz

Baina gaur izenik gabe agertu dira hezurrezko zuhaitz bustiak

Izenik gabe isurtzen dira estratetako erosta-zotinak

Eta begi tristeak dituzte usoek

Izenik gabe dira zure ferekak ene gorputzean

Eta ezabatuz doaz

Izenik gabe datoz oroitzapenak nonbaitetik

Gabon gaua da arkatzik gabe gelditu den presoarentzat

Gabon gaua gutunik gabeko postontzietan

Eta kartoizko kaxa bustiak dirudite etxe bustiek euripean

Iluntzea da

Eta noaski ez litzateke

Horrela izanen

Zure begiak nireetan etzanda baleude

Agian ez nintzateke

Zazpi metro karratuotan herrari ibiliko

Eta nik paretan egin seinaleak

Ez lirateke etorriko direnentzat geratuko

Uhalde osteko hondarrak bailiren

Guda ondoko gezi hautsiak legez

Ez nintzateke noaski

Haur baten gisa ibiliko

Hormatzar gainera igo nahian

Zure begirada uki ahal baneza

Goait naukazu

Eta zure amodio goroldiotua gordetzen dut

Ene barne gogaieran

Herrialde zahar bat bezala

Sar nazazu zeure pentsamenduan

Eta utzidazu zugan ostatu hartzen

Zure etxe hutsa habitatzen

Eraman nazazu zeure barnera

Eta bila nazazu zeure baitan

Zatoz, zatoz eta eraman nazazu

Hitz minduak urtzen diren lekura

Amodioak sinatzen diren ezpainetara

Leiho ondoan naukazu

Morroiloek ene auhena hertsi dutenean

Ez zait ezer gelditzen ukamena ez bada

Eta gauak eskutik ihes egin dit

Eldarnioka ihes

Eta zure izena lau ertz dituen gela isila da

Alde guztietan egon nahi hau

Eta ezin

Atzo aspaldi da dagoeneko

Eta zure begi tristeetan

Huntzak denbora estali du

Itsasoak

Ez dakar zure mezurik

Eta hitzak sobera daude

Arrats neguan

Ene esku irekiak dei egiten dizu

Egunen batean

Gure bideak elkartzen direnean

Ez dizut ezer esanen

Isildu eginen naiz

Ezpainek badakite zer den gauzen hasiera

Itzuliko naiz

Oraindik ahoskatu gabeko egunetara

Noizik gabeko gauetara

Egunen batean

Kalean gurutzatzen garenean

Zure begietan aterpetuko naiz

Ez dut adio hitza gehiago ezpainetaratuko

Egunen batean

Oraingoz ordea

Gu elkarren oroimenean bakarrik bizi gara

Zure eta nire artean

Beti gau hau hatzetan katigatua

Amaraun iluna bailitzan

Noiz arte

Aurki zaitzaket begiak itxirik

Hitz tarteetan ezkutatuz

Gure kale-kantoi haietan bezala

Maitaleen gorputz hautsiek min dute

Ez dago ezer haien begietako haitzuloetan

Bihotz tirokatuetan

Gerrak irabazi du

Oihumin bat da gaua urratu duen zantzu bakarra

Noiz arte

Ez dut ezer esateko gogorik

Hobe isildu

Eskua gau-lore bat bezala itxi zait

Gauak ene soa ezabatu du

Zutaz oroitzen naiz hotsik egin gabe

Ene ahosabaian galtzen ikus dezakezu

        zure ausentziaren isila

Denboraren hilabete hustuetan galduz doaz urratsak

Elesta-hots galduen antzora doaz denboraren

        hilabeteetan

Berritu nitzake zure ahoko abesti eta musu deklinatuak

Zure ezpainetan irri izan nahi nuke

        zure behakoaren kaiertz

Ez gaituzte aurkituko pasealekuetan

Ez ginen maitale izateko jaio elkar maitatzeko baizik

Oroimen minduak herrenka doaz egoitza bila

Antzinako begiok ez daukate adinik ez kale kantoirik

Gaua amaitzen den lekuan hasten da beti zerbait

        auskalo bat

Eta ezpainek dakite zer den adio baten azken hatsa

Orbel galduak dira zure begi aienatuak

Atez ate galde eginen dut

Bihotzean gordeko ditut abenduko ilintiak

Ez dut idatziko hagiografiarik

Eta maita zaitzakedan arte poesiaren lurrotan

        erbesteratuko naiz

Urrun zaude eta hitzez hitz zure oroitzapena

        harilkatzen dihardut

Urrun zaude eta elezahar galdu bat da zure ahotsa

Bihoztoi naiz

Bakardadearen elasturiak sortutako lekuetan

Goiztiri lanbrotsuek irakur ezin daitezkeen

Paper hezeak dirudite

Ortozik doa nire auhena

Nik ez dut hilburukorik utziko

Ez daukadana da daukadan guztia

Gaur bezalako egun batean galdu nuen sorterria

Eta harrezkero

Lur zati bat daramat bihotzaren zuloan

Gau honen mugarria non dagoen

Galdetu nahi dut

Ene desnekearen lurretena harantzago ez dadin joan

Zure begietako ur ertzetan maita zaitzaket

Desgaraian lerrotu bihotzean gorde berbaroak

Bilduma guztiak irakurri loreak biluztu

Zure betseinak lurmendu aitzin

Betilun dira helbidebako erbeste haiek

Zenbat lekoatara zauden ez dakidan arren

Badakit zein zaren

Inoiz zure irrien argimutil izan nintzaizun

Oraingo zure ametsen urmael itsas-habuin

Jada ez naiz letargia kiribildu baten argizaiola baino

Egunen batean uhinek nire oihuminaren zatiak

Hondarreratuko dituzte

Txoil zure egin arte

Lurkara da ene mina

LAU ERTZEN HARAINDI

Zure adioa eurite osteko isiltzearena bezala da

Sarraila hotsek ene herrimina zauritu nahi lukete

Gautze horien beste aldean leihorik gabeko goizalbak bistaratzen dira

Eta ene hatz lehengoratuek ezpainetan bilatu nahi zaituzte

Baina ez dute ausentzia baino aurkitzen

Ez da bizilagunik gure begietan ez bizilekurik begiradetan

Zaharminez jota dator haizearen uhuria

Hizpide zintzaizkidake erasan honek minduko ez banindu

Azalmintzaren memoria exiliatuan bizi gara inoiz isilez legez

Alferrik gabiltza ezeztatzen garenak gara

Hizkera galduak berreskura ditzaket

Eta doan saltzen ditut haratuztebako ahapaldiok

Lehenago ezagutu behar zintuzket maitasuna goizago ahoskatzeko

Kale-kantoietan gorde genitzake hasbehera guztiak

Zure bularrak hazten diren eleberrietara irits ninteke

Baina garenak gara gogora ezazu

Eta sentipenak hurrenez hurren doaz

Euren patua zein den jakin gabe

Gure nahikaria eskuizkribuetan idatzia dago

Geurtz aurkituko ez zaitudan arren

Zure izena gordetzen dut ene ezpain gautuetan

Ahoz ahoz datoz olatuak nire oldozmen oinustuetara

Patioari bueltak eman dizkiodan heinean

Zutaz oroitzen naiz

Ez dakit zergatik kontatzen dizudan

Ahanztura geltoki abandonatua da ez dago trenbiderik

Ezin hel naiteke zugana baina zutaz oroitzen naiz

Gauaren uremean oheratzen naizenean

Ez nau beldurtzen denbora azkengabeak galdera ainguratuek

Urratsez urrats nongura dabilen joalea nauzu

Patioaren ertz batetik beste ertz batera

Liburu bat zabaltzen dudanean zutaz oroitzen naiz

Sentitzen zaitudanero nola ezagut zaitzaket

Bitartekaritzarik gabe maite nahi zaitut

Distantziak sortu lubaki honez gaindi bihotz hustuak jendezta ditzagun

Bihotza deserria da orain

Itsasoak ez dakarren uhin bakoitza zure oinatz galdu bat da

Minez oroitzen naiz eta zugana arribatu nahi dut

Zure begien esnatzerik bage lurmutur bage esnatzea da

Ortozik segitzen dut, zure ametsaren sabelera herriratu nahiz

Begiok ez ziren-eta mundu honetarako sortu izan

Dolamen zaizkit hitzaurre goroldiotuak, behako odolustuak

Bagara edo ez gara ala bagara eta ez gara

Urratsik gabeko bide ibiligabeak dira poemok udazkenez

Zuk desgaraiz ibil ditzazun eginak dira

Ezpainetan ahoskatu hitzarmenak dakarzkizut esku ahurrean banaka

Zure gorputzaren mapan abandonatu ditut eskuak eta orain

Orain ez dut zure taupada desabitatua aditzen

Gau egin da nire barnean

Izan ginela esanen dute batzuek, izan gabe izan ginela

Maite zaitut esan diezazuket mila bider maite zaitut

Goitizenezko ele txikietan

Baina ez

Izan gabe izan ginela esaten jarraituko dute

Gauaren oroitarrian aurki genitzake agian esan gabeko musu galduak

Zure bularretan aitorrezinezko gogoeta bi utzi nizkizun gordin

Oroit nazazun, doiets diezazkidazun hitzautsi guztiak

Esku memoriadun betikoan dago biharra lerroetan izkiriaturik

Zu zaitut behialako maite izanaren gotorleku

Elezahar baten arrasto

Erbeste urrunetik dator zure ahots biluztua

Eta gauaren hondarrean oin-has doa ene ihesa

Zure ezpainetako boza habitatzera

Ene begiak zure ausentziaz esnatu dira gaur ere

Zure libertatea amestu nahi dut

Orain zu maitatzeko froga-agiririk behar ez dudanean

Isilean maite zaitut abisu eman gabe

Gogo herrari honekin esku berridatziokin

Zuretzat gordeak ditut aditz imitaezin guztiak

Apiril eta irail oraindik sortugabeak

Handik nator eta harantz noa

Zuk eta nik dakigu bakarrik

Leku bat bilatu nahi dut zure biziaro bakoitzean

Nahi zaitut gauaren arartekotasunik gabe biluzik eta huts nagoenean

Lohiri desabitatua da tristezia hau

Eta buztinezko mina dut bihotzean

Zure ezpainak berretsiko nituzke behin eta berriz

Oilarite berriak ohereskatu nahi dizkizut oinuts zaitzaten

Nonahizaterik gabeak gara ordea gu

Eta ostertz honez haraindi zaude beti

Itxaroan

Beste zerurik baden galdetzen dut

Baden berriemailerik begi herriminduetan

Izan ginen behiala baina zure loa behar dut nirearen ondoan

Ene eskuak apatridak dira orain