Gaua zulatzen duten ahausietan
Gaua zulatzen duten ahausietan
1987, poesia
84 orrialde
84-86766-50-8
azala: Joxean Muņoz
Edorta Jimenez
1953, Mundaka
 
2010, poesia
2006, kronika
2003, nobela
2003, saiakera
2001, poesia
1993, nobela
1991, nobela
1990, ipuinak
1986, poesia
1986, poesia
1985, poesia
Gaua zulatzen duten ahausietan
1987, poesia
84 orrialde
84-86766-50-8
aurkibidea

Aurkibidea

Hitzaurrea
Iņaki Goitioltza

Gaua zulatzen duten ahausietan

Eskeintzak

Martari

(H)Elenari

Itziarri

Autobiografia

Egunak

Luzeegiak

Gure bizitzako egun batzu

Itsasoa kristalezko goldez hildokatu

Eguzki gogorren batek

Denboraren iraganak

Goiz euritsu honetan

Epelak dira hemen arratsak

Arratsalde honetako orduak

Gutizia eta Mina

Hiltzear den argiaren odolak

Arratsalde honetako orduak

Orduok buztinezkoak balira

Zazpirak eta bost

Uztailak mertxika ilunez

Zure ezpainetako freskotasun bustia

Zure soinaren irrikaz irristatzen naiz

Hilobi profanatuak

Ez zaitut hil egingo

Horditurik gaua zure adatsean

Zure irudi hautsia berrosotzeko

Oroimeneko bide itzaltsuetan

Zilarrezko garrak, belarra leunki musukatuz

Gogoratzen ote zara ortzia eta itsasoa

Zure alboan Edit

Itzala jo dute izarrek

Gau zarata zoro

Itzala jo dute izarrek

Gauaren edabe iluna

Hautsi egin dira gau-eztarriaren sokak

Euria eta biok elkarregaz berbetan

Egunsentiko trenak

Bertara doan haizeak

Trenetan

Eldarnioaren laberintoaren

Eragiketa basatiak

Biri bi gehitu

Izerdi hotz han, tantok, ez ote

Erraietako amorruan txertaturiko

Inoiz

Iustizia egin nion alkoholari

Udaberriko bezperak

Imsomnioa

Hitz isilez

Logura

Lurrin urdinean zatoz

Loto lore letaletan

Soneto profanatuak

I

II

III

IV

Euskal mitologia

Berreterretxeko khantoria

Uso saldoaren itzalak

Kantu barik geratu den erreka

Kristal-muineko iratxoen

Lamiak bukatuko direla

Azkena

Irail horeila

Zeurera itzuliko naiz

Erosi: 5,71
Ebook: 3,63

Aurkibidea

Hitzaurrea
Iņaki Goitioltza

Gaua zulatzen duten ahausietan

Eskeintzak

Martari

(H)Elenari

Itziarri

Autobiografia

Egunak

Luzeegiak

Gure bizitzako egun batzu

Itsasoa kristalezko goldez hildokatu

Eguzki gogorren batek

Denboraren iraganak

Goiz euritsu honetan

Epelak dira hemen arratsak

Arratsalde honetako orduak

Gutizia eta Mina

Hiltzear den argiaren odolak

Arratsalde honetako orduak

Orduok buztinezkoak balira

Zazpirak eta bost

Uztailak mertxika ilunez

Zure ezpainetako freskotasun bustia

Zure soinaren irrikaz irristatzen naiz

Hilobi profanatuak

Ez zaitut hil egingo

Horditurik gaua zure adatsean

Zure irudi hautsia berrosotzeko

Oroimeneko bide itzaltsuetan

Zilarrezko garrak, belarra leunki musukatuz

Gogoratzen ote zara ortzia eta itsasoa

Zure alboan Edit

Itzala jo dute izarrek

Gau zarata zoro

Itzala jo dute izarrek

Gauaren edabe iluna

Hautsi egin dira gau-eztarriaren sokak

Euria eta biok elkarregaz berbetan

Egunsentiko trenak

Bertara doan haizeak

Trenetan

Eldarnioaren laberintoaren

Eragiketa basatiak

Biri bi gehitu

Izerdi hotz han, tantok, ez ote

Erraietako amorruan txertaturiko

Inoiz

Iustizia egin nion alkoholari

Udaberriko bezperak

Imsomnioa

Hitz isilez

Logura

Lurrin urdinean zatoz

Loto lore letaletan

Soneto profanatuak

I

II

III

IV

Euskal mitologia

Berreterretxeko khantoria

Uso saldoaren itzalak

Kantu barik geratu den erreka

Kristal-muineko iratxoen

Lamiak bukatuko direla

Azkena

Irail horeila

Zeurera itzuliko naiz

 

 

                                          «Tropicana» bihotzean

 

Ron kolore horiskan zehar

limoizkoagoak ziren zure

ezpain gorriak,

epelagoa perkutsioaren doinu laztana;

denbora goragalea izan

eta elkarren besoetara

gonbitatu gintuen.

Ziur genekien

orkresta baldar hura

ez zena karibetarra

eta, baita,

ez gintuela urrezko ezein hondartzak

bilduko

bere harea aluzinakorretan.

Besoetako zure belztasuna

neonezko argipetan,

dardaraz, zilarreztatu ohi zen

aldika.

Marrazo errakorren baten hegatsak

bihotz-motz utzi ninduen

zure itsasoan

murgildu ahala,

arratsa hiltzear,

sabaiko zerua arno kolorez

tindatu zenean;

koralezko haitz kresaltsuetan

kiskali bide zen

nire gorpuaren

azken apurrik apurrena ere.

 

Nire gogoak

barrikada erraldoia

du eraikita

ozeanoa hasten deneko

«Tropicana»ko ate hartan