Gaua zulatzen duten ahausietan
Gaua zulatzen duten ahausietan
1987, poesia
84 orrialde
84-86766-50-8
azala: Joxean Muņoz
Edorta Jimenez
1953, Mundaka
 
2010, poesia
2006, kronika
2003, nobela
2003, saiakera
2001, poesia
1993, nobela
1991, nobela
1990, ipuinak
1986, poesia
1986, poesia
1985, poesia
Gaua zulatzen duten ahausietan
1987, poesia
84 orrialde
84-86766-50-8
aurkibidea

Aurkibidea

Hitzaurrea
Iņaki Goitioltza

Gaua zulatzen duten ahausietan

Eskeintzak

Martari

(H)Elenari

Itziarri

Autobiografia

Egunak

Luzeegiak

Gure bizitzako egun batzu

Itsasoa kristalezko goldez hildokatu

Eguzki gogorren batek

Denboraren iraganak

Goiz euritsu honetan

Epelak dira hemen arratsak

Arratsalde honetako orduak

Gutizia eta Mina

Hiltzear den argiaren odolak

Arratsalde honetako orduak

Orduok buztinezkoak balira

Zazpirak eta bost

Uztailak mertxika ilunez

Zure ezpainetako freskotasun bustia

Zure soinaren irrikaz irristatzen naiz

Hilobi profanatuak

Ez zaitut hil egingo

Horditurik gaua zure adatsean

Zure irudi hautsia berrosotzeko

Oroimeneko bide itzaltsuetan

Zilarrezko garrak, belarra leunki musukatuz

Ron kolore horiskan zehar

Zure alboan Edit

Itzala jo dute izarrek

Gau zarata zoro

Itzala jo dute izarrek

Gauaren edabe iluna

Hautsi egin dira gau-eztarriaren sokak

Euria eta biok elkarregaz berbetan

Egunsentiko trenak

Bertara doan haizeak

Trenetan

Eldarnioaren laberintoaren

Eragiketa basatiak

Biri bi gehitu

Izerdi hotz han, tantok, ez ote

Erraietako amorruan txertaturiko

Inoiz

Iustizia egin nion alkoholari

Udaberriko bezperak

Imsomnioa

Hitz isilez

Logura

Lurrin urdinean zatoz

Loto lore letaletan

Soneto profanatuak

I

II

III

IV

Euskal mitologia

Berreterretxeko khantoria

Uso saldoaren itzalak

Kantu barik geratu den erreka

Kristal-muineko iratxoen

Lamiak bukatuko direla

Azkena

Irail horeila

Zeurera itzuliko naiz

Erosi: 5,71
Ebook: 3,63

Aurkibidea

Hitzaurrea
Iņaki Goitioltza

Gaua zulatzen duten ahausietan

Eskeintzak

Martari

(H)Elenari

Itziarri

Autobiografia

Egunak

Luzeegiak

Gure bizitzako egun batzu

Itsasoa kristalezko goldez hildokatu

Eguzki gogorren batek

Denboraren iraganak

Goiz euritsu honetan

Epelak dira hemen arratsak

Arratsalde honetako orduak

Gutizia eta Mina

Hiltzear den argiaren odolak

Arratsalde honetako orduak

Orduok buztinezkoak balira

Zazpirak eta bost

Uztailak mertxika ilunez

Zure ezpainetako freskotasun bustia

Zure soinaren irrikaz irristatzen naiz

Hilobi profanatuak

Ez zaitut hil egingo

Horditurik gaua zure adatsean

Zure irudi hautsia berrosotzeko

Oroimeneko bide itzaltsuetan

Zilarrezko garrak, belarra leunki musukatuz

Ron kolore horiskan zehar

Zure alboan Edit

Itzala jo dute izarrek

Gau zarata zoro

Itzala jo dute izarrek

Gauaren edabe iluna

Hautsi egin dira gau-eztarriaren sokak

Euria eta biok elkarregaz berbetan

Egunsentiko trenak

Bertara doan haizeak

Trenetan

Eldarnioaren laberintoaren

Eragiketa basatiak

Biri bi gehitu

Izerdi hotz han, tantok, ez ote

Erraietako amorruan txertaturiko

Inoiz

Iustizia egin nion alkoholari

Udaberriko bezperak

Imsomnioa

Hitz isilez

Logura

Lurrin urdinean zatoz

Loto lore letaletan

Soneto profanatuak

I

II

III

IV

Euskal mitologia

Berreterretxeko khantoria

Uso saldoaren itzalak

Kantu barik geratu den erreka

Kristal-muineko iratxoen

Lamiak bukatuko direla

Azkena

Irail horeila

Zeurera itzuliko naiz

 

 

Gogoratzen ote zara ortzia eta itsasoa

elkarren besoetan desegiten diren une hartaz?

Gaurkoan ezpaina da, odoletan,

ihidietaraino labanduz hedatzen den itzalak

iluntasun ileguritsuz tindatzen dituenean mendi maldak;

enarak iheska hegaldatzen dira, gaua buztanetan,

marfil zorrotzezko hotsez eztenkatuz airea.

Baso hostotsuetako laberinto zinbeletan barrena

piztu egiten dira, izarniakorrak, izarrak

gaupiztien nini distiratsuetan.

Oraintxe epelagotzen direlarik portuko harri kresaltsuak

untzi zaitut neure oroitzapen itsasoan nabigatzen,

ezinaren minak eraginda, uhara luzea utziz bertan.

 

Desagertu egin da uhara, ostenduz,

itsasgainean nagiki etzundako ilargi-adarpean

—urrezko labain ezabatsua, laranja atal irudi,—

 

Eta portuko hareatza hezetsua ere urrezkoa.

 

Odoleztatu egingo da mendien lepoa ekiaren isuriaz.

Uhartetik abiatuko dira kaioak kairantz

buztanez egunsentiaren norabidea marraztuz

desegiten ari izango den behelaino mehe

zarpailtsuan. Ez da izanen ez uhararik ez

                        ilargi adarrik, altzairuzko itsasgaina

eguzki printzez urreztatua baino.