LUIGI ANSELMI

Poesia kaiera

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.eus/ebook

© 2002 Luigi Anselmi

© edizio honena: Susa

Lehen edizioa paperean: 2002

Edizio hau: 2018ko abendua

Susa:

      317 posta kutxa / 20800 Zarautz

      Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

      Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

            Telefonoa: 943 83 26 55

            Elektroposta: susalit@armiarma.eus

            Webgunea: http://susa-literatura.eus

Poeta sufietarik hasi eta Baudelaire-ren ziklo ospetsuraino, ardoak leku berezia ukan du literaturan, dela hedonismoaren erakusgarri, dela, harrigarria dirudien arren, argitasunaren filosofiaren bideratzaile bezala ere. Ardoaren memoria sentsazioen mailan gelditzen da, eta haren oroitzeko hitzak behar ditugu, eta hitzak oroitzeko kantua sortu zen: gure herri literaturan ez dira falta bertso bakikoak, ohituretan hain aratz ageri zaigun Lauaxetak berak badu dozena erdiren bat tabernako abesti, eta garaikide zuen Tomas Garbizu musikariak gorazarre egin zion ardoari eta, oro har, edari-abestiei. Testu gehienok, alabaina, errazago ekarriko digute Rabelais akordura, edo Carmina Burana-ko Cantico dei bebitori ezaguna, Omar Khayyam bat baino. Lagunarterako konposizioak dira gureok, ozen abestekoak, hordikeriaren atarikoak. Luigi Anselmi izan dugu, tabernak eta zurruteko lagunak ukatu gabe, ardoa maila liriko batean kokatu diguna: edalontzi hutsaren ondoan amets hautsia ageri zaigu, maitasunaren ardo isuri galdu horren ordezko baino ez da izan edalontzikoa. Egarria asetzeko edaten du eta hala ere berriz edatera behartua da, poetaren egarria, hau da, maitasun premia eta edertasun nahia, ase-ezina delako. Ez dago ordea inolako ihesbiderik edate honetan, Anselmi ez dabil paradisu artifizialaren bila. Egia da bere poema askok badutela halako lauso oniriko bat, baina orduan, lokartu ordez, atzarri egiten da zentzumena. Ardoak gure oinazea eztitu du, kontsolagarri izan zaigu, eta oreka aurkitu berri horretan emanen du poetak beila, gauak ez baitakar kontzientziaren iluntzea, gogoaren egunsentia baizik. Hala mintzatuko zaigu edan-urrien aurka, uler bedi zuhurtzia burgesaren kritikan.

      Edatea poetak mundu honetan kokatzeko daukan ezintasunaren adierazle ere bai baita, berariaz botatako zenbait irain gora-behera, Luigi Anselmi dotore ageri zaigu jarreretan, kultista hitzen hautuan, klasikozalea idazkeran. Ezaugarri hauetaz gainera, bere poesiaren bigarren ildo nagusia piztiek markatua da, bere zoo ilogiko, bai, baina sinbolikoak. Otsoek, hegaztiek, narrastiek amets giro bat sortzen dute, eta iduri luke elementu hauek —ardoaren logikan— eldarnioren batera eraman behar gintuzketela. Ez da horrelakorik. Piztiok, ardoak bezala, errealitatera garamatzate zeharbidez: otsoak egiten dira karrikaren jabe, hegaztiek ihes egiten dute, lipuek setiatzen dute hiria... Esan liteke Anselmiren metaforak gardenak direla beti, baina ez, haatik, unibokoak. Piztiak protagonista diren poemotan alegoriaz barnagoko sentimendu handi bat dago, telurikotasun orokor bat, ipurtargi, tximeleta, har, euli eta armiarmekin, naturaren izaki xeheenekin bat egiten duena liburuz liburu. Horrela bihurtzen zaigu, Luigi Anselmik bakarrik dakien alkimian, armiarma izar. Gure poetaren begiak, izan ere, txori gosetuak dira, eta besteok ezin atzeman dezakegun edertasuna dute elikagai.

KOLDO IZAGIRRE

Luigi Anselmi (Bilbo, 1954) filosofia eta filologia ingelesa ikasia da, eta hizkuntza honek eraman zuen irakaskuntzara. Gaur egun euskarazko irakaslea da, eta euskarazkoaz gain badu obra poetiko bat gaztelaniaz ere, hainbat titulurekin.

Lehorrean ere saltoka dabiltzan gizurde negartiak

Basamortuan galdutako kalatxoriak

Bele zuri eta uso beltzak

Eguerdian ere izekitzen diren ipurtargiak

Errautsez egindako hegalak dituzten tximeletak

Inoiz inguma bihurtuko ez den har dohakabea

Amaraunean patxadaz lo datzan euli tentela

Izar bat bailitzan zoko ilunetako gau etengabeak

argitzen dituen armiarma bakartia

Ardi krudel eta otso apalak

Denok batera osatzen dute

ene ametsetako zoo ilogikoa...

1985

Ispiluaz bestaldean

usoak beltzak dira,

beleak dira txuri,

lehoia umil, ardiak

krudel eta otsoa otzana.

Ispiluaz bestaldean

tximeleta zoroak

suaren adarretan

pausatu egiten dira

eta armiarmek dituzte

ferekatzen euliak.

Zoriontsuak ispiluaz

bestaldeko txoriak

zeren kaioletako

horma krudel guztiak

gardenak diren eta

teilatuak urdinak...

1985

Izarrez maitemindurik

armiarmak

bere sarea josi zuen

gauaren aurrean.

Pentsatzen zuen

izarrak

eroriko zirela

ipurtargiak

balira bezala.

Baina izarrak

ez ziren erori.

Eta han geratu zen gure armiarma,

gauaren aurrean,

ortziari begira,

ihintzak

harietan malkoak

eskegitzen zituen

bitartean.

Zilarrezko katez loturik

bere izpiak zituen

izar bakartia.

1985

Gustatuko zitzaidakeen

ateak itxi gabe

bizitzea.

Nire etxean zehar

lagunen joan-etorriak

ikustea.

Gustatuko zitzaidakeen

hormarik gabeko etxe bat

eraikitzea.

Eguzki argitan

ene liburuak irakurtzea.

Eta lokartzerakoan

ardien ordez

izarrak zenbatzea.

Baina nire atea

irekita utzi nuen

eta lapurrak sartu zitzaizkidan

altxorrak ostera.

Etxeari hormak kendu nizkion

eta sabaia erori zen

gauza guztiak zapalduz.

Horregatik

nahiz eta

leku guztietako lagunak maite

Nahiz eta

ene auzokoen hizkuntzak jakin

Nahiz eta

betidanik gerla arras gorroto,

ez ditut

nire herriaren mugak

ezabatuko.

1985

Gauaren olatuak

lehertzen diren tokian

aurkituko nauzue.

Eskuez urari

alferrikan eutsiz.

Begiez aparra

lore iraunkor

bihurrarazi nahiz.

Hor aurkituko nauzue.

Gauaren ertzean.

Izarrak hiltzera

doazen hondartzan.

Ilargia

hondoratzen den

itsaso odoleztatuan.

Amets hautsiz

eta edalontzi hutsez

inguraturik

aurkituko nauzue.

1985

Goazen ortzimugaz haruztik

dautzan uhalde ezezagunetara...

Gure ontziaren oihalek

sastagaiak balira bezala

laino errezelak urratuko dituzte

atzean utzitako apar-bideak

ezabatzen diren bitartean...

Goazen, goazen itsasoan zehar

uhin urdinak zamalkatuz,

oraindik inor heldu ez den

hondartzetara.

Hara non malkoek eta begiek

ez baitute elkar ezabatzen.

Hara non inork ez baitaki

zein den odolaren kolorea.

Hara non ilargia eta eguzkia

elkarrekin ibil baitaitezke.

Goazen bada, goazen azkar

eta lehorra ikusterakoan

bota ditzagun uretara

itsasorratza eta lema.

Maite ditut

Demokrazietako kartzeletan usteltzen diren demokratak.

Paradisu sozialistetan ere beren burua hiltzen dutenak.

Tximeletak izatera inoiz helduko ez diren harrak.

Sitsak izan barik liburuak jaten dituztenak.

Jendetzaren artean bakarrik daudenak.

Gorrotorik gabe hiltzen dutenak baita hilak direnak.

Argia eta bizitza atsegin zaizkien poetak.

Eguzkitan amodioa egiten dutenak.

Behin baino gehiagotan egia esaten ez dutenak.

Jakinaren gainean legeak apurtzen dituztenak.

Gorrotatzen ditut

Askatasuna zer den jakin gabe libro direnak.

Paradisuan sinesten ez duten sozialistak.

Harrak izan zirela ahaztu zaien tximeletak.

Hormak liburuz eraikitzen dituzten igeltsariak.

Bakardadearen fruitu gezaminak sekula dastatu ez dituztenak.

Gorrotoz gainezka erailtzen ausartzen ez direnak.

Ilargiaren burezurra jauresten duten poeta negartiak.

Gaueko itzalpean emazteak bortxatzen dituztenak.

Gezur ederrak badaudela inoiz jakingo ez dutenak.

Eta mundu honetan bizi diren errugabeak oro.

Imajina ezazu

lur geldia

alferrikan eguzkiaren aiduru

eta gaua

herioaren metafora zurbila

arrautza antzuen antzeko planetak

hego lei eta beltzen azpian

inkubatuz

imajina ezazu halaber

txanpon honen atzeko aldea

eguzkitan haziz

doazen basamortuak

dunak

uhin zuri eta isilak bailiran

hondartzak eta labarrak estaliz

erreka eta ur-jauzietan gora

ibaiak igoz

mendi gaineko urbegiak itsuaraziz

eta imajina itzazu azkenik

ilunabarraren

koloredun zerrenda higigabeak

eternalak

postal merkeen argazkiak bezala

eguzki-lore zimelak

zuhaitzen itzalpeko belar dohakabeak

gauerdiak harrapatutako dortokak

eta eguerdiko hontz logaleak

imajina ezazu

itxaropena

1985

Ez dakit

beste batekin egongo ote zaren

edo bakarrik agian.

Ez dakit

nitaz oroituko ote zaren

edo denboraren suak

errauts bihurtuko nauen

zure buruan.

Ez dakit

bizi ote zaren

edo marmolezko hilarri baten azpian

datzan zure gorpua.

Ez dakit... eta gainera

bost axola zait

ardo gozo hau

edaten laguntzeko

beste norbait

dudan artean...

Hiria eraikitzean...

Hiria eraikitzean

aharrausi egin zuten

mendi urrunek, lokartu

bailarak laino azpian,

eta zeru goibelak

eutsi zion hatsari

iltza ez zekizkion

bularrean dorreak.

Hiria eraikitzean

euli beltzek uxatu

zituzten tximeletak,

ibaiari lausotu

zitzaizkion begiak,

usoei uhertu

hegaletako lumak

eta, izarrak iraungiz,

etxe zokoetako

lipu beltzak jabetu

egin ziren ortziaz...

Hiria eraikitzean

kaioletako hesiek

zirriborratu zuten

zuhaitz eta txorien

arteko aire gardena,

eta mendeetan zehar

jitoan ari ondoren,

munduan barreiatu

arratoi beltzak oro

Jainkoak behin agindu

aberrira heldu ziren.

1988

Gaueko orenik beltzena

Oihuka aritu gara

harpe izarreztatuan...

Debaldetan, ordea,

ezen soinu zorrotzak,

ahotik beharrirako

xendraren bihurguneetan

zelatan ari den bidelapurrak,

bertatik iragaiten

ziren ele gehienak

gupidarik gabe erail baititu.

Setiaturik ditugu beharriak,

setiaturik ezpain eta begiak,

desarratzear dauden kanoi gardenak

bertara destaturik...

Supituki jotzen du

gaueko orenik beltzena, adioak

eta musu mingotsak

trukatzeko garaia.

Eta kaleratzen gara,

kaleratzen gaituzte, hobe esanda,

godaletak husteko

astirik emateke.

Kale gorrian gaude bat-batean,

gau-amets eta iratzartze

supituaren arteko

muga mehea zeharkatu ondoren.

Urrunago eta hotzago oraingo izarrak.

Urrunago ere harpe honetako sabaia.

Gardenago airea.

Pixkana-pixkanaka

berpizten hasten dira ele hilak.

Kale-garbitzaileak

alferrikan ureztatu espaloian

hosto gabetuz doaz

lore zimelen antza

duten jende multzoak.

Eta bertze hostoak

hegan bakardaderantz

doazen biartean,

guk, gogor, irmo, tinko,

kirtenari eusten diogu,

azkenengo ostatura

—aurrekoa ere azkena—

eramango gaituen

haizearen aiduru...

1988

Haizearen imitazioneak
lau urtaroetan

                Dantzari-talde, Baco'tiarrak,

                naaspil zoroan zuti-baldarrak,

                esku goituan ontzia ardo.

                                          X. Lizardi

Ihintzez betetako

lili-godaletak

elkar joka

topa egiten du haizeak

udaberrian...

—Egizu zuk ere haizeak bezala—

Udan, itsas gaineko

zilarrezko uhinak

miazkatzen ditu

leunkiro,

txakur otzana,

eta behin burutik

galduz gero

jiraka hasten da,

dantza zoroan,

orbel, hondar-ale,

neska ederren gona,

paper puska hutsalen

hegoak.

—Egizu zuk ere haizeak bezala—

Albo-alboka doa

udazkenean

jenderik gabeko

zumardietan barna

eta, eskuak dar-dar,

enborretik helduz,

kopak bezalako

adar buru lerdenak

hustu egiten ditu

hostoz hosto.

—Egizu zuk ere haizeak bezala—

Ilun eta luze

da neguko gaua...

Mara-mara elurra...

Oroitezaren inguma zuriek

alferrik bilatzen dituzte

loreen kaliza hautsiak.

Elurrez ehundu

mihiseen artean

freskatzen du azkenik

haizeak ajea...

—Egizu zuk ere haizeak bezala—

1988

Ez lanik, ez lagun;

ondasunik gabe

hemen nauzu gaur

astiaren jabe...

Pattarraren erdia

botilan datza lo...

Beste erdia burura

da jadanik igo.

Eskuetan lapitza

bana idazten dut:

bata txuria da eta

bestea txit ilun.

Lehenengoaz aireko

ehun lerro ikusezin

keak osatu hizkiez

bete nahian nabil.

Bigarrenaz uxatzen

ditut hosto alderantz

gogoan pausaturik

ditudan txoriak...

Inguruan ditugun

otsoek peto-peto

so egiten digute.

Haien begi gartsuak

gure ikara gorria

islatzen deneko

ispiluak dirade.

Haien giharrak estu,

tenk, atezuan daude;

gezia erauzi hurran

dagoen arranbela

baten korda iduri.

Aiztorik zorrotzenak

herioak gorde ditu

haien irribarrean

Hemendik edonora

ihes egin nahi genuke,

baina gure haragi

mardul, dardarakorra

hagin zorrotz horiekin

maitemindurik dabil.

Lehen orrialdea leitzen duzula

buruari diozu galdetuko agian:

«Ikus dezagun, bada, poeta berriak

eskaintzen digun lana berri den benetan».

Eta demagun gero, hurrengo lerroan,

MAITE eta PENA hitzak ageri direla.

«Ba, betiko kontua» erranen duzu eta

jarraitu beharrean, bota bazterrerat.

Ezin derautzut erran «gaizki deritzot»,

zure lekuan banintz berdin nuke egingo.

Ezer berri idatzi nahi izanez gero

berba zaharrak ahaztu beharrean gagoz.

Beraz, ele gozo horiek betikotz baztertuz,

egiak erraiteari ekin diezaiogun:

Dezagun bihotzeko herra osoa bildu

ahorat eta elkarri degiogun txistu!

1988

Zuk

mozten dizkiezu hegoak

irudimenaren hegaztiei.

Zuk irendu dituzu

ene kopetako

potoka beltzak.

Zure besoetan

sugeak besarkatu txoria

bezain indarge nauzu.

Nire odola

edoskitzen dute

zure eskuen otsanda

balusatuek.

Eta musuekin

kentzen dizkidazu

mihi puntatik

jaiotzear dauden

hitzak oro.

1988

Konfesionea

Oi, aita Franzizko,

barka iezazkidazu

ene haurtzaroan egin

bihurrikeriak oro...

Barka nazazu, otoi,

umearen ezaugarri izan ohi den

inozentzia ankerrak bultzaturik

sugandilei buztanak

kendu egin banizkien;

itotzeraino kea

irentsarazi nien

saguzar haiengatik;

baita hegalik gabeko euli ergelak

amaraunera bota

nituelako ere.

Oi, aita Franzizko

ez ezazu, arren, aintzakotzat har

mutildu nintzenean egin hura,

beste inor gabe, mendi-mendian

artzain nengoelarik:

Otso krudelak nora

eta ardiak hara...

Baina hori ez da txarrena,

ezen, ba, beste behin

neska polit eta gorrotagarri

baten adats ederra

sugegorri batekin

lotu egin bainuen.

Oi, aita Franzizko,

otoi, gupida zaitez

ene malko anpulu hauez

benetan baitut damu

katuz jositako gau beltz batean

kanario hori guztiak askatu ostean,

ederki berdinduta zeuden katuen

bizi guziak zenbatu izana.

Baina, oroz gain, barkatu, aita Franzizko,

otoi, barka nazazu,

hementxe aipatu berri dizkizudan

bidegabekeriak,

eta are gehiago,

zeuri egin banizkizun...

Hiri mortua (1)

                (...) O miselle passer!

                tua nunc opera mea  puellae

                flendo turgiduli rubent ocelli

                                          Cat., III

                (...) dimisit columbam ex arca. At illa venit

                ad eum ad vesperam, portans ramum olivae

                viventibus follis in ore suo.

                      Biblia Vulgata / Genesis, VIII, 10-11

Leihoa irekita, goizero askatzen ditut

ene begietako txori goseak.

Luzaro ibiltzen dira hegaz airean gaindi

txolarre eta usoekin batera.

Arratsaldean, baina, beti itzultzen dira

goibel eta unaturik atzera,

mokoan primadera iragarriko zuen

oliba adar batño bat ez dutela.

Arnoaren goxoa

                Minister uetulli puer Falerni

                inger mi calices amariores

                ut lex Postumiae iubet magistrae

                ebrioso acino ebriosioris.

                at uos quo lubet hinc abite, lymphae,

                uini pernicies, et ad seueros

                migrate. hic merus est Thyonianus.

                                                  Cat., XXVII

Arnoketa nenbilela

zu aurkitu zintudan.

Geroztik zure ezpainetan,

Oi, zenbat edan dudan!

Berorik handienean

eta elurraren hozkuran

zuk hiltzen duzu barrena

kiskaltzen dautan sua.

Osorik badut gibela,

bihotza, aldiz, hil hurran.

Egarri naiz tai gabean,

bai neguan, bai udan.

Tai gabean zara egarri

zu ere nire gisa.

Ene soina duzu, haatik,

arno bete tirrisa.

Harat hunat elgarreki

albo-alboka gabiltza,

muina bata bertzeari

edateko irritsan.

Gau eta egun horditurik

demagu orai bizitza,

edan eta edan, biharamunik

nehoiz hel ez dadintzat.

1992

Rhodas

              cum suis uiuat ualeatque moechis,

              quos simul complexa tenet trecentos,

              nullum amat uere, sed identidem omnium

              ilia rumpens

                                Cat., XI

Astelegun gorrietan ere

zure ondoan ahal banendi egon

ogiari estekatzen gaituzten

lokarriak hautsirik betikoz,

eta Ulisesek Ziklopearena iduri,

ahal banitza, amarruak medio,

kate-begi guziak deuseztatu,

desegin izterbegiak oro,

pintatuko nuke beltzez leihoa,

eta bortak zimentaz hertsiko;

bideak ezabatuko nituzke

paretako kartan eta gero

zokoan lo datzan telefonoa,

zakur otzan, goxo, zahar antzo,

askatuko nuke hedeak moztuz,

zure ondoan ahal banendi egon...

Zeren... zertako borta eta leihoa?

Telefona, bideak, zertako?

Zu izanen paisaia, lagun bakarra...

Nire bi esku hauek

zure soinaren xendretan barrena

galduko lirateke bozkarioz;

eta argirik gabeko gau minean ere,

zure izterren arteko borta hori

beti irekirik kausituko.

Pariseko arratsa

                B. Semperflorens-i

                (Begoña Hidalgo Diez)

Latin karrikako

beirazko kafetegi batean

barnea ttipitzen zaigu

eguna azken hatsa

ematen dueino.

Hegazkin urrun bat

ortzian barna...

Ezin ikusizko esku batek

soineko urdinaren

kremailera isila

zabaldu du astiro,

larru-azal laranja kolorekoa

une batez bederen

agerian utziaz.

Eta haur bati

erien artean

ihesi doakion

puxikaren antzera,

ortzi urdinean gora

abiatu egin da

ilargi betea.

Sehaska kanta (1)

                        Amaiari

Egizu lo, laztana,

egizu lo lasai;

horretarako nauzu

zure ondoan ernai.

Ene begi zabalak

arranoak dira;

zure sehaska, berriz,

beraien habia.

Inguruan zelatan

dituzu ameskaitzak:

bele beltzak, kukuak

eta zapelatzak.

Baina arranoa erne

dagoen artean

ez dirade ausartuko

etortzen beleak,

ez zapelatz zakarrak,

ez kuku lapurrak.

Lasai zaitez, laztana,

ez egon beldurrak.

                Lugete, o Veneres Cupidinesque,

                et quantum est hominum venustiorum

                                                      Cat., III

Ez dakit barruan eraman ohi nuen

poeta triste hura hil ez ote den...

Eta ez, otoi, barrerik egin

ene zalantza honi,

zeren poetak hiltzen direnean

inon ez baita ageri

gorpu ustelkorrik,

ez kiratsik zabaltzen...

Inork ez dio inori

doluminik erakusten; elizek

hutsik diraute, inork ez du esaten

haien alde otoitzik

laburrena ere.

Poetak hiltzen direnean

inolako zirrararik sentitzeke

darraio eguzkia ohiko bideari;

ilargiaren aurpegian

ez da, lipar batez ere, irria ezabatzen

eta, gehienez, urrun, oso urrun,

gauerdiko ortzi beltz hondargabean

inork ezin atzeman izartto ttipi bat

iraungi egiten da.

Bai, poetak guztien isilean

—soinean daramaten

giza larruaren isilean ere—

hil ohi dira...

Baina zenbaitetan,

gaurkoa bezalako

arrats euritsuetan, adibidez,

tristura izpi batek

jotzen die bihotza

eta berpizten ditu...

1992

            Anboto 2.eko hegi patartsuetara egarriturik biltzen

            ohi diren bortukari eskas bainan solasturi finer

Edan-urria izanik ez duk inoiz

liburu, erloju edo etxeko gakorik galduko

eta atariko sarraila

nekerik gabe kausituko duk

arratsean beranduan

etxera abiatzen haizelarik...

Edan-urria izanik, ez duk egia,

zakur amorratu baten gisara,

inguruko lagunetarat huiatuko

eta, izatez, dituan

baino aise adiskide gehiago

ukanen dituk

dudarik gabe.

Edan-urria izanik

ez zaizkik inoiz ahantziko

gauak eskuzabalka barreiatzen dituen

bisaia eta izen berriak;

laztan ezti eta ele amultsuak...

ez baitituk sekula ezagutuko.

Edan-urria izanik ez haiz agian

goizaldean bihozgabetuko,

ostatuen argiak hil ondoan,

presondegi, ospitale edo kaserna

bezain hits eta itsusi,

etxeen aurpegi larderiatsuak

itzalpetik jalgitzen hasten direnean.

2000

Herioari aitzi

Joan den aspaldian

herioaren armadak

soinaren dorre hauskorrak

setioan ezarri zituenetik

badakigu, ongi jakin ere,

ez daukagula irabazterik,

haren zaldiek jauzi eginen dutela

harresi deboilatuen gainetik,

leiho guztietan sua agertuko dela,

ke-mataza lodi eta zikinak,

laino beltza, gedarra...

Gero deus ez.

Eta halarik ere

gazteluko atzen zaindari akituek bezala

loari nekez eusten dioten geure begiak

itxaropenaren errautsaz igurzten ditugu

leihoetako beira lausotuak bailiran

eta mendi kasko urrunak

behin era berriz miatu

debaldetan,

bertatik ez baita

ez ikurrina, ez gudari

gure sokorri helduko.

Nola ez dira, bada,

ilun izanen olerkiok,

izkiriatzen baduk

nehor gutik konpreni dezakeen

hizkera huntan?

Hire deithoreak ez dituk neholaz

entzungor dagianaren

beharrirat helduren,

horrek ez baitantzu

dilindan daraman arrakadaren

kriskitina baizik.

Menturaz egun argiz

idazterat,

ez huke hosto zuririk

tristezia ulerkaitzez

istilduren,

bainan logabetarzunak

ebatsi izan dizkik

golkoan atxiki

ametsak oro...

2000

Bilboko ibaia

                Jesus Etxezarraga-ri

Goizean, itsasgora delarik,

mukuru beterikako erreka

eder agertzen zaigu,

zerbitzariak

mahai gainean jarri berri duen

godalet baten pare.

Arratsaldean, berriz,

abantzu hutsik dago,

bestondoan

bertan behera lagatako

edalontzi zikinen bat iduri.

2000

Neguko arratsa.

Ganduak lausotu leiarrean

erhiaz

aurpegi baten begia marrazten ari...

Bet-betan telefono hotsa

entzun eta

ondoko ganbarara abiatu naun

tarrapataka,

hariaz bestaldean hi izanen hintzelakoan.

Heldu orduko, baina, telefonoa mutu.

Leihora berriro itzultzean

hantxe marraztu begia

negarrez ari zunan...

2000

Gure ametsen gerizan

                        Txema Aranaz-i

Hirian eneatzen hasiak edo, agian,

etorkizunari luzetsiak soilik,

itsas bazterrera heldu ginen

argi-zirrinta atzarri

igurikitzeko xedetan...

Lo pisu batek, ordea, laster hartu...

Eta itsasoaren orroak lo-hautsi gintuenean

zeru-ertz goibelean oskorriko odola

gatzatua zela ikusi genuen,

biharamuneko goiza

erditze gaizto batean

galdu izan balitz bezala...

Orduan gure ametsen gerizan suertatu

sarraski eta bidegabekeria orori

ohartu ginen;

eta sutautsezko lupu beltzek

itxaropenaren beira lausoetan

beren amaraunak zabaldu zituzten

bet-betan.

Gero kaioek

aspaldiko partez mutu,

ezagutzen zuten letra bakarra

behin eta berriz idazteari ekin zioten

hondartzako arbel hezean,

gaztigu gisan

edo...

Atzenean,

gogoa abaildurik,

hirira itzultzera

deliberatu ginen

eta lehen ostatuan,

behialako viking-ek ezpata-buruak bezala

godalet bedera eskuetan tinkaturik,

egin genuen topa...

... beste parabisurik ezean,

Odin-ek, behintzat,

Valhöll-en sartzea

eragotz ez ziezagun...

2000

Berriro haragiz jantzi

                        Iñaki Pérez Beotegi-ri

Bazkaloste aspergarrian

eskua luzatu dinat

txalupa nagi bat, aterpe eske, bezala;

hik, aldiz, hondartza abegikorren partez,

itsasertzik malkartsuenak

eskaini dizkidan

behin eta berriz...

Hil ondoan, arimak, zenbaitek diotenez,

haragiz jantziko balira ostera ere

eta jainkoek gu biok nahi bagintuzte

bortizki gaztigatu,

ni umezain egingo nindiketen

edo etxeko andre, agian,

baina hi, dudarik gabe,

Bangkok-eko puta.

2000

Bestondoa

Maluroski

Parabisuko

aurkientzarik

laketgarrienek ere

infernua bide dute

mugakide.

2000

Mitologia

                Non ere izanen baita sarraskia,

                hara bilduren arranoak ere.

                                                (Liz.)

Nola arrano gosetuek

sarraskietan,

hala kausitzen dute

beren bazka poetek

erlisione hiletan...

2000