Dordokak eta elurrak

IÑIGO ARANBARRI

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1989 Iñigo Aranbarri

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1989ko urria

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Benjamin Moloiseri, inoiz

dordokekin amets egin zuelako.

Zuei, Neguetako Lagunei.

                        O inverno prevalece

                        mas sinto que ficou

                        alguma coisa por escrever.

                        Sim, é isso

                                                —J. Oliveira—

                        Tortugueante la tortuosa tortuga

                        borrando sus huellas

                        en sendero no verde venció a Aquiles

                                                —L.M. Panero—

Begira nola datorren langarra

Arrabitak umelduz

Argia dun arratsa

Hire erraietan

Eta nostalgiazkoak

Greziarako azken kargamenduak

Juniperoaren lorearen gisa

Zabaltzen dun

Pelikanoaren bihotza

Eta marinelek zerbait ziotenan

Ifarraldeko hizkuntzaz

Iraila dun

Eta irailez jazten dun portua

Armiarma zetazkoak

damaskozkoak

ditu jaiorazten

haize hegoak

eta Kurtz tipiak kausitzen

zuen bihotzen geletan

munduak zure esku tipitik

gainezka

egin balu bezala apartsu

Lizar bat itsasoaren erdian ernetzen da

Eta mila bestiariotan lehertzen bitsaren arima

Negar egiten dut zure oinetara

Malutetan lokarturiko hegazti tristeegatik

Zilarrezko esnea edanen duten hodeietara

Ez naiz argi mintzatzen, eta badakit

Itsaso bat lizarraren erdian ernetzen da

        Estudiora heldu eta kaiera zabaldu zuen. Tristeziazkoa zen Nederland orduan. Damero osatubage bat nabari zitekeen lehen orriadeko zirriborroetan, ardatz zuenez, orbita galduz lagundurik. Bigarrengoan, zelai gorriztatu baten amiltzen ziren irudiak egundaino. Infernuaren baitako surik barenean izkribatu zuen: Zerbait marraztu beharra, arrai lodiz, presaka, mundua —gure mundua— azken erdokan finituko balitzaigu bezala. Zerbait marraztu beharra, arimak, esate baterako. Zoomorfoak.

Apoarmatuen ohe ertzetan

egun galduak, arrebak ditut hiltzen

gatzez eta lorez zoragarriak

egun galduek arrebak hiltzen dituzte

arrebek loreetan naute irristarazten

oheak, barka, ertzak galtzen ditudaneino

egun galduek apoarmatuak hiltzen dituzte

apoarmatuak zoragarriak dira

egun galduak gatzezkoak dira

arrebak loreak dira

Zure adatsaren kolorea du bideak

Urdina

Orein eriaren gisa noa

Aintzira zilarreztatuak

Edota lautada amaikaitzak irudikatuz

Eta lurra ez dabil nirekin

Giacometti izutua naiz

Kaleek sare zuria ehuntzen dutelarik

Urruntasunean

Eunukoak dakuskit zure leihopean

Egunsentian

Muinoei darien argitasunen zain

Eta euriak oskolak dakartza

Errinozeroaren garaian dande —dira

Zure lehenbiziko hitzak

Oraindik daramat eskumuturrari loturik

Iazko sanjuanetan oparitu zenidan

Isidore Ducasse Luxe Quartz erloju hura

Zure lorea bezain beharrezko izan bait dezaket

Atea zabaltzean, li—

Moiurezko egun moteletan.

Ez dut hitzik izkribatu

Ezagutzen nauzu, c'est trop topique

Menbrilo liketsuen lanbroari begira

Entzun dut zure Iztarrarteko horbel hotsa,

Marrubien olatua.

Eta arratsaren errautsa atearen hutsean.

Bai, berandutzen ari zait.

Zazpigarren aldia da

Zure sabel malgura natorrena

Begi laranjadun narraztiak ikustera

Eta belazeetan oroitu naiz zutaz

Landare iharren artean paseatzen

Ez omen zaude baina

Iazko aintziran

Eta zinema ilun baten sartu naiz

Ez bait nuen autobusik artean

        —filmeko neskuts ilegorria

        krokodil artean bizi zen,

        eta edelweissak hazten

        zitzaizkion arratsero

        ditipuntetan, marrubi usainez

Gero zure zain izan naiz geltokian

Bidaia ajentzia bateko argazkiei begira

Baina ez zara itzuli

Eta aspaldian ez dudala irten

Gogoratu dut, urdinez

Eztiz betetzen dira arrabitak

Isiltasunen karroza iragaitean

Zenbat ipurtargi arrats hartan

Eta tristea dela hain gau ederrak

Urtean behin izatea esan nizun

Gauak botilak eseki zizkigun

Bere arrametan eta opil gozoak

Arrabita lorez bete zen geroago

Brioletez, gladioloz, amiñililiz

Inoiz ez du zure adats zeatuak

Hain zeru usainik izan sekulan

Zoriontsuak izan ziren lagunak

Mizpirak zitzaizkien hasi loreei

Guri planeta perfektoak bezala

Egunsentiak elkarri besarkaturik

Arkitu gintuen arte irrifartsu

Orain bai, huts ezazu arrabita

Ume eta ausart nintzenean

erreka ondoan eseririk

odola zerion harrien borobiltasunari

eta lizardian barrena zabaltzen zen

emazte diganteari odola

oroitzapenak gordez hil balitz bezala

eta denborak libre uzten ninduen

bere begi beltzen zelaian

libre uzten

egunen hiroan sar nendin

lur malatsetako

tximeleta horailak harrapatzera odoletan

libre uzten

urteen baitako ur urdinetan bataia nintzaten

bere begi beltzen zelaian

non belarra zeruan sartzen zen

zauri zuriak ernerazten zizkion arte

bidezidorrak itorik

lehoiei zintzur eginez

Ihintzak hire oreinak

bustitzen dizkin

Eta antzar hots bilakatzen

olatu deslaien gailurrean

Yannis-i

Hator, urreztatua.

Esaidak anitz direnentz Plakaren besoetan

lokartzen direnak zerutik egozten dituzten arratsetan.

Esaidak anitz diren Pretoriako urkatuez

oroitzen direnak limoiondoen pean.

Anitz diren zeruak dituzten etxeak mahastien muinoan.

Ez, urreztatua. Ezeidak gehiagorik atera.

Zain dituk etxean, hain duk berandu.

Ez zekitek hemen naizena, hire ondoan, tximeleta

handi hauei hitzegiten, ilargia irlen gaineti.

Ozeanoa.

Fenixak iragaiten entzun, izarren joanetorria

egunen sabaian. Olatuen lurruna.

Baina ez gaitiztek tsámikorako esnatuko, ikusiko duk,

eta amodioen, harri zaharren gaindi iragango dituk,

saldoka.

Ozeano gehiago. Untzi galduak gauean.

Ez, urreztatua. Berandu duk.

Fenixak, ilargia irlen gaineti.

Iraganeko uretan

lokartzen dira, bidaide,

adiskidetasunaren tantai prezisoak

herioarenak —esan nezakeen

beira iluneko urnak besarkatuz

non lo diren azken malutak

iguana hegalarien begietan gordeak

Ur bareak, ateriak

geografia errepikatuak

                          Y en la noche, tu hermana

                          me diste la mano

                                            (L.M. Panero)

Gela huts bat ezagutzen dut

urmaelaren beste bazterrean

Zatoz nirekin

—eta bere eskua urki baten azala da—

arrain gorriak iratzar baino lehen

markak dituzte

bidea erakusten duten harriek:

bi sirpe auzka

keramika zuriko zelaian

hartzak kurriloa irensten du

Bavariako bakardadean

denboraren garaipenaz mintzo zara

ahizpen baitan idoratako iceberg hondarrez

baina ulergaitzak dira zure hitzak

izan ere horrenbeste ur dago

hain da idorra zure ahoa, eremua

urki hostoz betea hegoaldean

Ziegaren sexu posibleak

Zirriborratzen

Ikara honen kaieran

Eta marra bero bakanak

Biriketan kristaltzen

Zaizkizunak direla dakit

Animalia ezezagunen itxuran

Gure neguen jabe

noiz date iparra?

—j.l. Davant—

Ostatuko paisaia, 1916

Zein ulergaitz den izpilu hau

Agure hordia da falta ostatu zokoan

Kanta zaharrez, belauntziz beteriko godaleta

Berriak ez dautza lo marbrezko mahaietan

Berririk ez bait dago, gutun horailak baizik

Ontsa naiz

Eta izpiluz josten ilunabarra

Jeanek negar du egiten Aldudetan

Noraezean hegaztiak leihoaren mugetan

Ez du ihizeak atariko bekana estaltzen

Ez larrazkenak arrabitaren jolasa

Insomnioak ere

Hain zabalak ez balira hemen

Ahazturaren ibai hauen hegietan

Ez balira esoletatik ate bizi

Hegabera beranten erresuma honetan

Moratsak hostoak zure alkian

inoiz zabalskak inoiz geziak

eta beti hor izan direla dirudi

inoiz urdinskak inoiz ubelskak

akordeoi baten soinua da entzuten

sagarren haziena, erotsen ihiena

eta beti hemen izan zarela dirudi

hutsik hertsiena, hitzik guriena

zatoz, so egiezu ibai hegalei

eta zubiei harantzago

Ilargirik ez kausitzea zure oinetakoetan

Sasirik ez maitatzea izaren geografian

Haizerik ez ebastea zure elastikoan

Garagarrik ez ereitea alkien bakardadean,

Lainorik ez gorrotatzea zure poltsikoetan

Belardirik ez hiltzea erlojuen pausagunean

Lanbrorik ez horzkatzea zure atorrean

Masustarik ez tirokatzea pasiloen luzeroan

Langarrik ez urkatzea zure praketan

Armiarmarik ez laztantzea eskaratzen beroan

Elurrik ez zapaltzea zure sonbreiruan

Otalorerik ez larrutzea argien belazeetan

                        Ezina da

Poema hau j.l.a.ri diot eskeintzen, berak ez dakien

                          guzi horregatik

Dordokak entzuten dira gela honetan

Basurde urdin zaurituak, tukanak

Biblioteka zaharreko azken argiak

Prahatik inoiz

Zure gutunak datorren neguan joanen naiz

Ordea joan dira neguak, eta gutunak

Eta botila baten begitik oroitzea da

Gelditzen zaidan ohe bakarra

Bezperako soinekoz, ibisak kausi nahian

Lagun hilak ditut gogoan zurekin nagoenean

Oleo bat larrazkenean

HAECKEL Erich. Pasealariak aintzira alboan (Irudiak arbolapean). 1911. Oleoa mihisa gainean, 70,7 x 80,7 cm. Folkwang Museum, Essen.

        Hosto garratzeko bonsai baten gerizpean borrokatu zela esaten da, hiru alaba izan zituela egunsenti hartako izterbegiaren emaztearen sabel haustuan. Arno zuriaren kolorekoa omen zen nagusienaren adatsa, eta aintzira eskoziar bi bigarrenaren begiak, hodei mehez urratuak. Hirugarrena inork aipa ez zezakeen animaliaren itzalean gorpuzten zen hilketaren egunak halabeharraren zirkuloa betetzen zuen bakoitzean.

        Zazpi bete zituen egunsentian, sabel armatuko animaliak bere aita hil eta irentsi egin zuela esaten da.

Muxuka nazak Paul Celan

muxuka itzak denboraren krisantemoak,

Lauaxetaren alua, Lizardirena.

Eta utz ezak azken bat

gure arnoaren behazunean.

Ez haugu aspaldian izan.

Azkenengoz baga baten sehazkan

        oroitzen haut,

miraila eskuetan.

Eta ez huen hausterrik begietan.

Lore artikarrak

Ascoliko brontzean gora

aidearen lizuna

argi hondoratu baten bihotza

seinalatu nahiean,

hitzen adar gorrisketan korapilduz

          goraka

zehazkabea izan dadin

zure arnozko azala, arratsa

Deborak norbait hil du

lur honetako azken baratzan

hostoetan nabari daiteke,

tantak dituzte hegaletan

mihi leunak eta

maitasun hondoratuak

soma dakizkioke begien baretasunean

bideak

hautsez, haize zaurituz harrotuak

kafe zaharrak, paraje

ezezagunak begi argiak bait ditu Deborak

— Deborak esan dut? barka,

Denborak, Denborak esan nahi dut—

urriko itsasoak bezalako begiak

hotz aiztoratua laztantzen

Karrak zure hostoek

Belazeko urratsak

Laztantzen ditudanean

Negu azkenduen jarioa

Hitz nahasien hondarrak

Gauak baino ez egunen samurtasunean

Urtzearen lorerik usaintsuena

Malbazkoa

Vienar burubagetua eiheran

Hona ere, urrunetik dator loa

Negarra —lurralde azkendu hau—

Ez da belarren makurtze hau besterik

Ur urdinduen iragaite asesinoa

Arimaz, mendaz, tampax eriz betea

Zazpigarren arratsaldeko desorduetan

Hemen mozten zure adats ikatz hotza

Osti euriaren usainekoak zure begi malgoak

(Judith)

Azken orenetan nabigatzen diat

erreskan doazen hitzen baitan

ez diat gutun hau besterik bidaliko

badakik, gaizki zegok dena

jakingo du ondo naizena

eta goroldioak estaltzen duela

ene bihotz tipia

luzeak direla ibaiak hemen

denboraren arrastoa ito nahiean

kizkurtzen, borobiltzen direla

arratsero ia, nostalgia bila

basoratzen gaituk

baina ez dizkiagu kilker hilak baizik hatzematen

eta tantaka dituk ereinotzaren loreak

gure eskuarteko amerika tipia deskubritzean

eta dena iluna duk berehala

edo handia

hain handia noia den handia iragana

eta zuen gutunak zetozkidak gogora

hautsez beteriko musuak opatuz

kurrilo iheslariak bailiren

oroimena kare bihurtzen zaidaneino

Umeen afarian nork daki nor den hiltzailea

nor suaren zaintzailea, birjina, ilunpean.

Gaua begiak dariola, nork isuri ditu

Memoria hauek liketuriko lanbro xehe zuritan.

Eta lurraren ahotsak inon galtzen ez direla.

Ez da beharrezkoa denbora ulertzea alor tipian.

Ausentziaren afarian, amapolak aluetan loretzen.

Badela hitz suntsitua

azalaren berdeari josia

bere mirariaren amodio erian

        Apoarmatuaz hitzegitea da, memoriak eta bideak elkarrekin topo egiten duten punduan. Memoriak itsuak dira, bideak eternoak. Demagun bide hauetako bat hartzen dugula, ifarralderantz. Zoroetxe bat dago ibai hegalean, elurpean. Edo diamante formako gartzela bat, hain da zaila zehatz adieraztea. Neguak izan ginen oro eraman nahi duela dirudi.

Gutuna amaitzea lortu zuen, kontu handiz,

Gabonetako ipui baten balego bezala. Vis

A vis.ean atera zuten: Irrifarre egin di

date gaur arrainek brioletez orraztuz

M.S.ri

Betazal hotz tiranikoak zirriborratu nizkian,

Dantzari zingaroak ikusi nahiez hil ziren

Hegazti zoliak, ezpata ahaztuak belazeetan,

Itsasorik bageko zerua, han, trobadorearengan.

Ziega tipia zirriborratu nian. Piamonteko baso

Doratuak gogoan, hain doiak usapalez garai hartan.

Norbaitek Mark Twainen izena aipatu zian ezkututik

Hirea eta ezpatena gero latsaren lausetan irristaka

PECIK, Pavel, Sarah eta aintzira. 1907. Grabatua. 7x4,5 cm. Lesky Muzeum. Praha.

MELRIK, Johannes. Bestiarioa eta mendekua. 1911. Grabatua. 9x6. Lesky Muzeum. Praha.

MELRIK, Johannes. Aranak zure sabelean eta apoarmatua. 1911. Grabatua. 9x6. Lesky Muzeum. Praha.

Zorotzat hartu gintuzten

garitzan ito ginen hartan.

Baina ez genuen ekilorerik,

ez kromletxetan gorde zitekeen usorik,

mapa hitsik, lehoi abisiniarrik

Turkiako fruitu mikatzak

eta zurrumurru bat baizik:

Cernudak ez zuen elurra maite.

Zerbait gehiago apika

abiadore irlandar batek

bere heriotza iragarri du

Yeatsen poema baten ortzemugan

— zioen egunkariak

argazkian abioi bat zetzan sutan

zumar hilen artean

ondokoan cockerren begirada du zenduak:

haren malkoak

hegoalderantz ihesi doazen antzarrak dira

denboraren alaba zontzonak

Imajina itzazu

Tristezitan sortzen

Kateatzen diren animaliak

Ilunabarrak bezain astiro

Alargunen ubelduran ezkutatuak

Iraganiko zelai berdeak oroituz

Imajina itzazu

Bidangozeko orenak

Txori zaharrez, gutun hezez

Beterik elurbustipean

Alagia ahaztuen gaindi

Imajina kornamusajole zuri bat

Ume basatiaren goizean

Edota egunak

oinazearen diosalak seinalatzen zure sabelean

zure begietako polenean noraezean

sustrairik bageko alga azulak bezala

Desorduetakoak

              I

Eromena zor dizut

zilarrezko bideen atekan

odoleztaturiko animalia bat

hiltzailearen lorratza belarretan

              IV

Ez ikaratu

kalosaurio bat bada nire bihotzean

ez dira ehizera abiatzen

irria ehuntzen duteneino

              VI

Hilak entzuten ditut

atarian jolasean

zintzarriak astinduz

mendeen isiltasuna gero

              VII

Eromena zor dizut

bakarrik izate hau

hegabera setatiak

desioaren hazian

              XI

Zabalik omen dira ateak

husar urdinen eskuetan

eustea eustea eustea

lagunak mahaian hitzegiten

Gutuna gauaz

ERRAC eguia urka aite

(Oihenart, Prov. 148)

Horiak

Eguzkiloreak eta mahats mikatzak

Horiak zitroiondoak

Urkatu doratuak kulunkatzen

Egunak eta hostotsak

eman ditut etxetik lekora

tren urrunei lotu nintzaien

lore moreen zelaitik haruntzago

eta horretan bizitu nituen suak

iluntasunaren lau ertzetan

orain, gure begiak ez dira

ur izoztuak baizik

oroimina nolabait estali nahiean

eta elurretan gara paseatu

ezponden bidean

eskuak habietan, ibaietan

hegaberak, zozoak edota odoleztaturiko

abionetaren bat idoro nahiean, agian.

Badira otsoek eta zoroek baino

ahoskatzen ez dituzten silabak

bizitzaren hondarretan baino

oroitzen ez diren hitzak, liburuak,

geografia miragarriak

badira baita ere ostendu diren

koloreak, notak, oinak lainotan

Badira otsoek eta zoroek baino

oroitzen ez dituzten hitzak:

Gerla zure ateetara da etorri

                                            And the tired child,

                                            the body, longs for bed

                                                        (RI. Stevenson)

Luzaroan, infernuan.

Ume basatiak leihoa marrazten du armairu atzean

eta ihesi doa.

Eta ihesi doa gau zehazkabean, izenik bageko

palaziotik.

Parke zabalak, hegazti hotzak.

Lili zuriak eskuan.

Usain gozoa, goatetan oheratzea. Kanta zahar bat

lilitoen ahoan gau abailduan.

Gorputz beroak, besarkadak.

Erre ezan ene begietako belarra

habi estuz ase daitezen baino lehen

ez bait haiz, azken finean, berriz etorriko

ibaian gora arraun eginez

hire arpegi alaia uraren sustraietan

mila mila arraintto loretzen

mila mila arraintto loretzen

1. erraza dun era honetako gauzak imajinatzea sofritzea galdetu itzala galdu duen gizontxoari zergatik zaude hain soil hain hits ehundaka kolorez jantziriko laminetan pleiadeei basoei okapiei begira berreskura ezina denean

2. edozein amets dun egokia edozein ohantzetan gorantza begira hatzala ezkutuan gogoratzen haiz ez dute uzten maitatzen gauean ez zirkus romaren muxupean einarek markaturiko bidea dario zure sexuari poema mediebala usoak

3. konda iezadan piraten ipui bat non biok maitasunean

4. atea jo ziaten eta francis huen zabaldu zuena my darling bai gainera erori zitzaion bueltaka mila buelta emanez suzko zaldi behor itsuak bailiren ilea baso bat eta iztarrak eta zuria eguzkiaren muga gorraila ipurmasaila eta arnasa estua itotzen ozeanoak desertuak zartatuz ezpainak eta hegazti beltzak maite haut maite haut eta hatz abentureroak orinokoan barrena kenian barrena tigreen azken zotinak entzunez adituz orinokoa tam tam ta

5. boskarrena jonatan swiftena zaila da barkatzea gull

        Haitzetan behera abiatu zen. Atzetik zituen. Hondarretara jeitsi eta espazio borobila mugatu zuen oin biluziaz. Beltzezkoa zen itsasoa. Untzi batetik norbaitek agurtu zuen urruntasunean, beirazko bisaiadunen keinuz. Fleuryko negutegietatik ihes eginiko loreak persekutatzen hil zen, elurren petaloak algekin, medusa bihotzekin kausitzean.

Bainerari so nago eguerdiro bezala

Nola doazen aztanduz

Legoa eta magnolioen tripulazioneak

Nola diren gero eta erraldoiagoak

Gardan ateratako argazkien gisa

Bainera inguratzen duten horma izoztuak

Nola erre den faroko argia

Harpa ahaztu batek

Aingura altxatzen du

Eta ezinezkoa da ihesa

Belamala bauzten

gure melen

lainean, usai;

loasac, plauac,

errebac çaliz.

Pleiac pabaren

marasac çebalen

liboi maluetan,

malasurico çiloi

galmuac pule

çesailetan, eta çu

seila luçunez.

Ukimena zuria da.

Adar zabalekoak zuhaitzak

latsaren egunerokotasunean.

Zilarra, hegaztiak, mausolekoak.

Hotzak etenaldiak

ahazturaren oinetan.

Gaua zuria da.

Geziak, azkonarrak, elurrak.

Neguko labanez zintudan eran.

Biarnoko arnoak

gorrotatu zintuen,

ez nireak.

Poesiak heriotzari

Aurre hartzen diola dirudi

Edo hegoalderantz

Higitzen dela behintzat

Karrusel zaharren antzera

Mila pekatutan biraka

Poesia

Animalia bakanez

Landare gelautsez

Elikatzen dela diote

Igande arratsetan

Hondamendi hitza limoindoaren

                                    alboan

Hainbestetan

horzkatu  zaitut

zuri          epel

diamante honen

bihotzean  haus

terretatik      zi

nenera        ino

Harri urdin baten kolpeaz lehertzen zareten arrebok

Gaua ez da armiarma bat baino, handia eta herabea

Nurenberg.eko errinozeroa, deskrizio urrunez egina

Gauagatik hartu zuten erleek Erroma, Zuberoa.

Rubizko latsetan bainatzen zareten lagunok

Zer da bada gorrotoa, denbora bera hainbestetan

Kaietenian sartu eta harritxintxorrak egoztea malkotan

Otarantzaz beteriko egunsentietan, ilunabarretan.

Bedatseko ihintzetan maitatzen duzuen arrebok

Orenen samurtasunez genituen bedeinkatu etxeak

Hölderlin berridatziz hogen gureak garbi zitezen

Izotzezko amodioak bezain arin, kolpe hotz batez.

Memoria urdinska bat zor dizuet, iragangaitza.

Soka horaila osatu dute basahateek

Ibaiko bideari segika: Ordua da

Suziriak ihaurtiki dizkiegu zubietatik

— gorriak, berdeak, horiak —

Eta sabaian eseki diren palmerak

Desiratu dituzte instant batez

Gero, goiza senditu dute esnatzen

Mizpira zabaldua bailitzan

Zauritua, eta bobedaren begian dira galdu

Galderak sekulakoz eramanez

Verr'a la morte e avr'a i tuoi occhi

(C. Pavese)

Erresuma bertikal hau

Azunez baldosa zuriz betea

Zoroetxe handi huts bat bezala

Oroitzapenik arrotzenean

Hain da hotza goiz hau

Azaroko fruitu irekia

Beti gelditzen da zerbait

botilak, zapatez beteriko zelaiak

zure oinak ohearen barrenean

Nafarroako elurrak bezain zuriak

zapiak estazioetan, etsaiak

hegaztiek orenen atalik sotilena

antzezten dute

koartza gorrien ahuena: lumak

kaleen bakardadea ere hor dago

etsipen zukutua zure begietan

eta malkoak

gorrotatu beharra dago

gorrotoa bait da gure altxorrik

                ezkutuena

zuhaitz gorak inguruetan

lagun joanen eskolta baten antzera

zapi arrotzenez estalia

egunaren hozpela pauso ttipiz

hurbiltzen delarik

koartza erietako bat bailitzan

eta begi errukiorrez begiratu

gero irrifarreak entzun dira

Hori da

Ezar diezaiogun izena neguaren fruitu bakoitzari

Zazpi otarrain hazi ditut erraietan

Etengabeko lanbroa bezain mendekariak

Hagitz lauak dira orenak urrun zaretenean

Lagunak ditut orain gogoan, ez otarrainak

Bakardadeaz mintzo zatzaizkidanean zikloaren aztarnetan

Eta urak inoiz gure uhartea irentsiko duela

Edo aieru hori duzula bedere, gure etxeak, ostatuak,

Goletak eramango dituela harkaitz zorrotzerantz

Ahaztura ezpal bilakatuz, kaolinezko amapola

Agora que atraveso a terra

Lembro tempos onde a cinza é

Un soweto sen gatos, sen abris

Una quenta escuridade

De infidas bestas e ouropel

No sieiro corazón de neboa

Kanela landareak

deskubritu nituen zure begietan.

Euri asko jausi zen gau hartan,

eta zin egin nizun: Enaiz berriro hilgo

Adaska alaien artean lo zen

ibaiak eraman zintuen egunsentian

—Itsuak direa? —esan zuen Callaghanek.

Munduak dituzte begietan.

(D. Thomas)

Ezinezko ziutateetan izan zen

landareak ikusi zituen hordien mintzoan

eta Pliseskaia epelak sentitu gauaren luzeroan

grisak ziren hondartzak

arras grisak ume hilez zorrozturiko arrezifeak

inora ez zihoazen marinelek

beren arbasoen fetoak zituzten kausi

primaderaren estraineko uretan

erruki izan zituen tranbien arimak porturako bidean

eta ostatuen bakardadean

lilitzen ziren lore herabeak

paretei erantsiriko itzalak entzun zituen

eta parkeetako laban ilargitsuak

hamargarren minutuan gelditu zen egunsentia

biguna zen lurraren esnea

Iruiteko Patxiri.

Anuntxiri.

        Apiril heldu baten adarretan eseri zen, oinutsik eta hegoalderantz begira, tiobiboetatik ihes eginiko zaldiak ikus bait zitezkeen lainorik bageko egunetan muino urreztatuen bestaldean. Drake deituriko kapitain batek Portobellotik bidali izan zizkion gutunak eta Pablo apoarmatu zaharra hartu eta antzarrei ikasiriko bideari lotu zitzaion, oskarbia eta belar busti berriaren usaina lagun. Zaldi tipien hizkuntza ikasi omen zuen urteen, mendeen poderioz, Lisboa eta Istanbul ezagutu izan zituen gizon tipi baten besoartean lokartu zen arte, maitatuz. Nanuak apirilondoaren hosto artean bizi direla deskubritu zuten gau hartan. Moxalen drote herabea entzutea iruditu zitzaien urruntasunean, belar beiraztatua zapalduz. Handik denboraldi batera, lantzurdak jandako gereziz kutsatu zen Pabloren bihotza.

Anitz dira bakardadearen gelak

baina goiz jaiki behar du Munch-ek

kalatxoriak bezain goiz Zorrozaurren

eta bezperaz hasitako gutuna du amaitzen

oihuek hiltzen dituzte usoak parkean

beha tristeziaren lorratzari

haren larruzko boten gibelean

esku dardartiak azken esperantza berotzen

eguna argitu da kanaletan

eta anitz dira hartuko dituen karrikak

koadro batez hil nahiko luke bere burua

tranbiak negarraren haritik doazela

beha haren begien hondoari

ikatza garraiatzen dute gabarrek

su desberdinak diruditen marra malguak

atzeragotik datozenak

eta uren egunerokotasuna egiaztatu

                duelarik

etxerako bidea du hartzen

esku dardartiak azken esperantza berotzen

Eskuetan pausatuko zaidan salara

Eta hire iztarrak izango dizkin

Eta hire begiak, bi ibon galdu behiala

Eta hildakoen adats beltza

Arratsaldearen memorian orraztua

Eta hotzez hildako narraztiaren bihotz nimiñoa

Zionat erakutsiko zauri ezabakitzetan

Honela zabaltzen bait hintzenan heu ere

Zauri soraioen sekuluetan

Branka urdinkaratuen elurretan oinutsik

Eta esnatzean

Betaurrekoak imini eta

Zitara jo

Zure begien forma irudikatuz

Arrain hegalariak

Inguruka dituztela

Ez zaitez basoetara itzuli

Kurriloek nire ohean

Habiratu dute

Eta ikasi ditut dagoeneko

Neguko lore ororen izenak

Zure urratsak entzunen ditut

Gereziondoaren ondoan hona zatozela

Eta aterantz noa

Iztarrak olatutik aldegin bage

Polen berdea leihoaren aitzi entzunez

Addenda

Brueghel Zaharrak Nastassja-ri

musu baten esan ziona

1279an jaio nintzen

Edo hirurehun urte lehenago

      Ez dakit ziur

Iraganaz oroitzen ez direnak baino

Ez bait dute ezagutzen

Argia lehenbizikoz ikusi zuten eguna

Hiru urte nituelarik Titanic.eko

Orchestrako paper zurbilskan

Sinatu nuen: Pablo Smith, eta

Hogeitamahirurekin ez nuen sumindura besterik

      Veneziako portuan

Behebarruetako suak

Hagitz garesti bait ziren

Urte hartan

Ordea bedatsak aurrerantz zihoazen

Itsasoan galtzen diren untziak legez

Eta elurrak estali gintuen Grosz.en ostatuan

Upelen likeztasunean

333 bete nituenean badoan Alexandria

                  Soin ezezagun batean

Dibisatu nuen arte

Eta zazpirehundik gora nituen

Shakespeare lehen aldiz ikusi nuenerako

Trapuzko anderetxo maiztuak baldarki astintzen

                  Sohoko kantoi galduetan

Harrezkero zer naiz

Ipuinik bageko dontzeila bat baino

Apoarmatu urreztatuta, hostots erori bat.