Gauerakoan

KEPA FERNANDEZ DE LARRINOA

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1984 Kepa Fernandez de Larrinoa

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1984

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

I. aldea:
BIZI NAIZEN MUNDU HONETAN

                                        existentziaren zama astunean

                                        izadiaren gauzarik ttipienetan barrena

                                        bizi daitezke ametsik lasaienak

Nire gela?

Nire gelan ateak, zur zaharrezko marroi iluna,

deskriba dezake malko eta irribarre; leihoak,

zuri argia, kristalaren transparentziaz

nolako desirak abiatu diren jakin badaki;

pareta berdea, eta hezea,

hormairudiz betea; lanpara baten alboan

ohea, ametsetarako bazter enea; armarioak,

erdi zabalik, inolako lotsarik gabe erakusten du

ezordenuz pilaturiko arropen irudi anizkoloreduna;

ispilurik ez;

erdian, elkarri begira, mahaia eta aulkia gaurko ia

arratsalde guztian nirekin bat izan dira; lurrean

baso bat ur, banaizezpanaiz egarri.

Musika soinua airean,

zigarroa hautsontzian,

cassette-zintak ondoan,

liburu batzu pilaturik

eta imajinazioa joanik.

Hau nire gela...

A!, eskuan luma eta papera,

nire gustura aldatu egiteko aukera.

Telebistako Keaton-en
aurrean idatzi nahiean

Telebistan zeukat

Keatonen filma:

«El maquinista de la General».

Ondoan botila,

haruntzago, baiari begira,

inoren jabe ez denaren makila.

Borrokan ari duk Keaton

destinoaren kontra,

ilusioen zai.

Hementxe,

ostera, nauzue egun

neu,

hitz-kate isilez

existentziaren hutsean,

zertzelada deseroso antzo,

paperaren zuritasunean zirikatu ala.

Burura datorkidan parajea

anitz eratan molda daiteke,

baina nola, ordea, pinta liteke,

lumak lerrotzen duen burutazioan, norberarengan datzan minberatasuna?

Norakoak?

a)

Beldurrez

konposatzen zaidan irudiak

egunero ohi dakarkit

diruz

eraikitako paisaje mutua;

ametsetan dudan gogoak

ezin du sendatu

indarrez isildutako hitz mindua.

Gauez gero

negar egindako goizak

busti egiten dit

desesperantzazko basamortu zuria;

egunsentiko argian, aldiz,

maskaratu egiten zait,

—barrez—,

begi nekatuon begirada kaskarrau...,

lanez

sorturiko ideia leialek

erantzun gisa jasan behar dituztelarik

hotzez

jantziriko hots zaharrak;

zergaitik honen bizimodu zatarra?

zergaitik lotsatu ni,

nagusia nagusi den kontrako alboradan?

b)

bizitzaren burrukan

negarra dario gaur

atzoko esperantzari:

hiri estuaren hormetan

denboraren seinaleak

bihotzaren baitan finkatzen baitira,

noraezeko ibilaldian

galtzen naizelarik.

Zimenduzko erraldoi baten artean

lan isilduaren historia agortua,

izengabeko ibiltarien bizimodu sakrifikatua,

ke tarteko arnas estua.

Jokabide latza,

sasoi mingotsa.

c)

Kitarra jole gaztearen

nota gosebera plazaratu berriek,

—azken hatsa izkutatzen didaten

paret lodi, astun hauen artean—,

topo egiten dute

gorren zorabioa;

lau haizeetara botatako

mezu hegalariak,

bortxaz isildutako

mutuen ahoan,

bilatzen du

sekulako pasadizoa.

d)

Kaleetan zehar noa,

bakarrean,

bidean zeruertzea ikusiko ote dudan

esperantzan.

Baina,

pixkat geroxeago,

ohean neketsu, arrenkuratsu

logaizkatu ala,

neure buruari itaunduko diot:

«Non ote dira behar pertsona libreengan mugarriak?»

e)

Askatasuna!

joana zara,

zure zimarkuak niregan iraun nahi du baina;

luze egiten zait

zure hemengoaren eza.

Areago sartzen zait,

—baitan—,

denboraren igaropen ahituaren ezpata.

f)

Hil-dantzaren jauzi musikatuak

gorputza daroa hara-hona

txistuaz mozkorturik,

denboratasuna ihesi zaidala gauean,

lurrun bihurturik.

Nork lerrake, ni ikustean,

zuregana joan nahi dudala?

Nork labur lezake

pausoon gose kexkatiaren antsia?

Soinu ritmikoa,

mugimendu konpasatua,

barruan loratzen diren

nota femeninoak,

begien desio izkutua.

Hauxek dauzkat

kontrolatu ezin ditudan sentimenduak.

Bizitzak amaiera pairatzen duela

ez dut orain sinestu nahi.

Nire gogoeta eroak

ezin ditut une honetan nirekiko

gorde...

eta zuengana,

beso, hanka, oin eta gerri

su-bihotzak eraginik,

—hilaren azken hatsa

biziro moteltzen den bitartean—,

infernuko dantzari pekatariek ere

lagunduta, estuka

dizuet zuzentzen

oraingoxe taupadaren boza.

Bizimodu zibilizatuaren zeregina,

ezezagunen betebehar bakartia,

denok sufritu izan dugun

erantzunik gabeko deihadar basatia;

Oizen sua,

txalapartaren deia,

elkartu behar dugun seinalea.

Betiko egiaren aurrean

zai zaudekidala,

utopia zapalduen irrintzi izuorrak

eztarri librean bilatu nahi du

askazioa.

g)

Askatasuna!

dantzari agoniatsua.

Gure tartean

zaila duzu topatzen

hilobia.

Akerbeltzaren udaberriko ritoetan,

kobazuloen iluntasunaren babespean

bota behar duzu mandatari fededunen garizuma usteldua

Noiz arte izkutua?

Noiz arte isildua?

Noiztik itsutua?

h)

Marginatuen jaia bukatuz doa,

hilargibetearen solas inprobisatua

askatasunezko errautsak,

gauzaleen zelai, belardi gosatien

orlegi reibindikatuan, lasai, leunki,

pitin-pitinka zabaltzen dituen batera.

Dantza debekatuaren pizkundea,

behinolako saltoen eraso agindua,

egunsentiko ihes nekatuaren adioa,

herioak dakarkidan atsedenaldi maitatua,

paketsua.

Zuregan nago, azkenik,

egun berriaren

argipean itsuerazirik.

Zurekin, halaber,

igerika nago,

ahaltsuek mugatzen duten

libertatearen itsas ur erotikoetan

—erabat txunditurik—

murgilduta.

Bost axola dio

a)

Odol gorriz galduriko ikurrinean

oihu bihurtu zen

herriaren grina.

Zeru griska euritsuan

lanbro fina azaldu zen

zotinka.

Udazkeneko azken egonaldi eztitsuan

bazihoan

uso zuria arinka.

b)

Gazte, zahar nahiz ume,

bata bestearen ondotik

urrundu egiten gara

elkarrengandik.

Milaka bialtzen gaituzte,

—Handiki zikinok!—

ondoegi konprenitzen ez dugun

mundu honetatik nora goazen ere

jakin ezinik...

hantxe bertan

denok berdin garenik

sinestu izan nahi gaberik.

Bortizki bialtzen gaituzte.

Elkarrengandik urruti,

bakarrean,

beldurraren isilpean...

bizitzari eskatu nahian

poemattoren bat.

c)

Hemen betiko ezaren eza,

ihesa ez baitugu erreza.

Hemen mugadura,

atalaia honetatik dakusadan

kateaturik dirauen hegadura.

Itsaso eta mendia.

Biak beldurrez jantziak,

etsaien banderari josiak.

Zeinek hil du kabian uso txuria?

Altxatzen dut burua

baina ikusi ez argia.

Zergaitik jarraitu bizia

galduz gero esperantza guzia?

d)

Gor bihurtzen gaituzten oihu entzungaitzak

hezurmuinetarako sartzen zaizkigu,

gertakizun pentsaezinak iruditu ala.

Nora joan zaizkigu

aspaldi hartan modurik ederrenean,

jira-biraka, libreki aidean, zamagabe,

inguratu gintuzten ilusio neurgaitzak?

Hara gu gizakiok,

—ausartzen naiz ni galdegiten—

auskalo zerk sorturiko bizidun herio ekarle madarikatuok,

non gordeko ditugun begi odoltuxeak

albokoen hautsa gurean erantsiz gero.

Baina bost axola dio.

Ni nor naizen ez dakidan honi

Bat, bi...

hona etorri,

hara joan.

Hiru, lau...

izerdia atera

eta ekin gogor.

Hau badago

beste horri falta zaio.

Zertan habil?

Klin klin klin...

betiko zarata,

metalezko hots.

Gaua.

Hire gose asegabea,

nire atsekabea.

Kra kra kra...

karru madarikatua,

noiz isilduko ote haiz?

Hemengo hau

hara eraman,

horko hori

honuntzago ekarri,

hango hura

ez da egoki;

oraingo berriak kontatu behar,

baina komeni zaigun haina.

«arin, arin

motel,

astirik ez diagu eta» .

Gaueko abotsa,

nagusien adimen hotza,

egundaino gelditu ez den

erlojuaren orratz zorrotza.

Buelta bat, beste bat.

Hirugarrena,

laugarrena.

Azkenekoa.

Odola atera orduko,

nora joan behar?

Kra kra kra...

karru madarikatua,

noiz isiluko ote haiz?

Harri puntalatuak.

Oztopo txikiak eta handiak,

ikusten ez ditugun

eragozpen traidoreak,

hor-han-hemenka dautzan

suge beltzak.

Beste aldetik

ni eta hi.

Biok bakarka.

Kra kra kra...

bidearen garrasia,

ilunpeko abesti mikatza.

Marmiten musika sakratua,

gaueroko burdinazko agurra,

partitura zuhurra,

joan-etorriaren ibilbide kaxkarra.

Karru zahar hori,

zergaitik nire atzetik?

Gauerdiko enparantzan,

egunsentiko esperantzan

gogoratzen diat nik

hire deihadar-hotsa.

Kantu garratz hori

ez dario edonori.

Soinu zahar hori

doakio bidean dagoenari.

Zurak, harriak eta burdina,

izarpeko ibilaldi urdina,

hilargiaren zuri kolore argia,

nire geroaren grina,

hire desatsegina;

alegiazko irudi nabarra,

udaberriko txio garbia,

hiregan dagoen marmara,

etorkizunaren habia.

Erantzuna

Esaidazu, arren,

ahalik lasterren!

Mundu honetako azokan saltzen naute errez,

ez naiz ni zeredozer merke

eta bilaukeriak egiten nau erre.

Izan ere,

ez naiz ez jaun ez jabe,

ezta maizter ere.

Ez dut behar errege,

berdintasuna nahi nuke lege.

Justiziaren hazia ez da berria,

baina ez du emanen garla historiaren harian.

Egia sortzen da dorpe

ondoan honebeste dorre traidore.

Esaidazu, faborez,

non dagoen pakearen lore,

dignitatearen zelaietako brioleten more;

zein den gezurraren kolore,

zeri eman behar ez diodan amore.

Askatasun gose

ez du oraindik gizonak ase.

Libertatearen zilbor-hestea non ote?

Mundu berrearen promesak daude eten,

agintarien ahotan larregi ele.

Aspalditik dihardute ohore gabe

geronek aurkitu ezinik ez etxe ez ohe.

Agurearen esana ez da omen bete

hemen oro gauden arren pakearen alde.

Gorrotoaren poderio

handinahiari dario,

ez dago zorion

ez bizimodu on;

gerra edonon...

batera herio.

Eskutan odol,

zorroan babesgabeko zor,

desjabetuen lurrak agor.

Haizeak darama oinaze ahoz aho...

Jaungoikoa non?

Kanpoko kresala ikutu nahi

Egongela ketua.

Argi motela,

berba eskas.

Asko gara elkarren ondoan.

Inor ez,

ostera,

elkarren baitan.

Hitz-jokoak,

irriño zabalak,

negar isilak.

Kanpoko kresala ikutu nahi

barne-hotz honetako solasaldi bakartian.

Egun ororen denborapasa,

gomutaren eredu koloregabekoak,

irrati amets-zalea.

Apainketa urreztua non eta

nire burutazioen irudi estuetan.

Honenbeste berriketa azpian

nola loratu ote

beste era batera moldatu behar dugulako ideia?

Ilusioen negarra

Orduak pasa dira

luzea egiten zaidala eguna,

eta minutuak astun daramazkit nire gain.

Bizitzak negarra eman du

eta ez du bilatzen beharrezko beroa.

Ez dago kristalean ispilurik aurkitzerik

ez eta sentimenduen —bere beste aldetik— etortzerik.

Beste garai gogora dezaket

baina experientziaren kutsu hilkoi antzera

gelditzen da

iraganean.

Ezin dut mantendu aspaldiko egoera.

Ilusioak.

Galduta egonda, mundua aurrera doa

aurrerakintzak ezin duela parkatu norbakoitza.

Bizi nahi baitut geroa

hemendik ihesi noa.

Idatzi nahi baitut etorkizuna

kezka eta ohore bizitzaz jantzirik doa.

Bizi-desioak

dakarren alegiazko ordain honek

ez du lehor araziko

saminari darion malkoen erroa.

Agur esatea

Ttikitandik entzun nion,

mojen ikastetxetik gurasoen etxera

bazkaltzen nindoala,

agur esaten zidala

zazpi urtetako beste mutiko ikaskide bati.

Hemengo enparantzan zen hura,

lehenengo udaletxe zaharraren ondotxoan,

ia sarrera gisa dauden eskaileretan bertan.

Hantxe.

Orain egunak joanik

garai hark nolakoa

izan behar zuen

nire burutik igaro da

jakinminez:

baserri, mahats eta sagar,

edozein igande epeltsuren arratsalde goxoan

jendea belarditan etzanda, olgetan...

elkarrizketan,

udaberriko usain freskoa,

maiteminduen hitz eztiak, berritsuenak

Bizkaitarron huri gainean,

Bizkaiko erreginaren atetan,

karlisten Zumalakarregiren zauriaz,

nire auzoko kalearen izen horiak

—erdieroria—

etsipenez eta minez oroitzen du

zuhazti eta belar.

Gogoan dut

gehien atsegin zitzaidan

udazkeneko orrien kolore gorria.

Begoñaren historian

behin

entzun nion nik

ni bezalako umetxo bati,

bere etxera bazkaltzen zihoala,

agur esaten zidala.

Orduantxe.

Orain ere,

lerrootan

sasoi urrun huraxe

gogoan birbizitzen dudan bitartean,

aurretxoan

eguneroko argi izpiak

eta

gaueroko hilargi hotz zuria

neureganatzen uzten dizkidaten

basatiki erroturiko zimenduzko loretxeek

gogorrak, mutaezinak, usaigabekoak, lehorrak,

gizakiok erahiltzen gaituztenak,

izadiak eskaintzen digun paradisu urtsua

desafianteki izkutatzen digutenak

hauexek

—diodan—

ezin dute

nahiaren zorionez

gogoramenaren freskura berdatua

niregandik aldenerazi.

Orain hogei urte,

ormigoi harmatuzko erraldoirik

sortu aurretik

nire adineko mutiko bati

agur esatea entzun nion nik

jadanik ez dagoen belarrez sorturiko eserlekutik

jaikitzen zelarik.

Hau jazo zen

ume koxkorra besterik

ez nintzelarik,

etxera abaitu ala,

eta agurrak

nora eraman behar ninduen

ez nekien garaian

II. aldea:
ZUTAZ

                                Gaua...

                                hilargipeko solasa,

                                beharra daukagun hitzaren esperantza.

                                Maite zaitudalako...

                                Zutaz ari.

Zeu, ederrezko lore

Iluntzen hasia itsaso garbian,

han,

ez dagoen zubian,

badoa makal,

patxaran,

eguneko argia.

Haren bistan,

arras xoragarria,

naturaren perfila, olatuen mugimendu geldia,

denboraren soinu-haria, xurrumurruaren agonia.

Naturaren perfila, irudi naturala,

pakezko uhin urdin-berdeon etorrera lasaia,

urezko maindire zabalak, arimaren ispilu dohaina,

ibiltarien su bizia, ametsen melankolia.

Ilunabarra,

benetan atseden nabarra.

Zuregan indar duena

ez ote da lagunik ederrena?

Oinezko bidea, ibilitako harea,

itsasertzeko bidai hezea,

hegoaldeko haize epelaren laztan alaia.

Zu, ederrezko lore,

leun, eme,

olerkariengan amaia ezagutzen ez duen gaia,

sentimenduen goren senda,

maitasunerako etorbidea.

Apirilaren lau egun

Lau egun izan dira,

zein baino zein sinpleagoa.

Lau egun izan dira

zein baino zein arinagoa.

Laurok ederrak izan dira.

Laurok niregan betirako finkatu dira.

Lau egun izan dira,

eta izena dute Apirila.

Gau bakoitzean

oinak busti izan ditut itsasertzean.

Gau bakoitzean

oinak estali ditut

uhin nahastuaren hondakin ernaiez.

Lau gauotan,

sentitu dut soinean

libre bizitzearen hunkipen izutua.

Lau egun izan dira,

eta laurok baitan geratu dira.

Lau egun izan dira

eta lauotan sentitu naiz mutila.

Lau egun joan dira

eta laurok gogoan errotu dira.

Lau egun besterik ez dira

eta barruan daramat beraien desira.

Lau egun loratu dira...

eta izena dute Apirila.

Hilargia azaldu orduko

Argi izpiak dirdirika,

gaueko deseo-tantak haize boladan...

Zoritxarrekoen begiek triste diraute

oraingo honetan:

nire baladan.

Harkaitzeko handitasuna

zure ezpainen gorritasunean;

gaueko isiltasuna,

—entzun ezinezkoa—,

itsasoaren edertasunean

maiz isilagoa.

Itsas indar zabala

zure irriño paregabekoan;

gaueko baretasuna,

—urduritu ezinezkoa—,

oraingo egonaldian

are lasaiagoa.

Udazkeneko olatuetan

jolastu nahi dut ukan.

Udazkeneko uretan

maitatu nahi dut ukan.

Itsas lau maite:

gaur nire etxe,

arrainen habia,

betiko lilia,

piraten herria,

deskontsolatuen hobia;

gau ilun honetan zu ez joateagatik

zer egingo ez nuke nik?

Hilargia azaldu orduko joan bazoaz,

neu ere noa.

Hara non itsasoa lekuko.

Buruz buru

Buruz buru gaude egun

aldendu egingo ote garen

aukeran.

Elkarri gatozkio gaur,

goizak zer ekarriko ote digun

bildur izanik ere.

Alaien ikusten zaitut, maite,

ederrena baitzara irrifarrez.

Ikarak nago, ostera,

hemen, bazter ilun honetan

negarrez,

dardarez.

Elkartu gara biok arrosa kolorezko

gela huts honetan.

Banuen pentsaturik pintura, koadro edo eskultura izeneko

hainbat irudiz

zure etorrerak janztea.

Zenbat aldiz asmatu dudan nik zure ederrezko

forma enkantagarri, gogoa

neuregandik joanik.

Agian,

gogoramen-paradisuaren ur-doinu jarioak mozkorturik;

beharbada,

ahanzkaitzetik ihes egin ezinik;

edo,

akaso zer ote dakit nik...

Zenbat aldiz ihardun dudan, hemendik

zeren bidez irtenbiderik bilatu nahirik.

Bero eta hotz.

Dagoenean bon-bon:

dagizula on!

Ez dagoenean, hor konpon:

jarraitu han berton!

Hona hemen bizitzaren bitasuna,

hara non desioaren hots.

Paret hertsi, bukaezin hauezaz

bestealdean

non izkutatu zaren

deika nagokizu, egon.

Eta, xurrumurrua... emeki-emeki,

ia nerau konturatu egiteke,

jaun eta jabe dateke,

amets edankorrean barrena

naizelarik joaki.

Egia erranen nizuke

isilduko banintz.

Nola, ordea,

lehortu iturria,

—Urik ezik—

ipar izarrak arnasa bialtzen badit?

Bisitan etortzen zarenotan

leihoa, argizuloren bat bila dezazun

nahi nuke nik,

ikusi gura baitut,

bai,

zeruertz gorrituaren begirada;

entzun gura baitut,

bai,

ume negartien balada;

ikutu gura baitut,

bai,

haize geldituaren hegala;

musukatu gura baitut,

bai,

goiz argituaren xurrumurru makala;

besarkatu gura baitut,

hamaika aldiz... bai!,

bizitzaren hatsa.

Zeu nirekin ez bazina

nork sinestaraziko lidake

giza gezur hau,

nork adituko luke

ilunpeko nere oihu ito hau;

nork ez luke ukatuko...

behin betirako egunsentian

joan beharko nukeenik?

Zeru liluragarri honen aurrean

Zeru liluragarri honen aurrean,

barne osoan sentitzen dudan

hotz jelatu honek

bizirik nagoela diosdala...

entzun nahi nuke nik.

Urruneko mendien irudi ilunean,

etzanaldi paketsuan diharduen

zeruertz isil gainean,

hilargiaren zuri makalak

hantxe bertan zeu zautzala diosdala...

entzun nahi nuke nik.

Ilunabarrean,

lotsaz gorriturik doakigun

beroaren aurpegi nekatuak, zure bular tartetik,

agurra iragartzen digu,

pekatuaren bidean sartu nahirik.

Geroago,

egunsentiaren ihintzian bertan,

errekaren ertzean arnasa hartzen duen

neskatxaren gorputz zuri-zuria

niregana datorrela sentitzen dudanean,

gaueroko zure falta

maiz nabariago barneratzen dut.

Segundu bat zer den ez dakien

olerkariaren gerizpean zehar,

zureganako bide gailurrean,

maitasunarentzako gordetzen duzun

iturburu sutsuan

urtu nahi nutre sentimendua gaur eta bihar.

Neskatila ile urregorriduna,

non izkutatu duzu irribarre alaia?

nongo uretan busti dituzu-bular eztiak?

Elkarrenganako indar hautsia

Etxera joanda gero

zertarako negar egitea,

baldin eta zurekin ezin egoteak

maizago banatzen badu

elkarrenganako indar hautsia.

Atean geratu da beldurra. Egunabarrean

elkarri esandako agurrak

lurperatu nahi du, bion basamortuan,

leihoan zehar dakusadan zeruko argizagia.

Konprenituko al duzu, agian,

barnetik ihesi azaltzen zaidan oinaze sufritua,

isildu ezin dudan tormentuaren soinu herdoildua,

ikusten ez zaitudanez geroztik

motelduz doan maitasun-erroa?

Zertarako egon etxean

negar eginez gero,

zertarako nire biziera

zurea ez ezagutuz gero.

Hara non egunaren argia,

esan beharraren sentimendu garbia:

Bai ote niregandik joango

aspaldian finkatu izan zaidan dudarik frango?

Kale luze heze honek

Kale luze heze honek

ezingo nau

zure oroitzapenari

uko egitera

indararazi.

Zirrara antsiaturik ez biziturik,

zureganako naizelakoa ez nuke,

baitatik,

joaterik gura.

Zuregandik urrun xamar banago ere,

oraingo instantes bizi nahi dut

zutaz pentsatzen.

Ez ote duzu gogoan

promesa dugun hitz mutua?

Ez ote da

ordukoxe bion agurpen isila

oraingoxe hasiera aske eta zabala?

Zuregan banintz...

nintzaizuke mintzatuko,

esanen nizuke, esan,

nola bihurtzen diren zahar

gazte izan ziren hitz goxoenak.

Noiz elkartuko berriz?

Agian inoiz.

Hala ere,

noiz?

Behar zaitut

Ezagutzen du nire gorputza

zure eskunaba leunak.

Ireki dute zure loin desinteresatuek

barneko ildo zabalena.

Joan dira, aldiz,

ingurutik,

zure irriño alegerak.

Behar zaitut.

Gaur ere,

zuregandik entzun nahi dut

maitasunaren oihartzuna.

Gaur ere,

zure ondoan maite,

jarraitu nahi dut tente.

Hemen nagokizu zuri deika.

Hemen nago geldi.

Gelditu,

pausoa aurrera eman nahi...

eta ezin mugitu.

Ba ote nonbait

ametsetan sinestu izan dudan paradisu?

Pentsatu nahi dut

maite,

plaza hartan, zure etxe ondokoan,

—hara joatekotan—

zu topatu behar zaitudala.

Ikusi nahi dut

maite,

izkina hartan, autobus geltokiaren parean,

—begiak irekitzekotan—

ni besarkatzera zatozela.

Sentitu nahi dut

maite,

nire bular kontran, euripean,

—han izatekotan—

zure indar guziak aurkitu behar ditudala.

Sentitu nahi ditut,

gaur ere maite,

momento honetan,

—gehien behar zaitudanean—

eskua elkarri eskainiaz

maiteminduen lehenengo musuaren

ezpain dardaratsuak.

Behar baitut

maite.

Arren,

itzul zaitez.

Agurtzera natorkizu

Agurtzera natorkizu gau beltzean,

topatzen nauzun

izkina izkutatu eta ixil honetan

zure zain nagokizun

bitartean.

Eguna.

Segundu, minutu eta ordu guztien

bilera geraezina,

iraganaldi sufrituaren oraina,

bizitzaren ordaina.

Laguna.

Neskato begi-ilunduna,

egunsentiarekin etorria,

hilargiarekin ihes egina.

Zergaitik

hain berandu niregana ailegatu?

Zergaitik, ordez,

hain errez ni abandonatu?

Badakit

noruntz abiaturik zaren jadanik.

Badakit

aspaldi honetan

elkarrengandik aldendurik

—jakin ere—

gaudela ordudanik.

Gau beltz honetan ere

hautsari hots egitera naiz zuzentzen

atzoko bazter ikusezinetik,

zure alegiazko jantzi deskoloratuen

aitzinean.

Nongo lurpean

betiko atsedenaldia

atsegin duzun

aitortuko banizu,

aldamenean sortzen zaizkizun

brioleten usai berritsuaren bidez

ulertuko zenuke

zergaitik diraudan negarrez.

Eternitatearen etenean,

denborarik gabeko harri-zulo hotz honetan

guragabetsu dihardudala,

amaibako ixiltasunak tristatu egiten du

munduari bidaltzen diodan

zuri kantatutako poema bizitu hau.

Hare hezean zeratzen
haren izena nago

Itsasoko harkaitzak.

Batzu handiak, batzu txikiak;

dagoeneko ilunpean edozein puntotan

itsasoari erantsiak.

Itsasoko harkaitzak,

amets hegalarien harrizko lekuko entzule.

Zuen artetik, goseti,

olatuen mugimenduaren balanzeoa

niregana dator aintxitxika,

harean markaturiko pauso geldietaz

arinago jabetuko delakoan.

Eta

nire oin busti berri artetik ari da

geraezin,

jakin ezik

mundua eta zerua elkarrenganako musuan batean bat

direnean, zuen artean biziturikoaz gogoraturik,

berriro hemen izango naizenik.

Gaur ere,

hare hezean zeratzen haren izena nago,

ez baitut bera baino hitzik bilatzen

nirekin datorrenik barebide honetaraino,

non ur-lur jolasa magikoa zeuekin ari baita

irudi poetikotan olgetan nire gogoetan.

Non ere, zuen aurrez, gau epel izartsupean

gure bi gorputz biluziek elkarrez ezagutu zuten

amodiozko ohe.